Quentin Tarantino is the Messiah

Django Unchained: Εξελίξεις

2011-12-07T01:59:00.001+02:00

Ακολουθεί ποστ τριών γραμμών που όμως είναι από τα σημαντικότερα που έχω κάνει:

Σύμφωνα με αυτό το άρθρο τα γυρίσματα ενδέχεται να ξεκινήσουν στις 16 Δεκεμβρίου. Πρόκειται να γίνουν σε κάποιο χειμερινό θέρετρο στην Καλιφόρνια. Άντε καλή αρχή καλέ μου :)

Django Unchained: Εξελίξεις

2011-11-19T15:03:00.002+02:00

Ολοκληρώνεται σιγά σιγά το καστ οπότε αςδούμε λίγο αναλυτικά τα πράγματα. Ο Κέβιν Κόστνερ τελικά μας έριξε χυλόπιτα(thank you god!) και το ρόλο που προοριζόταν γι΄αυτόν φήμες θέλουν να τον παίρνει ο Kurt Russel. Αυτός είναι πιο ταραντινιάρης οπότε εγκρίνουμε.

Πάμε να δούμε τις νέες προσθήκες:

Broomhilda: Kerry Washington

Jano: Joseph Gordon-Levitt

Lara Lee Candie-Fitzwilly: Laura Cayouette

Leo Moguy: Dennis Christopher

Spencer Gordon Bennett: Don Johnson

Roy: Anthony LaPaglia

Marshall Gill Tatum: Tom Wopat

Ace Speck: James Remar

Dicky Speck: James Russo

Big John Brittle: M.C. Gainey

Ellis Brittle: Tom Savini (υποκλίνομαι)

Minnie: Misty Upham

Jingle Bells Cody: Lewis Smith

Tennessee Harry: Rex Linn

Mr. Stonesipher: David Steen

Willard: Christopher Berry

Όμως έχουμε και σημαντικότερα νέα! Βρέθηκε μοντέρ... Μετά το θάνατο της Sally το ποιος θα αναλάβει το μοντάζ στην επόμενη ταινία του Ταραντίνο ήταν αυτό που με ανησυχούσε. Το δύσκολο αυτό ρόλο όπως φαίνεται θα αναλάβει ο Fred Raskin των Fast&Furious ο οποίος είχε εργαστεί και σαν βοηθός στα Kill Bill. Δεν του έχω καμιά εμπιστοσύνη αλλά κάτι θα ξέρει ο Quentin, δεν μπορεί.

Διευθυντής φωτογραφίας θα είναι πάλι ο φανταστικός Robert Richardson οπότε όλα θα πάνε καλά!

...

2011-09-21T03:20:00.003+03:00

Ήθελα πολύ να έχει τίτλο η ανάρτηση αλλά από τη στιγμή που αφορά την πίπα του Landa καταλαβαίνεις δεν μπόρεσα να βρω κάτι αξιοπρεπές.

Όχι πες μου! Πόσο τέλειος είναι; Αυτό που τα πάντα στις ταινίες του έχουν λόγο ύπαρξης και το ότι για το τελευταίο prop έχει κάτσει και αφιερώσει σκέψη με τρελαίνει..

Quentin Is Unchained. Be prepared...

2011-07-29T20:51:00.001+03:00

Μήνες έχουν περάσει από την τελευταία ανάρτηση αλλά είναι και η θεματολογία του blog κάπως δεσμευτική... Ναι ok βαριόμουν αλλά δεν μπορούσα να σκεφτώ και τίποτα ενδιαφέρον. Νέα υπάρχουν αλλά περίμενα να μαζευτούν(ναι ok βαριόμουν) για να φαίνεται πιο "γεμάτη" η ανάρτηση!

Λοιπόν όπως ξέρουμε(θέλω να πιστεύω ότι πλέον όλοι το ξέρουν) ο Άντρας ετοιμάζει remake της ταινιάρας Django. Και όλοι προφανώς ξέρουμε τι σημαίνει remake για τον Quentin. Δεν έχει περάσει καιρός από τότε που πήρε μια απλά διασκεδαστική ταινία και τη μετέτρεψε σε ερωτικό ύμνο προς τον κινηματογράφο. Αυτή τη φορά θαρρώ πως δεν θα είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Νομίζω θα είναι περισσότερο πιστός στο πρωτότυπο. Πάντως το σενάριο υπάρχει...out there. Εγώ το βρήκα και όπως και με τους Μπάστερδους πέρασα ώρα ν΄αναρωτιέμαι αν θέλω να το διαβάσω ή όχι. Διάβασα μια σκηνή τελικά και μετά το έκρυψα σε κάποιο δυσπρόσιτο φάκελο!

Στα του καστ τώρα! Τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατάει ο οσκαρούχος Jamie Foxx. Προσωπικά δεν θα εκφέρω γνώμη. Σαν επιλογή με αφήνει αδιάφορη αλλά εμπιστεύομαι τον Άντρα τυφλά. Εξάλλου δεν συμβιβάζεται και αν δεν ήταν ο ιδανικός για το ρόλο, δεν θα ήταν εκεί!

Επίσης σίγουρος είναι ο Leonardo Di Caprio. Από τους Μπάστερδους περίμενα αυτή τη συνεργασία που τότε δεν κάθισε(ευτυχώς δηλαδή). Θα κρατάει το ρόλο του κακού και αυτό κι αν είναι κάτι που ανυπομονώ να δω. Δεξί του χέρι θα είναι ο Samuel L. Jackson ο οποίος κλασσικά δεν μπορούσε να λείπει από project του Quentin.

Υπέροχα όλα μέχρι τώρα έτσι; Και γίνονται ακόμη υπεροχότερα με τον Christoph Waltz να μην απουσιάζει. Μάλιστα θα υποδύεται έναν κυνηγό κεφαλών. How Cool Is That? Κάτι σαν Landa χωρίς γαλόνια... Τελειότητα!

Τελευταίο μέλος στο καστ φαίνεται να είναι ο Kevin Costner κάτι που όμως δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμη. Περιμένουμε λοιπόν ν΄αρχίσουν τα γυρίσματα και όταν με το καλό γίνει αυτό υπόσχομαι να μη βαριέμαι καθόλου και να ποστάρω τα νέα αμέσως και όχι με δυο μήνες καθυστέρηση :)

Community Goes Pulp...

2011-03-27T23:42:00.003+03:00

Ο Άντρας ακούγεται πως έχει βάλει μπροστά για western αλλά νέα τρελά δεν έχουμε. Όμως την Παρασκευή το βασικό θέμα του Community ήταν το Pulp Fiction και πραγματικά έγραψε τηλεοπτική ιστορία. Το καλύτερο επεισόδιο της σειράς ως τώρα, με άφησε να παραληρώ και βρήκα ευκαιρία να ζωντανέψω το blog. Και πιστέψτε με το περίμενα με καχυποψία κι έτοιμη να κράξω χοντρά! Αρχικά να πω πως είμαι φαν του Community. Λατρεύω τις ποπ αναφορές του και "πιάνω" το χιούμορ του. Έχει χαρακτήρες που με ενδιαφέρουν, το θεωρώ την καλύτερη κωμωδία που παίζει αυτή τη στιγμή, όμως... Υπάρχει ένα μεγάλο "όμως"! Ήρθε δεύτερο. Γιατί κάνει ότι είχε κάνει το σπουδαίο Spaced και όχι με τόση άνεση. Ναι ο Harmon είναι τρομερά ευφυής και θαυμάζω αυτό που κάνει αλλά το Spaced τον έχει σε όλα. Και είναι κι ο λόγος που περίμενα στη γωνία το Pulp επεισόδιό του. Γιατί η τρομερή αναφορά του Spaced στο αριστούργημα του Tarantino με είχε κάνει να κλαίω από τα γέλια και δεν φανταζόμουν ότι το Community θα το ξεπερνούσε. Δεν το έκανε αλλά μιλάμε για εντελώς διαφορετικό πράγμα. Ευτυχώς!

Ήταν θέμα χρόνου λοιπόν το Community να πιάσει το απόλυτο ποπ κινηματογραφικό φαινόμενο. Αλλά κάτι δεν πάει καλά. Ο Abed έχει αλλάξει. Και παρασύρει τον Jeff σε μια άσχετη συζήτηση, σ΄ένα τελείως αντιAbed εστιατόριο. Μα ο θεατής περίμενε να ξεσαλώσει στο Pulp Fiction party του... Έλα όμως που όλο αναβάλλεται η φάση. Εχμ και στο Kill Bill vol.2 περιμέναμε να γίνει της τρελής ανάμεσα σε Νύφη και Bill και τους είδαμε να...συζητάνε!!! Κλασσική Ταραντινική συνταγή να περιμένεις χαμό και να βλέπεις τύπους να τα λένε. Δεν ξέρω αν είχαν αυτό στο μυαλό τους, αλλά έστω και τυχαία δούλεψε. Ήταν το πιο tarantinoesque πράγμα του επεισοδίου και γι΄αυτό ακριβώς το αγάπησα τόσο!!!

Και πάμε στο πάρτι τώρα... Θα βάλω όλους μου τους φίλους να δουν το επεισόδιο και τον Αύγουστο θα κάνω την έκπληκτη. Ή αν δεν πιάσουν το υπονοούμενο θα βρω καινούριους φίλους! Στο οποίο πάρτι αυτό που περίμενε τον Abed θα τον έκανε να αναφωνήσει "cool, cool, cool, cool, cool".

Ο Jeff ως Vincent είναι απλά cool. Πιο cool από τον ίδιο τον Vincent. Κλασσικός Jeff άλλωστε!

H Britta επίσης cool δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο από Mia.

Πέθανα στο γέλιο με τον Chang σαν Butch

Επίσης δεν υπάρχουν λόγια για τη Shirley ντυμένη Jules!

Τρομερά ταιριαστή η Annie ως Honey Bunny. Νιώθω πως αν μου έλεγες να σκεφτώ ποιος χαρακτήρας του Pulp ταιριάζει σε κάθε χαρακτήρα του Community, είναι η μόνη που θα πετύχαινα.

Θεϊκός και ο Troy για Pumkin!!!

Όμως ο Pierce ντυμένος Gimp με κατέστρεψε. Θέλω να τους κάνω μήνυση! Νιώθω σαν να βίασαν το μυαλό μου. Χωρίς την παραμικρή προειδοποίηση, ήρθα αντιμέτωπη με μια εικόνα που δεν έπρεπε να τη δείχνουν ποτέ σε ανθρώπους...

Το καλύτερο λοιπόν επεισόδιο του Community σχεδόν άγγιξε την τέλεια τηλεόραση. Αν δεν είχαν κάνει ένα ανεπίτρεπτο λάθος. Κάποιοι θα πουν ότι είναι κλασσικό Community σκηνικό(και ίσως έχουν δίκιο) αλλά ως αμετανόητα ερωτευμένη με τον Tarantino fan δεν γινόταν να μη στραβώσω κάπως. ΑΝΟΙΞΑΝ ΤΗ ΒΑΛΙΤΣΑ!!! Κάνεις αναφορά στο Pulp και ανοίγεις τη βαλίτσα; Με ποια λογική; Είναι και θέμα σεβασμού στο κάτω κάτω... Δεν με ενόχλησε φοβερά όμως το να μην έδειχναν μέσα στη βαλίτσα θα ήταν μεν αναμενόμενο αλλά ταυτόχρονα γαμάτο.

Τέλος, ο καλός μου έγινε 48!!! Να ζήσεις Quentin :) Ας ευχηθούμε να γιόρτασε έξαλα πάλι για να έχουμε κανένα κουτσομπολιό αύριο!!

Αν έχεις τέτοιους φίλους...

2011-01-02T02:23:00.002+02:00

Καλή χρονιά κι από εδώ! Είχα καιρό να γράψω αλλά είναι ψόφια εδώ και μήνες τα πράγματα. Επιτέλους κάτι έγινε όμως :) Το Friar’s Roast είναι ένα event όπου ο τιμώμενος..."θάβεται" από τους παρευρισκόμενους! Ακούστηκαν ωραίες ατάκες, πολλά motherfuckers και γενικά τον ψιλοέκραξαν πάντα με αγάπη. Το παρόν έδωσαν οι Samuel L. Jackson, Uma Thurman, Brett Ratner, Harvey Keitel, Sarah Silverman, Jeffrey Ross, Rob Schneider και άλλοι. Όχι κι άσχημα ε;

Λινκάκια: Εδώ ατάκες και βίντεο από την είσοδο, πριν το όλο σκηνικό, εδώ μερικές αστείες πληροφορίες για το τι είπαν Uma Therman, Jeffrey Ross και Rob Schneider και το ίδιο κι εδώ. Στο τελευταίο εξαιρετική η ατάκα του Jeffrey Ross προς τον Samuel L. Jackson: "You really got to start saying the 'N word' more. And the 'N word' is 'no'."

Φωτογραφίες:

Και δύο βιντεάκια και τέλος:

Pictures Or It Didn't Happen

2010-11-05T10:32:00.001+02:00

Ψαχουλεύοντας στα ιντερνέτια πέτυχα το παρακάτω:

Quentin Tarantino got into the spirit of Halloween by dressing as a Mexican wrestler and crashing a series of parties on a bus packed with hot women.
The director went for the "lucha libre" look Saturday in a blue-and-gold spandex mask and velvet jacket as his bus of scantily clad girls made the LA party circuit.
One spy said, "Quentin filled the bus with girls and alcohol and drove around crashing house parties. He seemed to be enjoying the company of quite a few women, including an Asian Snooki, an angel and a mermaid. He unloaded everybody at a mansion in the Hollywood Hills, where he sat on the sofa surrounded by the girls. It was as good as any scene in his movies."

Που είναι οι φωτογραφίες κύριοι; Γιατί να χάσουμε αυτό το θέαμα; Απαράδεκτοι παπαράτσι του Hollywood δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους οι αχαΐρευτοι!!! Παρτάρει καλά ο καλός μου ε; Πάντα τέτοια άντρα της ζωής μου αλλά ο χρόνος ξεκούρασης περνάει και μου φαίνεται πως ήρθε η ώρα να βάζουμε μπρος για καμιά ταινιούλα ε;

Ο Quentin στη Μύκονο

2010-10-12T13:42:00.000+03:00

Πήρα mail από τον father σήμερα που ξετρύπωσε τα κατορθώματα του Quentin στη Μύκονο(δηλαδή ξετρύπωσε site, που ξετρύπωσε τα κατορθώματα του Quentin). Πατέρα δεν θέλω να ξέρω για ποιο λόγο μπαίνεις σε τέτοια site αλλά υπερthanks! Ιδού λοιπόν το σχετικό λινκ με video.

Εννοείται ζηλεύω άπειρα και να πω πως είναι μεγάλη ντροπή Quentin να πήγες εκεί ενώ στην Αθήνα είχε Νύχτες Πρεμιέρας! Φτου σου. Αυτή που σέρνει μαζί ποια είναι; Ελπίζω να μην τη γλωσσόφαγα πολύ κι έσπασε τίποτα.

Bye Sally

2010-09-28T23:23:00.002+03:00

Ετοιμάζεσαι να πας για ύπνο κι αυτός ο βρωμιάρης ο Aldo σου φέρνει τα κακά μαντάτα... Πέθανε η Sally Menke η γαμάτη μοντέρ του Quentin... Τι γίνεται ρε παιδιά; Κάθε χρόνο θα μας χαιρετάει κι ένας Ταραντινικός;

67th Venice Film Festival

2010-09-12T22:14:00.000+03:00

Πήγε στη Βενετία ο Άνδρας,

προέδρευσε,

τίμησε τον John Woo,

βράβευσε την πρώην του

και απήλθε...

Κοίτα τι θα κάνω τώρα!

2010-08-29T17:54:00.001+03:00

Ολόκληρη ανάρτηση επειδή επιτέλους ο Άντρας εμφανίστηκε στην πρεμιέρα του Machete! Μία μόνο φωτογραφία αλλά ισούται με χίλιες λέξεις έτσι δεν λένε;

Λατρεμένε μου μας έλειψες...

Quentin's Basterds: Mr. White

2010-07-13T14:58:00.002+03:00

Πωωωω πόσο καιρό έχω να γράψω εδώ; Είναι που δεν έχουμε νέα, κάτι που την έχω καταβρεί με το άλλο blog. Σκέφτηκα να μεταφέρω εκεί τα κείμενα αλλά ίσως είναι κουραστικό κάποια από αυτά να τα διαβάζετε τρεις φορές! Θα το δω πως θα πάει και αν δεν τα καταφέρω να το αναστήσω ίσως τα σπρώξω κι εκεί. Anyway αν μπει κανείς σε αυτό το blog ας μου πει και τη γνώμη του. Αφήνω τα βαρετά και περνάω στο κυρίως: Mr. White!

Κομψός, ηθικός, έμπειρος. Το όνομά του καθόλου τυχαία επιλεγμένο! Ο πιο παλιός, έχει ήδη σχέση εμπιστοσύνης με τον Joe και δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Πρέπει απλά να είναι εκεί και να κάνει τη δουλειά του. Δεν είναι κάτι καινούριο γι΄αυτόν, περισσότερο ρουτίνα θα έλεγα, γι΄αυτό και το ότι δεν φέρεται επαγγελματικά μας εκπλήσσει. Ίσως πλέον να μην είναι τόσο σκληρός, ίσως να είναι πιο ανθρώπινος απ΄όσο πρέπει. Όπως και να έχει όταν βρίσκεσαι με έναν άνθρωπο να ξεψυχάει στα χέρια σου το να του πεις το όνομά σου είναι το λιγότερο!

O Mr. White είναι φίλος. Είναι συνεργάτης. Είναι όμως και κάπως αφελής. Ίσως νομίζει ότι τα έχει δει όλα στη ζωή του και τίποτα δεν έχει μείνει να τον εκπλήξει. Ίσως πάλι η ηθική του να μην τον αφήνει να πιστέψει ότι ο άνθρωπος που προσπαθεί να σώσει, που θέλει να διακινδυνεύσει την ελευθερία του για χάρη του είναι προδότης. Σε όλες τις περιπτώσεις ο Mr. White είναι ο πιο αληθινός, ο πιο κοντά στο θεατή χαρακτήρας της ταινίας.

Όλη όμως η ψυχοσύνθεση του ήρωα του Tarantino συνοψίζεται εκπληκτικά στο βλέμμα του Keitel, εκεί πριν το τέλος όταν μαθαίνει την αλήθεια. Όταν συνειδητοποιεί πόσο κορόιδο είναι. Όταν νιώθει ο πιο ηλίθιος άνθρωπος στη γη. Κι εδώ ο ηθοποιός ξεπερνάει το σκηνοθέτη, η ερμηνεία το σενάριο και όλος ο χαρακτήρας ζωντανεύει μέσα στα μάτια του Keitel. Μερικές φορές σκέφτομαι πόσα πολλά χρωστάμε σε αυτόν τον άνθρωπο και ανατριχιάζω. Σίγουρα ο Quentin θα είχε βρει το δρόμο του, αλλά ίσως είχε περάσει από διαφορετικά μονοπάτια και να είχαμε χάσει σημαντικά κομμάτια της υπέροχης διαδρομής του!

Reservoir Scenes: Car Chase

2010-05-16T15:20:00.002+03:00

Το Death Proof είναι μια ταινία που ξεπερνάει το επίπεδο της απλής καλοσκηνοθετημένης διασκεδαστικής ταινίας χάρη σε μία σκηνή καταδίωξης που άνετα μπαίνει σε top 10 με τις καλύτερες κινηματογραφικές καταδιώξεις. Μια σκηνή που προκαλεί ανατριχίλες στους φανατικούς των carxploitation films και που θα κάνει για πάντα περήφανο το δημιουργό της. Δύο αυτοκίνητα, η Zoe Bell στο καπό του ενός και η κάμερα τραβάει. Η σκηνή είναι γυρισμένη μία(1!!!) φορά και αυτό είναι κάτι παραπάνω από αξιοθαύμαστο. Στο καπάκι, της ρίξανε κι ένα γαμιστερό μοντάζ και άγγιξε την τελειότητα.

Απίστευτα τσαμπουκαλεμένη σκηνή, γεμάτη σκόνη και αγριάδα. Από τη μία η άσπρη Dodge Chalenger με την Zoe πάνω της και από την άλλη ένα Chevy Nova φτιαγμένο για να σκοτώνει με ένα έμπειρο πίσω από το τιμόνι! Από τη μία τρεις άγριες, εκδικητικές γυναίκες με απίστευτη ενέργεια. Η αδρεναλίνη ξεχειλίζει και είναι αποφασισμένες να μην αφήσουν ανεκμετάλλευτη ούτε μία σταγόνα. Όταν απειληθούν θα δαγκώσουν και καλύτερα να μην τις νευριάζεις. Δεν θα σταματήσουν ούτε όταν ο αντίπαλός τους χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, αλλά στην τελική αυτός το ξεκίνησε!

Από την άλλη ένας ευνουχισμένος άντρας που έχει μετατρέψει το αυτοκίνητό του σε σύμβολο ανδρισμού(ο πρώτος ή ο τελευταίος;). Μέσα σε αυτό έχει εξουσία και δύναμη. Με αυτό μπορεί να επιβληθεί και να κάνει κάθε όμορφη γυναίκα που έξω από αυτό δεν θα του έδινε σημασία να κλαίει σαν μικρό κοριτσάκι. Μισεί τις γυναίκες ή μάλλον μισεί τις νέες ευτυχισμένες γυναίκες, ίσως γιατί ο ίδιος πάντα ένιωθε αποτυχημένος. Όπως και να έχει όταν τα βρει σκούρα ο loser εαυτός του θα βγει στην επιφάνεια, θα είναι αυτός που θα βάλει τα κλάματα και θα πάρει τη θέση των θυμάτων του.

Το ότι μαθαίνεις τόσα για τους χαρακτήρες την ώρα που οι μηχανές γρυλίζουν, η σκόνη θολώνει το τοπίο και η ένταση ανεβαίνει είναι εκπληκτικό. Όχι όμως τόσο εκπληκτικό όσο το να παρακολουθεις εκστασιασμένος τη σκηνή με το στόμα ανοιχτό! Δεν μπορώ να μη βγάλω το καπέλο στη Zoe Bell στην καλύτερη σκηνή της σε όλη την ταινία(μέχρι τότε υποδύονταν τον εαυτό της, τώρα πραγματικά τον βρήκε). Θέλει πολλά κότσια αυτή η δουλειά και γενικά οι stuntmen δεν αναγνωρίζονται όσο τους αξίζει! Επίσης θα σταθώ στο απόλυτα γαμάτο φινάλε με το απόλυτα ειρωνικό τραγούδι... Τι το ήθελες stuntman Mike?

Basterds Quentin Tarantino and Eli Roth "Artist on Artist"

2010-04-17T20:51:00.000+03:00

Τώρα το βρήκα αυτό το βίντεο! Εξαιρετικό...

Κι ένα από παλιά. Μπασταρδοπρεμιέρα και Diane και Melanie μιλάνε για τον καλό μου:

Reservoir Scenes: Battle Without Honor Or Humanity

2010-04-08T01:31:00.000+03:00

Υπάρχουν τόσες πολλές σκηνές στην φιλμογραφία του Άντρα που αποδεικνύουν πόσο μεγάλο σκηνοθετικό ταλέντο είναι. Υπάρχει όμως και μία επικού επιπέδου που βλέπεται με τον ήχο τέρμα, ουρλιαχτά επιδοκιμασίας και τις αισθήσεις στην τσίτα. Είναι η σκηνή που η Νύφη με χαρακτηριστική ευκολία πνίγει το στέκι της O-Ren στο αίμα πριν βγουν έξω για να λογαριαστούν ανενόχλητες!

Οι Crazy 88 είναι πολύ καλά εκπαιδευμένοι και κάνουν ντου με κάπως αλαζονικό υφάκι. Άραγε δεν τους προειδοποίησε το αφεντικό τους ότι η Νύφη είναι μηχανή θανάτου που έχει μαθητεύσει δίπλα στον Pai Mei; Η πρώτη φουρνιά μαυροντυμένων, απροετοίμαστη παίρνει μια δυνατή γεύση του Hatorri Hanzo της! Ακολουθούν οι επόμενοι και το αίμα ρέει άφθονο, το πλάνο γίνεται ασπρόμαυρο, η κάμερα χορεύει ένα ξέφρενο χορό ακολουθώντας τη Νύφη και όλα αυτά υπό τους ήχους του Woo Hoo(αυτό παίζει νωρίτερα, στην αρχή της σφαγής) και του Battle Without Honor Or Humanity. Το πόσο ιδιοφυής είναι ο Ταραντίνο είναι παραπάνω από ξεκάθαρο σε αυτή τη σκηνή.

Ακολουθεί η μονομαχία με την Gogo Yubari. Ήδη έχουμε μάθει τι εστί Ιαπωνέζα μαθήτρια με αλυσίδα και κόβει τη φόρα σε όσους έχουν αρχίζει να τη γλυκοκοιτάζουν... Η Νύφη θα δυσκολευτεί αλλά έχει τον σημαντικότερο παράγοντα με το μέρος της, την αμφισβήτηση από τον αντίπαλο! Η Gogo αφελώς νομίζει ότι η μάχη θα είναι peace of cake, χαζογελάει και αρχίζει να στριφογυρνάει χαριτωμένα το μεσαιωνικό της όπλο. Κινήσεις σχεδόν χορευτικές, μάχη αμφίρροπη, βλέμματα αποφασισμένα... Τυχερός αν δεν βρίσκεσαι κάπου κοντά!

Σε όλο αυτό το πανηγύρι με τις εξωπραγματικές λήψεις, τις φαινομενικά αταίριαστες αλλά στο τέλος διαολεμένα ταιριαστές μουσικές, την ατέλειωτη σπλατεριά, χωράνε catchy ατάκες όπως αρμόζει στο είδος, χιουμοριστικές στιγμές και φυσικά η Uma Therman να παίρνει όλη τη σκηνή πάνω της(και η Zoe Bell φυσικά) και του δίνει και καταλαβαίνει...

Quentin's Basterds: Inglourious Basterds

2010-03-25T19:14:00.000+02:00

Νομίζω ήρθε η ώρα να πούμε για κάτι...άδοξους μπάστερδους!

Lt. Aldo Raine: Από το Τενεσί, βλαχάκος απίστευτος, με ινδιάνικο αίμα στις φλέβες του και μυστήριο παρελθόν. Τόσο μίσος από που πηγάζει; Η ουλή στο λαιμό πως προέκυψε; Μήπως είναι πολύ ηλίθιος για να ηγηθεί της ομάδας; Μπα... Έχει όλη την οργή και το πάθος που χρειάζεται για την επιχείρηση! Να τρομοκρατήσει μέχρις εσχάτων τους Ναζί. Με την τεξανή προφορά, το στραβό χαμόγελο ο Brad Pitt γίνεται ένα με τον χαρακτήρα που υποδύεται και όσο κι αν μου φάνηκε μυστήριος στην αρχή, δεν μπορώ να μην του αναγνωρίσω ότι ήταν ιδανικός. Κυνικός, σκληρός και αποφασισμένος φτάνει στα άκρα για να πετύχει το σκοπό του. Και στο τέλος δεν θα διστάσει να παραβεί εντολές ανωτέρων του για να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό...

The Bear Jew: Το μίσος που τρέφει για τους Ναζί είναι αποτυπωμένο στο υγρό και αποφασιστικό βλέμμα του(δεν του το είχα του Eli το παραδέχομαι)!Κουβαλάει μνήμες όχι μόνο δικές του. Στο ρόπαλό του είναι χαραγμένα όλα όσα τον κρατάνε εκεί και προσηλωμένο! Κατάφερε να γίνει ο φόβος και ο τρόμος των Γερμανών. Ένα όνομα χωρίς πρόσωπο κρυμμένο στις σκιές, έτοιμο να διαλύσει τα Ναζιστικά τους κεφάλια... Γρήγορος στη σκέψη, αποτελεσματικός στις κινήσεις είναι ο απόλυτος στρατιώτης! Και φτάνει στο σημείο να γίνει ο απόλυτος ήρωας! Να σκοτώσει τον ίδιο το διάβολο...

Hugo Stiglitz: Ο αγαπημένος μου! Γερμανός που για καιρό έκανε τη δουλειά "από μέσα"... Δεν του άρεσε αυτό που ήταν κι έτσι διάλεξε να δολοφονεί τους Ναζί με ποικίλους διεστραμμένους τρόπους. Παρανοϊκός, με βλέμμα τρελαμένο εντελώς, ζει για το φόνο! Υπό άλλες συνθήκες σίγουρα θα ήταν serial killer... Δεν μιλάει πολύ αλλά όταν το κάνει λέει πράγματα με ουσία("Say "auf Wiedersehen" to your Nazi balls")!!! Το ότι τρώω τέτοιο κόλλημα με διεστραμμένα τυπάκια μάλον πρέπει να το κοιτάξω :(

Τρεις χαρακτήρες στα όρια της καρικατούρας που όμως έτσι ακριβώς πρέπει να είναι! Υπερβολικοί, ίσως μη ρεαλιστικοί, ίσως λίγο γραφικοί κι όμως τόσο καλά δουλεμένοι! Δεν έπρεπε να εστιάσει ο θεατής πάνω τους. Ουσιαστικά πρόκειται για εργαλεία(του Λάντα, της Σοσάνα, του σεναριογράφου). Εξυπηρετούν πολλούς σκοπούς αλλά σίγουρα δεν έχουν κάποιο δικό τους. Είναι αστείο, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτοί ήταν ο θεμέλιος λίθος για να γίνει αυτή η ταινία και στο τέλος τους πήραν άλλοι τη δόξα. Ίσως πάλι από την αρχή ο σκοπός ήταν να είναι απλά οι άδοξοι μπάστερδοι του τίτλου και τίποτα παραπάνω... Όπως και να΄χει, τους αγαπάμε :)

Ειδική μνεία στον ένα και μοναδικό, τον απόλυτο Dominic DeCocco!!! Τι γέλιο απίστευτο... Bravo :)

Reservoir Scenes: Vincent Vega & Marsellus Wallace's Wife

2010-03-21T15:37:00.001+02:00

O Vincent Vega έχει αναγκαστεί να διασκεδάσει την κυρία Wallace. Πρέπει να την κάνει να περάσει καλά αλλά να μη δεθεί μαζί με οποιοδήποτε τρόπο. Άλλωστε κυκλοφορούν φήμες για το τι έπαθε κάποιος που ήρθε λίιιιγο πιο κοντά της!

Μεταξύ τους είναι άνετοι από την αρχή και οι δύο. Αποκαλούν ο ένας τον άλλο με παρατσούκλια, προσπαθούν να βρουν πράγματα να συζητήσουν. Υπάρχει αμηχανία αλλά και οι δύο την κρύβουν πολύ καλά... Μέχρι να σταματήσουν να μιλάνε. Ο Βίνσεντ πίνει, καπνίζει, κοιτάει γύρω του. Κι έρχεται η ερώτηση από τη Mia:

Don't you hate that?
What?
Uncomfortable silences. Why do we feel it's necessary to yak about bullshit in order to be comfortable?

So fucking true!

Συνεχίζουν να γνωρίζονται, περνάνε καλά. Η Μια είναι λίγο εκνευριστική, σαν μικρό κοριτσάκι. Έχει απαιτήσεις από τον Βίνσεντ. Δεν θα την κατηγορήσει όμως κανείς. Πρέπει να είναι πολύ άσχημο να ξέρεις ότι κάποιος βγαίνει μαζί σου σαν μέρος της δουλειάς του! Τον προκαλεί συνέχεια και τελικά τον φέρνει στα νερά της. Τρομερή η Uma Therman εδώ και κλασσική η σκηνή του χορού!

Εν τω μεταξύ αυτή πρέπει να είναι η σκηνή που έχω quot-άρει περισσότερο από οτιδήποτε στη ζωή μου! Έχει και καλές και πολύ "αληθινές" ατάκες. Κρίμα που όταν το κάνω κανείς δεν το καταλαβαίνει :(

Trivia: Στο διαγωνισμό δεν κερδίζουν, αλλά κλέβουν στο τέλος το έπαθλο. Άλλωστε όμως είπε και η Μία "I do believe Marsellus Wallace, my husband, your boss, told you to take ME out and do WHATEVER I WANTED. Now I wanna dance, I wanna win. I want that trophy, so dance good." Τι να κάνει και ο άμοιρος ο Βίνσεντ;

Θεωρώ περιττό να μιλήσω για τις pop culture αναφορές. Σε αυτή τη σκηνή είναι τόσες πολλές που θα ήθελα άπειρες ώρες! Το ποστ είναι κάπως ασύντακτο τώρα που το παρατηρώ... λέω να το αφήσω έτσι, μου φαίνεται κάπως αστείο!

Reservoir Scenes: When Max Met Jackie

2010-03-16T14:18:00.000+02:00

Μια απίθανη σκηνή, ίσως η αγαπημένη μου από το Jackie Brown είναι η πρώτη συνάντηση του Max και της Jackie. Εκείνος πηγαίνει να την πάρει από τη φυλακή. Ουσιαστικά κάνει αγγαρεία! Δεν ήθελε να είναι εκεί αλλά αυτή είναι η δουλειά του. Εκείνη κουρασμένη, θέλει μόνο να πάει σπίτι της. Δεν την νοιάζει ποιος την περιμένει απ΄έξω, εξάλλου ξέρει πως δεν θα είναι κάποιος φίλος.

Και τότε ο Tarantino παγώνει το χρόνο. Πατάει το Play και ακούγεται το "Natural High" και η σκηνή κρατάει αρστουργηματικά πολύ. Συναισθήματα, ένταση, όλα κορυφώνονται χωρίς λέξεις, χωρίς εξάρσεις, τόσο μα τόσο όμορφα! Δύο κουασμένοι άνθρωποι, βρίσκουν ο ένας τον άλλο και αμέσως νιώθουν τη ζεστασιά! Η Jackie πλησιάζει τον Max για ώρες...

Εκείνη είναι επιτέλους ελεύθερη. Θέλει μόνο ησυχία και λίγο χρόνο με τον εαυτό της. Αλλά κι εκείνος θέλει μια ήσυχη διαδρομή πριν επιστρέψει στη μίζερη καθημερινότητά του. Πραγματικά δεν υπήρχε ιδανικότερος να μεριμένει την Jackie, όπως και δεν υπήρχε ιδανικότερη να περιμένει ο Max!

O Tarantino έχει γυρίσει τόσο μαεστρικά αυτή τη σκηνή. Δεν κουράζει καθόλου, σε βάζει από το πρώτ δευτερόλεπτο στο κλίμα και συγκινεί με παράξενο τρόπο. Νιώθει και ο θεατής την ηρεμία που γεμίζει τους δύο χαρακτήρες μόλις βλέπουν ο ένας τον άλλο! Γιατί ποτέ δεν ήταν το πάθος που έφερε κοντά τη Jackie και τον Max. Εκείνη είχε πολύ κι εκείνος δεν θα μπορούσε να της προσφέρει όσο άντεχε. Αυτό που τους ένωσε από την πρώτη στιγμή είναι γαλήνη, συντροφικότητα και η ησυχία που τόσο αποζητάνε και οι δύο! Και σε μια μόλις σκηνή ο Quentin το κατέστησε σαφές...

Πάνε και τα Όσκαρ...

2010-03-11T23:21:00.001+02:00

Πάνε και τα Όσκαρ και οι αλήτες τίποτα δεν μας έδωσαν! Μόνο το Β' Αντρικό αλλά αυτό έλειπε να μην το σηκώσουμε... Πάμε και για Τσου Λου λέμε!!!

Επίσης τραβήξαν και μια μύνηση στον Quentin και σε διάφορους της εταιρίας παραγωγής ότι και καλά κλέψανε από ένα σενάριο τον χαρακτήρα τηες θεάς O-Ren Ishi στο Kill Bill. Τώρα το θυμηθήκατε; Πλάκα μας κάνετε; Το άρθρο εδώ.

Πολύ αστείο βιντεάκι από τα κλασσικά με τον Χίτλερ που είναι θυμωμένος με κάτι. Αυτή τη φορά με το Inglourious Basterds.

Πριν τα Όσκαρ

2010-03-04T23:15:00.000+02:00

Βίντεο από συνέντευξη του Άντρα:

Το καπέλο το έψαχνε πολύ;

Το πρώτο μέρος από ένα Q&A με τον Ταραντίνο. Τα υπόλοιπα στο youtube(είναι και πολλά):

Τιμήθηκε στα Critics' Circle Awards.

Επίσης εδώ ένα πολύ ωραίο άρθρο για το που βρίσκονται τώρα οι πρωταγωνιστές του Pulp Fiction...

Η Κυριακή πλησιάζει! Να είμαστε έτοιμη να χαρούμε για το Όσκαρ σεναρίου. Αλλιώς...πάντα θα έχουμε τον Waltz να μας ξελασπώνει.

...

2010-03-02T22:37:00.002+02:00

Δεν θα πω τίποτα. Μόνο αυτό!

Quentin's Women: Kate Fuller

2010-02-25T23:20:00.000+02:00

Δεν τη λες και ακριβώς γυναίκα. Κοριτσάκι είναι με όλη την ελαφρότητα που αυτό συνεπάγεται. Μπλέκεται μαζί με την οικογένειά της σε μια απροσδόκητη περιπέτεια, συνέχεια την παρακολουθεί το άγρυπνο βλέμμα ενός βιαστή που δεν λες και ότι στέκει πολύ καλά, ενώ καλείται να αντιμετωπίσει βαμπίρ διψασμένα για αίμα(sic!). Και όλα αυτά σε μία μέρα...

Χαριτωμένη και με τις γυναικείες ορμόνες να ξυπνάνε και να είναι στην τσίτα η μικρή Kate διψάει για προσοχή και αποδοχή. Σχεδόν κολακεύεται με τη σημασία που της δείχνει ο Ritchie. Όταν δε θα βρεθούν στο άνδρο των βαμπίρ και η Σάλμα τον τρελάνει με τον ποδολαγνικό, υπεραισθησιακό χορό της(έχω πει πόσο θέλω να τις κόψω τα πόδια; το έχω πει νομίζω) βλέπεις τη ζήλια στο βλέμμα της.

Έφηβη γεμάτη ενθουσιασμό, θυμό, ενέργεια. Θα χρειαστεί να ωριμάσει μέσα σε λίγη ώρα και να πολεμήσει για τη ζωή της. Θα κρεμαστεί πάνω στον μόνο ζωντανό που έμεινε, τον μόνο λογικό, τον μόνο που πλέον της προσφέρει ασφάλεια. Δυστυχώς τα υπολόγισε χωρίς να τον ενημερώσει.

Και στο τέλος μένει μόνη της, με την παράνοια να έχει ξεκληρίσει την οικογένειά της και την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της. Πολύς πόνος για ένα κοριτσάκι. Συμπαθώ πάρα πολύ την Juliette Lewis και την καρακάλτ φατσούλα της. Μικροδείχνει και είναι ιδανική για τέτοιους ρόλους.

Δεν είναι τρελά καλογραμμένος ρόλος(για b-movie πρόκειται άλλωστε) αλλά είναι από τους αγαπημένους μου(το ποιον λατρεύω το αφήνω στη φαντασία σας). Μία "Λολίτα" διαφορετική. Πιο αντράκι, πιο παιδί, πιο αθώα αλλά με πολύ τσαμπουκά και πάντα έτοιμη για τρελό χαμό!

Reservoir Scenes: Royal With Cheese

2010-02-22T22:23:00.000+02:00

Πες το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς Pulp Fiction! Εγώ αυτό που αυτόματα ακούω μέσα στο κεφάλι μου είναι Royal With Cheese, με την χαρακτηριστική φωνή και προφορά του Samuel φυσικά...

Τι είναι αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη σκηνή τόσο αξιομνημόνευτη;

Είναι το cool που γεμίζει το αμάξι. Είναι οι ανεκδιήγητοι διάλογοι για χάμπουργκερ, πατάτες με μαγιονέζα, ευρωπαϊκή κουλτούρα και τα συναφή που χωρίς να έχουν κάποιο νόημα σε κάνουν να κολλάς. Είναι οι δύο χαρακτήρες και η γνωριμία μας μαζί τους που μας κάνει να τους έχουμε για πάντα στην καρδιά μας!

Ο Vincent έχει μόλις επιστρέψει από το Άμστερνταμ και αναλύει τη διαφορετική κουλτούρα. Κάπου εκεί χώνεται και το περίφημο quarter pounder που οι Γάλλοι βάφτισαν Royal With Cheese λόγω του μετρικού συστήματος. Δεν ξέρω αν η ευφυΐα του δημιουργού αγγίζει το άπειρο σε αυτό το σημείο ή απλά είναι η γραφικότητά του που το κάνει. Αν μη τι άλλο δείχνει το πόσο σχολαστικός είναι!

O Vincent έχει αυτό το στυλάκι το άνετο εδώ. Είναι όμως έτσι; Χαβαλές και cool όμως κατά βάθος παραδοσιακός και ίσως λίγο οπισθοδρομικός(είναι φανερό ότι αυτά τα ευρωπαϊκά τερτίπια δεν τα βλέπει με πολύ συμπάθεια). Από την άλλη ο Jules... Ο καλός μου ο Jules ενθουσιάζεται παιδιάστικα, εκπλήσσεται αυθόρμητα, true man μέχρι το κόκκαλο!

Εξυπηρετεί κάπου αυτή η φλύαρη σκηνή;

Πολλοί είναι αυτοί που συνηθίζουν να λένε ότι ο Quentin είναι φλύαρος, γράφει διαλόγους μόνο για εντυπωσιασμό μέσα από τους οποίος θέλει απλά να θαυμάσουμε την εξυπνάδα του και ότι τελικά δεν εξυπηρετούν πουθενά. Όλοι αυτοί ας ξαναδούν τις ταινίες του, με προσοχή αυτή τη φορά!

Φυσικά καλοί μου άνθρωποι εξυπηρετεί κάπου. Για ποιο άλλο θα μπορούσε να τη γράψει και να τη σκηνοθετήσει; Ένας άνθρωπος που υπολογίζει τόσο καλά τα πάντα(ειδικά σε αυτή την ταινία) θα έκανε κάτι χωρίς νόημα; Μέσα από αυτή τη σκηνή γνωρίζεις τους χαρακτήρες. Παίρνεις πολύ καλά δείγματα για το ποιοι είναι, ώστε να κατανοήσεις τις αντιδράσεις τους αργότερα.

Επίσης ο θεατής χαλαρώνει, ηρεμεί, νιώθει ασφάλεια. Είναι δύο πληρωμένοι δολοφόνοι αυτοί που βλέπει κι όμως τους έχει ήδη συμπαθήσει. Φαίνονται φυσιολογικοί άνθρωποι σαν κι αυτόν κι έτσι δεν τους αμφισβητεί. Όταν αργότερα έρθει το ξέσπασμα ο θεατής θα είναι απροετοίμαστος, χωρίς άμυνες και φάει στη μάπα ένα "I'm sorry did I break your concetration?", έτσι για να γουστάρει!

Άλλος ένας λόγος που η σκηνή αυτή είναι υπεραριστουργηματική είναι οι ποπ οργασμοί που προσφέρει στον εγκέφαλο! Ανέκαθεν εραστής της ποπ κουλτούρας ο Quentin μας μυεί στον παράξενο κόσμο του πυροβολώντας μας(όπως συνηθίζει) με λέξεις σε ρυθμούς τόσο καταιγιστικούς που στο τέλος μόνο να υποκλιθείς στο μεγαλείο του μπορείς... Χώρεσε μια δεκαετία σε μία μόνο σκηνή!

Σαν να το παράκανα λίγο αλλά ίσως είναι η πιο αγαπημένη μου σκηνή στον κινηματογράφο. Τα 90's είναι Pulp Fiction και το Pulp Fiction είναι ένα μεγάλο, λαχταριστό Royal With Cheese... Όπως έχουμε ξαναπεί ίσως τελικά και αυτό να είναι το βαθύτερο νόημά του.

Στα γρήγορα...

2010-02-14T01:53:00.000+02:00

Συνέντευξη του Tarantino στην Rachel Maddow:

Ο Christoph Waltz τα λέει με τον David Letterman. Εκπληκτικός! Υφάκι απίστευτο, χιούμορ εξαιρετικό, όλο και ανεβαίνει στην εκτίμησή μου:

How Tarantino Would Film Super Bowl

2010-02-10T23:42:00.002+02:00

Εβδομάδα Super Bowl και να πως θα το σκηνοθετούσε ο Tarantino(και μερικοί άλλοι σκηνοθέτες):

Σύντομο και περιεκτικό ποστ. Δεν θα το έκανα αλλά μου άρεσε πολύ το βιντεάκι!

Quentin's Basterds: Budd 'Sidewinder'

2010-02-08T21:16:00.000+02:00

O πολυαγαπημένος του Bill, Budd δεν είναι από τους πιο συμπαθητικούς χαρακτήρες του Tarantino. Δεν είναι cool, δεν είναι καλός, δεν έχει αξιοπρέπεια. Είναι όμως η πιο ρεαλιστική φιγούρα του σύμπαντος του Kill Bill.

Έχει πλέον αφεθεί στη μοίρα του, δουλεύει κάνοντας θελήματα στο τοπικό μπαρ, μένει σε τροχόσπιτο και τίποτα δεν θυμίζει αυτό που ήταν παλιά. Γραφική φιγούρα, γέννημα της Αμερικανικής κουλτούρας, οικία και αντιπαθητική.

Είναι όμως και ο μόνος(εκτός του Bill) που δεν υποτιμάει τη Νύφη. Την περιμένει όχι όπως της αξίζει αλλά όπως θα μπορέσει να την αντιμετωπίσει. Παίζει βρώμικα και είναι ο μόνος που φτάνει τόσο κοντά στο να τη σκοτώσει. Γιατί δεν το κάνει; Ίσως δεν πιστεύει ότι εκείνη θα επιστρέψει. Ίσως θέλει να την αφήσει να πεθάνει βασανιστικά. Ίσως πάλι βαθιά μέσα του γνωρίζει πως δεν της αρμόζει τέτοιος θάνατος.

Με τον ίδιο τρόπο που ξέρει πολύ καλά(και που δηλώνει στον Bill) ότι αυτή η γυναίκα αξίζει την εκδίκησή της και σε όλους όσους την "σκότωσαν" αξίζει να πεθάνουν.

Και μπορεί να μην υποτίμησε τη Νύφη αλλά η Elle-Driver θεωρούσε ότι δεν θα του τη φέρει. Ή έστω δεν θα τον σκοτώσει γιατί και σε αυτή γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν πρέπει να έχει εμπιστοσύνη (πρόκειται για μεγάλη βρωμιάρα). Και πήγε άδοξα λοιπόν όχι από τη Νύφη αλλά από αληθινό Black Mamba...

Σήκωσέ το το τιμημένο...

2010-02-03T22:52:00.000+02:00

8 υποψηφιότητες τσάκωσαν οι Μπάσταρδοι που πρέπει να σκάσουν με άγριες διαθέσεις στην απονομή(και αν είναι δυνατόν να πάρουν και μερικά σκαλπ).

Καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, μοντάζ, Β' Αντρικό, Φωτογραφία, Ήχο, ηχητικό μοντάζ και πρωτότυπο σενάριο.

Θεωρώ σίγουρο το Β' Αντρικό. Ελπίδες έχουμε και στο Όσκαρ σεναρίου. Εννοείται αξίζουν καλύτερης ταινίας και(πόσο μάλλον) σκηνοθεσίας αλλά δεν τα περιμένω!

Εδώ, ωραίες ατάκες από τον προσεχώς οσκαρούχο Waltz για την καλύτερη σκηνή της ταινίας!

Reservoir Scenes: Coccotti interogates Clif

2010-02-01T00:05:00.001+02:00

Μία σκηνή που δεν θα προσέφερε τίποτα απολύτως αν δεν έπαιρναν μέρος αυτοί οι δύο ηθοποιοί. Ο Hopper σε έναν ρόλο διαφορετικό από αυτούς που ήταν συνηθισμένος και ο Walken σε ένα ακόμη cameo να παραδίδει μαθήματα ερμηνείας.

Μια ανάκριση που είναι γνωστό από την αρχή ότι δεν θα οδηγήσει πουθενά. Κι όμως ο Vincenzo Coccotti έχει την υπομονή να τη διεξάγει αλλά και ο Clif να συμμετάσχει κανονικά.

Χάρη στους δύο αυτούς ανθρώπους η σκηνή αυτή, με χαρακτήρες μη πρωταγωνιστές, φαινομενικά άχρηστη, θεωρείται η καλύτερη σκηνή του True Romance...Και είναι!

Ο Clif βρίσκει το κουράγιο να κάνει χιούμορ το οποίο ο Coccotti φαίνεται να εκτιμά πριν αδειάσει το πιστόλι του πάνω του. Κι εδώ είναι μία κλασσική σκηνή Ταραντίνο. Κάνει τους θεατές να νιώσουν ασφαλείς, κοντά στους χαρακτήρες που βρίσκονται στη σκηνή πριν το μεγάλο "μπαμ" που θα τους σηκώσει από τα καθίσματα. Και ο Tony Scott έκανε καταπληκτική δουλειά στη σκηνοθεσία της σκηνής αυτής.

Όμως πάλι θα έρθω στις ερμηνείες και κυρίως αυτή του Walken. Προσέξτε το πρόσωπό του την ώρα που ο Clif προσβάλλει την καταγωγή του. Πως αλλάζει έκφραση. Απίθανος... Και ο Hooper αρκετά εντυπωσιακός με αυτή τη βαθιά φωνή και την ηρεμία στο βλέμμα, να διαπράττει με απίστευτη ευκολία το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του.

Αντε και με Όσκαρ...

2010-01-24T13:48:00.000+02:00

Έχει αρχίσει η περίοδος της...συγκομιδής! Μαζεύει ο Christopher Waltz τα βραβεία με το κιλό :)

Πήγαμε στις Σφαίρες αλλά το Up in The Air μας το έφαγε το βραβειάκι του σεναρίου! Στα Όσκαρ θα διαγωνίζονται σε διαφορετική κατηγορία. Καλύτερη ταινία τσέπωσε αναμενόμενα το Avatar. Κανονικά δεν έπρεπε να είναι σε αυτή την κατηγορία και να αρπάξει το βραβείο από το Up(όπως πολύ πετυχημένα είπε κάποιος) αλλά τελοσπάντων! Βιντεάκια με τον λατρεμένο:

Ο Waltz απαντάει σε ερωτήσεις:

Στα Sag Awards πήγαμε λίγο καλύτερα αφού οι Μάσταρδοι κέρδισαν και το "Outstanding Performance by a Cast in a Motion Picture". Ο Christoph για άλλη μια φορά ευγενέστατος και υπέροχος...

Quentin's Women: Mia Wallace

2010-01-19T16:30:00.005+02:00

Ίσως ο λιγότερο δυναμικός γυναικείος χαρακτήρας που έχει γράψει ο Tarantino. Γλυκιά και όμορφη μεν αλλά δέσμια των παθών και του γυάλινου κόσμου της δε. Mrs Mia Wallace!

Μπαίνει στη ζωή μας δυναμικά και με μυστήριο. Είναι η φωνή πίσω από το μικρόφωνο. Τα χείλη που δίνουν εντολές στο συνοδό της, όπως θα έδιναν σε ένα σκυλάκι. Έτσι έχει μάθει. Να της κάνουν τα χατίρια χωρίς να ρωτάνε. Να την αναγνωρίζουν αλλά να μην τη γνωρίζουν. Η ίδια ξέρει πολύ καλά το ρόλο της. Δεν της αρέσει αλλά τον παίζει καλά!

Έτσι είναι και με τον Vincent αρχικά. Μέχρι που καταλαβαίνει ότι πραγματικά μπορούν να διασκεδάσουν μαζί. Θα τον φλερτάρει συγκρατημένα, θα τον παρασύρει σε ασυγκράτητο χορό(και στην κλοπή του βραβείου) και θα τον μαγέψει. Άλλωστε η γυναίκα του "μεγάλου" είθισται γενικά να σαγηνεύει τα τσιράκια!

Και κάπου εκεί έρχεται ένα επεισόδιο που θα μπορούσε να είναι μοιραίο για τη ζωή της. Φτάνει ένα βήμα από το θάνατο αλλά δυστυχώς η βίαιη επαναφορά της πολύ αμφιβάλλω ότι ισούται με αμοιβαίο βίαιο ξύπνημα από τον βαθύ της ύπνο.

Έτσι η Mia θα συνεχίσει να ζει την επιφανειακή ζωή της, να σαγηνεύει γιατί απλά δεν έχει κάτι άλλο να κάνει και να είναι στο πλευρό του Marcelous! Θα παραμείνει αδύναμη, εύθραυστη και πίσω από τον τοίχο που είναι χτισμένος μπροστά της.

Γιατί όμως την αγαπάμε; Γιατί είναι ετοιμόλογη, στυλάτη, δεν φοβάται τις αμήχανες σιωπές και κυρίως γιατί ο δημιουργός της, της φέρθηκε σκληρά και δεν της έδωσε κάθαρση. Οπότε της φυλάει ο θεατής μια ίσως όχι μεγάλη αλλά σίγουρα αναπαυτική θέση στην καρδιά του...

Reservoir Scenes: Mr. Orange flashback sequence

2010-01-10T22:21:00.004+02:00

Μία από τις αγαπημένες μου σκηνές σε ταινία του Tarantino που εν γένει περνάει απαρατήρητη είναι η σκηνή που ο Mr. Orange διηγείται ένα σκηνικό από το παρελθόν του για να πείσει τους υπόλοιπους ότι δεν είναι μπάτσος! Κι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλά με ένα απίθανο κείμενο ή μια εκπληκτική ερμηνεία(έχω πει πόσο ψηλά ανέβηκε για μένα ο Roth στη λίστα με τους αγαπημένους μου ηθοποιούς;) αλλά κυρίως με μία σκηνοθεσία πανέξυπνη που τα δένει όλα αυτά μαζί!

Δεν είναι ακριβώς μία σκηνή αλλά κομμάτια από σκηνές που συνθέτουν μία μεγαλύτερη. Ξεκινάει με τον Mr. Orange να προσπαθεί να απομνημονεύσει τον μονόλογο. Να κάνει πρόβες, λάθη, να μην είναι τόσο καλός αρχικά.

Όσο βελτιώνεται το σκηνικό αλλάζει. Συνεχίζει να διηγείται την ιστορία μπροστά στους επίδοξους συνεργάτες του. Και όσο προχωράει μπαίνει μέσα στην ιστορία. Τον βλέπουμε μέσα στην ιστορία, όμως δεν αποτελεί ακριβώς μέρος της. Είναι σαν παρατηρητής.

Και σε αυτό το σημείο ο Tarantino έχει παίξει δεξιοτεχνικά με τον ήχο. Κρατάει τον Mr. Orange αθόρυβο ενώ στη συνέχεια απομονώνει, δυναμώνει και χαμηλώνει ήχους για να βάλει και τον θεατή στην ιστορία. Και στο τέλος μέχρι κι εσύ είσαι σχεδόν πεπεισμένος ότι ο Mr. Onage είναι cool!

Ο Ταραντίνο δείχνει την αυτοπεποίθηση και την ευφυΐα του δημιουργώντας ένα ψεύτικο φλασμπάκ το οποίο βάζει τον θεατή στο μυαλό του Mr. Orange. Είναι παράτολμη κίνηση για την πρώτη και μάλιστα χαμηλού μπάτζετ ταινία, όμως ο Ταραντίνο ρισκάρει και φυσικά κερδίζει! Το γάβγισμα του σκυλιού σε slowmotion, ο στεγνωτήρας(έτσι λέγεται αυτό το πράγμα) που ακούγεται σαν να απογειώνεται αεροσκάφος, ο Orange που στέκεται στη μέση της σκηνής αλλά απευθύνεται σε όσους δεν βρίσκονται εκεί, πινελιές που ανεβάζουν πιο ψηλά την ταινία, που σε κάνουν να καταλάβεις ότι ο τύπος όχι απλά μπορεί να σκηνοθετήσει αλλά μπορεί να το κάνει καλά...

Quentin's Basterds: Colonel Hans Landa

2010-01-05T00:50:00.003+02:00

Colonel Hans Landa. Τρεις λέξεις αρκούν για να κάνουν το αίμα στις φλέβες σου να παγώσει. Δεν είναι το ότι είναι αμείλικτος που προκαλεί φόβο. Ούτε το ότι είναι τρομερά απάνθρωπος και σκληρός. Αυτό που προκαλεί τον φόβο είναι το πόσο απρόβλεπτος είναι.

Απρόβλεπτος για τους άλλους, γιατί ο ίδιος έχει μελετήσει κάθε κίνηση του πολύ καλά. Φαίνεται από την πρώτη σκηνή που παίζει σε δυο γλώσσες το συνομιλητή του κάνοντάς τον μαριονέτα σε ένα αχρείαστο θέατρο. Σαδιστής; Σίγουρα...

Το μεγάλο του όμως προσόν είναι το λέγειν. Ελίσσεται με τα λόγια, προσφέρει απειλή, σιγουριά, ευχαρίστηση, θυμό απλά μιλώντας. Εκφράζεται υπέροχα σε όσες γλώσσες απαιτηθεί, πάντα άψογος υποκινητής της συζήτησης. Από τις ωραιότερες κινηματογραφικές μου στιγμές είναι όταν παρακολουθώ τον Landa να χαλαρώνει το θήραμά του, να του προσφέρει διέξοδο για λίγο μέχρι να το αιφνιδιάσει! Πραγματικός κυνηγός, άλλωστε το παρατσούκλι του δεν είναι τυχαίο.

Ο ίδιος ξέρει πόσο καλός είναι. Απολαμβάνει αυτό που κάνει όπως απολαμβάνει ένα καλό στρούντελ. Όμως είναι και αλαζόνας, τόσο σίγουρος για τον εαυτό του που δεν είναι σε θέση να δει την απρόβλεπτη ίσως ηλίθια αντίδραση του lt. Aldo Raine. Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η συγγραφική ευφυΐα του Tarantino που έχτιζε τόσο καλά έναν χαρακτήρα για να τον γκρεμίσει η ηλιθιότητα και η επιπολαιότητα ενός άλλου σε δύο δευτερόλεπτα!

Κατά τη γνώμη μου είναι και κομματάκι φευγάτος. Όχι ότι είναι ψυχασθενής ή κάτι τέτοιο, ίσα ίσα η ψυχολογική σταθερότητα είναι κομμάτι της προσωπικότητάς του και ο ίδιος έχει απόλυτη συναίσθηση των πράξεών του. Είναι όμως κάπως εκκεντρικός, ιδιόρρυθμος ή ίσως είναι κι αυτό κομμάτι της περσόνας που υποδύεται. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος μαζί του...

Για την επόμενη φορά αν θέλετε κάποιο κοριτσάκι ή κάποια σκηνή από ταινία ξέρετε το δρόμο ;)

Tarantino Is a Dewarist...

2009-12-28T16:30:00.005+02:00

Πέρυσι θα είχε πάρει το μάτι σας αυτή τη διαφήμιση στο δρόμο ή σε κάποιο περιοδικό:

Φέτος οι δρόμοι έχουν γεμίσει με τον καλό μου να μας δείχνει και να μας λέει να "Write Your Own Script". Όμως την καλύτερη φωτογράφηση για τις διαφημίσεις του Dewar's την έκανε στη ρώσικη διαφήμιση:

Quentin's Women: Death Proof Girls Part 2

2009-12-23T16:15:00.006+02:00

Σε αντίθεση με το πρώτο μέρος της ταινίας, εδώ έχουμε να κάνουμε με γυναίκες και όχι με κοριτσάκια. Δεν ζητάνε επιβεβαίωση απλά λίγο να ανεβάσουν την αδρεναλίνη τους. Έχουν παίξει πολλές φορές με τη φωτιά γιατί είναι η δουλειά τους ή γιατί το γουστάρουν και όχι για να τραβήξουν τα βλέμματα!

Θα αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο με τόλμη και όχι με φόβο και θα τον νικήσουν. Γιατί μπορούν, γιατί ο stuntman Mike τις υποτίμησε, γιατί παραείναι γαμάτες για να πεθάνουν έτσι… Ας τις γνωρίσουμε:

Zoe Bell. Άγρια και ατίθαση. Δεν κολλάει πουθενά και διψάει για περιπέτεια. Βρίσκεται εκεί με σχέδιο και μάλιστα έχει μπλέξει και τις υπόλοιπες χωρίς καν να το καταλάβουν! Γουστάρει τα γρήγορα αμάξια και τις ταινίες με τέτοια. Βγάζει γρήγορα συμπεράσματα για τους ανθρώπους αλλά δεν είναι κακή. Ίσως λίγο επιπόλαιη...

Abernathy, η...γλυκιά της υπόθεσης που όμως αποδεικνύεται αγριόγατο με τόση ενέργεια έτοιμη να εξωτερικευθεί που δεν θα ήθελες να είσαι εκεί αν είναι να την εξωτερικεύσει με θυμό! Ετοιμόλογη και όμορφη, ο τέλειος συνδυασμός που σαγηνεύει κάθε άντρα. Ειδικά έναν κλασσικό redneck βλακάκο που θα χρειαστεί να πείσει να του πάρουν το αυτοκίνητο!

Kim. Ατίθαση, τσαμπουκάς, αθυρόστομη. Είναι ικανή να σου σπάσει τα νεύρα σε δευτερόλεπτα. Δεν θα την έλεγες θηλυκή αλλά είναι αυτή που θα σε βγάλει ασπροπρόσωπο στη δύσκολη κατάσταση. Δεν βρίσκεται στην ταινία για να τη συμπαθήσεις, βρίσκεται για να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Και στο κάτω κάτω είναι τόσο καλή οδηγός που θα σε αφήσει άφωνο!

Πάει επιτέλους και το δεύτερο μέρος που τόσο καιρό έπρεπε να είχα ποστάρει! Οι γυναίκες του Death Proof είναι αγαπημένες. Όμορφες, ανεξάρτητες, ελεύθερες και έτοιμες για όλα... Είναι αυτές που οι άντρες λατρεύουν και που οι γυναίκες σνομπάρουν(όχι εγώ, οι άλλες) γιατί όσο παράλογο κι αν τους φαίνεται μπορούν να κάνουν τους άντρες να τρέχουν πίσω τους για πλάκα!

News Flash...

2009-12-17T22:50:00.008+02:00

Να΄σαι καλά Jack πάλι μου ετοίμασες ποστ!!! Ξεκινάμε με βιντεάκια από διάφορους σκηνοθέτες μαζεμένους που τα λένε... Εννοείται και ο Quentin εκεί.

Γελάω απίστευτα με τον Jackson που κάθεται σε πιο κοντό πράγμα και δίπλα στον Quentin μοιάζει με χόμπιτ!

Τα υπόλοιπα εδώ!

Να και οι αγαπημένες του ταινίες της χρονιάς που φεύγει...

Ευχαριστώ και πάλι Jack :)

Επίσης ας βάλω κι εδώ για να υπάρχει το βίντεο από την αηδιαστική διαφήμιση που γύρισε ο άντρας μου στο Japan! Αχ καλέ μου αφού δεν το έχεις, τι παιδεύεσαι και παιδεύεις και τους άμοιρους τους Ιάπωνες; Αν και μεταξύ μας προκειμένου να τον βλέπω δεν με χάλαγε να παίξει σε καμιά ταινιούλα(σε συγκεκριμένους ρόλους τα καταφέρνει καλά).

Στα ηλεκτρονικά μαγαζάκια για ντου-βου-ντου ήδη κυκλοφορούν τα Μασταρδάκια με την blu-ray collector's edition να είναι μακράν η καλύτερη! Θα είναι το πρώτο DVD που θα πάρω μόλις αγοράσουμε blu-ray dvd player(μπαμπά ελπίζω να το διαβάζεις αυτό).

Έγινε και το πάρτυ για το DVD και βρήκα μερικές φωτογραφίες. Πολύ όμορφη για άλλη μια φορά η Kruger, ενώ ο B.J. Novak είναι πολύ τυπάς!

Και ένα βιντεάκι:

Τι άλλο, τι άλλο; Α ναι 4 υποψηφιότητες για χρυσή σφαιρούλα: Ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο, Β' Αντρικό(τα δύο τελευταία κανονικά θα έπρεπε να είναι καπαρωμένα από την περίοδο των γυρισμάτων αλλά λέμε τώρα). Ένας σωρός ακόμη από υποψηφιότητες σε διάφορα άλλα βραβεία(με σημαντικότερα αυτά των κριτικών ενώσεων). Σε γενικές γραμμές ο Waltz μαζεύει σχεδόν τα πάντα!

ΥΓ: Λινκ με συνεντευξούλα από τον πάντα ενδιαφέροντα Eli Roth εδώ!

Reservoir Scenes: Death Proof Restaurant Scene

2009-12-13T21:45:00.006+02:00

Εκτός από τις γυναίκες και τους μπάστερδους του Quentin τώρα που τα νέα είναι ανύπαρκτα λέω να αρχίσω να αναλύω και σκηνές από τις ταινίες του. Να θυμηθούμε ατάκες και καταστάσεις που αγαπάμε και να περνάει και η ώρα. Δεν θα ξεκινήσω με την αγαπημένη μου σκηνή, ούτε με την αγαπημένη μου ταινία, ούτε καν με την καλύτερή του. Θα ξεκινήσω με την πιο παρεξηγημένη, το Death Proof of course.

Παρένθεση(ή παρέθενση;) με μπινελίκια: [Εσύ που το είδες και μου σπας τα νεύρα με τη γκρίνια σου μπορείς να μπεις στην τρύπα σου και να με αφήσεις ήσυχη! Ήξερες τι θα έβλεπες στο περίπου, αν δεν σου άρεσε γιατί το είδες; Όσοι κράζουν τον Ταραντίνο είναι άνθρωποι που δεν τους αρέσει αλλά βλέπουν μαζοχιστικά μόνο και μόνο για να τη σπάνε στους υπόλοιπους!]

Το Death Proof κατά κύριο λόγο είναι μια διαλογική ταινία. Το κακό είναι πως οι διάλογοι θα μπορούσαν να θεωρηθούν βαρετοί, ειδικά στο πρώτο μέρος, αλλά αν δεν ήταν δεν θα ήταν ρεαλιστικοί. Κι όμως υπάρχει μια σκηνή που προκαλεί μικρές εκρηξούλες στον εγκέφαλο με τον τρόπο που γλυκά θυμίζει το Pulp Fiction. Η σκηνή στο εστιατόριο, όπου οι τέσσερις κοπέλες που μετά από καιρό συναντήθηκαν τρώνε και συζητάνε με την κάμερα να στροβιλίζεται προκλητικά γύρω τους και τον Stuntman Mike στο βάθος! H κάμερα αγκαλιάζει τις κοπέλες σαν να τους ζητάει κι άλλο. Να συνεχίσουν να μιλάνε, να λένε ιστορίες. Σαν να της παρακαλάει να μην σηκωθούν από το τραπέζι, εκεί είναι ασφαλείς..

Θα μιλήσουν για αυτοκίνητα, ταινίες, παλιές εμπειρίες και νέες απόψεις. Δεν είναι ακριβώς συνηθισμένες γυναίκες. Είναι μη εξημερωμένες, αγρίμια που διψάνε για περιπέτεια και ταχύτητα. Τουλάχιστον οι τρεις από αυτές. Σε αυτή τη σκηνή ο Tarantino αρπάζει την ευκαιρία να μας συστήσει την αγαπημένη του Zoe-the cat-Bell! Η οποία αξιοπρεπέστατα τον βγάζει ασπροπρόσωπο.

Επίσης θυμάται ταινίες που αγάπησε και που θέλει να κάνει και τον θεατή να τις αγαπήσει, να της αναζητήσει και αν δεν τις έχει δει να το κάνει. Όπως είχε πει και ο ίδιος έχει κλέψει από όποια ταινία έχει δει αλλά τους φέρεται πάντα με σεβασμό, δημιουργεί φρέσκα πράγματα και τιμάει τα παλιά. Σε κάνει να ψάχνεις και να βλέπεις και γι΄αυτό είναι τόσο ξεχωριστός δημιουργός!

Abernathy: There are other things you can carry other than a gun. Pepper spray.
Kim: Uh, motherfucker tryna rape me? I don't wanna give him skin rash! I wanna shut that nigga down!

Quentin's Women: Bill's Fatal Women

2009-12-03T23:07:00.003+02:00

O Bill δεν είχε μόνο τις πιο όμορφες, αλλά και τις πιο φονικές γυναίκες στο πλευρό του...

Vernita Green : Έχει αφήσει πίσω της το παρελθόν αλλά όταν αυτό επιστρέφει και διψάει για εκδίκηση δεν μπορεί παρά να πολεμήσει. Και δεν είναι καμιά τυχαία! Βρωμόξυλο μέχρι τελικής πτώσης στο σαλόνι του σπιτιού που ακόμη και άντρες δεν θα άντεχαν. Επίσης είναι τρυφερή μητέρα και δεν θέλει η κόρη της να γίνει μάρτυρας τόσης βίας. Κομματάκι ειρωνικό όταν κρύβει το όπλο της στο κουτί με τα δημητριακά! Ύπουλη και πιο Αμερικανοθρεμμένη από της άλλες αντιπάλους της Νύφης θα την δυσκολέψει ελάχιστα!

O-Ren Ishii : Η μόνη από τη συμμορία του Bill που σαν χαρακτήρας έχει αναπτυχθεί τόσο. Με μία τραυματική παιδική ηλικία(που περιλαμβάνει την άγρια δολοφονία των δικών της, σεξουαλική κακοποίηση και τον πρώτο της φόνο σε ηλικία που τα άλλα παιδάκια παίζουν αμέριμνα σε παιδικές χαρές) ήταν αναμενόμενο να εξελιχθεί σε μία σκληρή γυναίκα. Καταφέρνει με τη βοήθεια πάντα του Μπιλ να γίνει αρχηγός της Ιαπωνικής μαφίας παρά τη μπασταρδεμένη καταγωγή της. Άλλωστε την μοναδική φορά που τέθηκε αυτό το θέμα ο αμφισβητίας έχασε το κεφάλι του. Γνήσιο τέκνο των ασιατικών πολεμικών τεχνών, με όλη την αξιοπρέπεια και την ευγένεια που αυτές συνεπάγονται. Κρατάει όμως αόμη μία ευαισθησία και μία παιδικότητα που ο μεγάλος δημιουργός Tarantino αποκαλύπτει σε ουκ ολίγα σημεία.

Elle Driver : Φονική σκύλα με όλη τη σημασία της έννοιας. Ψυχρή εκτελέστρια που ακόμη και μπροστά στο πιο γλυκό παιδί ή κουτάβι θα έμενε ασυγκίνητη. Είναι όμως και μια κλασσική γυναικούλα που ζηλεύει ασύστολα τη μόνη γυναίκα που αγάπησε πραγματικά και βαθιά ο Bill που τυχαίνει να είναι και καλύτερη πολεμίστρια. Όταν δεν μπόρεσε να τη φτάσει στην εκπαίδευση δηλητηρίασε τον δάσκαλο. Και όταν πίστεψε πως είχε βγει από τη μέση είχε την ατυχία να κάνει λάθος. Ουπς πάει και το άλλο ματάκι! Bitch, you don't have a future...

Inglourious Quentin...

2009-12-01T23:02:00.005+02:00

Ο Άντρας μιλάει για τους Μπάστερδους και είναι πολύ χαρούμενος όπως πάντα!

Μας λέει πως γράφει τα σενάρια, με ποια λογική! Να ζητήσω συγγνώμη από την κοπέλα που καθόταν δίπλα του στο σινεμά στο Jackie Brown για όσα μπινελίκια της έριξα από μέσα μου ασυνείδητα! Lucky Basterd... Αναφέρει και το District 9...

Επίσης για άλλη μια φορά καταλαβαίνεις πως ο λόγος που κάνει τόσο καλές ταινίες είναι το ότι έχει δει τόσο πολλές που ξέρει τι είναι βαρετό ή κουλό και δεν το κάνει! Και έχει τόσο δίκιο.

Εδώ λέει πως έκανε το casting για την ταινία και έχει πολύ πολύ ενδιαφέρον. Λέει επίσης για το πως πήρε την αποτυχία του Death Proof(χαζοί άνθρωποι δεν τσακιστήκατε να το δείτε και μου στεναχωρήσατε το αγόρι).

Melanie Laurent: Συνέντευξη

2009-11-28T16:13:00.008+02:00

Για τους λάτρεις της γαλλιδούλας, βρήκα μία συνέντευξη. Δεν είναι πολύ ενδιαφέρουσα αλλά μιλάει τόσο ωραία για τον Quentin που δεν μπορούσα να μην την ποστάρω!

Ποια ήταν η αντίδρασή σου την πρώτη φορά που άκουσες για το "Inglourious Basterds"?

Melanie Laurent: Η πρώτη μου αντίδραση νομίζω ήταν "Oh, my God". Και μετά ένιωσα μεγάλη τιμή, γιατί με επέλεξαν να παίξω το ρόλο, από δεν ξέρω κι εγώ πόσες ηθοποιούς. Η μεγαλύτερη αντίδρασή μου ήταν όταν διάβασα το σενάριο και συνειδητοποίησα ότι ήταν μεγάλος ρόλος. Δεν ήταν απλά μια μικρή Γαλλίδα στη μεγάλη ταινία.

Ο Tarantino σε άφησε να περιμένεις πολύ πριν σου πει ότι πήρες το ρόλο.

ML: Έγιναν τρεις auditions: μία μπροστά του, μία με τον Daniel Bruhl (που υποδύθηκε τον Fredrick Zoller), και μία σε ένα εστιατόριο για τεσσεράμισι ώρες! Δεν ήμουν καθόλου σίγουρη για το αν θα με επιλέξει, έτσι σοκαρίστηκα όταν το έκανε.

Λοιπόν πως είναι να εργάζεσαι στην ταινία;

ML: Είχα πολλά διαφορετικά συναισθήματα. Αρχικά είχα εντυπωσιαστεί πάρα πολύ που θα έκανα μια ταινία με έναν από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες. Αυτό μου δημιουργούσε μεγάλη πίεση μερικές φορές για να αντεπεξέλθω καλά. Αλλά επίσης ένιωθα ότι όλοι στο πλατό ήταν χαρούμενοι που ήταν εκεί, και που δούλευαν μαζί του. Συνειδητοποίησα ότι όλοι ήταν κάπως φοβισμένοι όπως κι εγώ, αλλά ταυτόχρονα πολύ χαρούμενοι που ήταν μέρος αυτής της ταινίας.
Ήταν απίθανο να δουλεύεις μαζί του. Σε ενθαρρύνει να έχεις δικές σου ιδέες, που το βρήκα πολύ απελευθερωτικό.

Απ΄ότι έχω καταλάβει πολλές φορές ζητάει από τους ηθοποιούς του να παρακολουθήσουν άλλες ταινίες για έμπνευση. Το έκανε και με σένα αυτό;

ML: Όχι, αλλά με έκανε να πάω στο Los Angeles για δέκα μέρες, να μείνω σπίτι του και να μάθω πως να προβάλλω ταινίες. Και όταν πέρασαν αυτές οι δέκα μέρες, με πήγε στο New Beverly Cinema και πρόβαλα trailers και ταινίες και άλλαζα μπομπίνες, όλα όσα ένας projectionist κάνει. Ήθελε να μπορώ να το κάνω υπό πίεση κάτι που ήταν πολύ καλό, γιατί τώρα μπορώ να προβάλλω ταινίες πολύ καλά. Αν δεν έχω άλλες δουλειές σαν ηθοποιός, πάντα θα μπορώ να κάνω αυτό.

Έχεις σκηνοθετήσει δύο μικρού μήκους ταινίες ["De moins en moins," που ήταν υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα μικρού μήκους στις Κάννες το 2008, και ένα επεισόδιο στη Γαλλική σειρά "X Femmes"] -- έμαθες τίποτα όσο αφορά σε αυτόν τον τομέα δουλεύοντας με τον Tarantino?

ML: Ήταν σαν μίνι πανεπιστήμιο κινηματογράφου. Τον παρατηρούσα όλη την ώρα, και ήμουν πραγματικά πολύ εντυπωσιασμένη με τον τρόπο που δούλευε με κάθε παράγοντα της ταινίας. Ένας καλός σκηνοθέτης πρέπει να είναι αρχηγός καθώς πρέπει να δουλεύει με πολλούς ανθρώπους κάθε μέρα. Είχε απίστευτη ενέργεια.

Είσαι έτοιμη να αρχίσεις γυρίσματα για ακόμη μία αμερικάνικη ταινία, το Beginners," με τους Ewan McGregor και Christopher Plummer. Θα σε βλέπουμε συχνά από εδώ και στο εξής;

ML: Επειδή έκανα μια ταινία με έναν τόσο απίστευτο σκηνοθέτη σαν τον Tarantino, με ενδιαφέρει πολύ να δουλεύω με καλούς σκηνοθέτες από εδώ και πέρα, έτσι αυτό είναι το σημαντικό για μένα. Δε με νοιάζει να κάνω μία μεγάλη ταινία αλλά αυτές που κάνω να είναι καλές!

Quentin takes over Japan...

2009-11-21T02:19:00.003+02:00

Ψαχουλεύοντας στο google έπεσα σε αυτή τη φωτογραφία:

Τι στα διάλα; Κάθε μήνα άλλη γκόμενα Κουεντινάκο; Τόση τελειότητα θα μου πεις θα χαραμιζόταν μόνο σε μία(είναι και που δεν με έχει γνωρίσει of course). Πάντως είναι ασχημούλα...

Αυτόν τον καιρό είναι στην Ιαπωνία και κάνει τρέλες.

Πήγε σε μια κουλή εκπομπή και η a2a ήταν φανταστικομμύρια καλή και μου βρήκε βίντεο:

Επίσης γυρνάει και μια διαφήμιση αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι είναι πολύ τυπάς αλλά κάκιστος ηθοποιός(truth hurts baby-που΄σαι Lihgtman να με δεις-):

Quentin's Basterds: Mr. Blonde

2009-11-15T23:31:00.003+02:00

Είναι από τους πιο αγαπημένους μου χαρακτήρες σε ταινία. Θυμάμαι από μικρή μόλις έσκαγε ο Mr. Blonde στην οθόνη πάθαινα πλάκα. Γιατί πάνω απ΄όλα ο Mr.Brlonde είναι cool!

Yeah, bam, bam, bam, bam, bam. I told 'em not to touch the alarm - they touched it. If they hadn't done what I told 'em not to do, they'd still be alive

Άνθρωπος εμπιστοσύνης. Πήγε ακόμη και φυλακή προκειμένου να μην προδώσει τους συνεργάτες του. Είναι ευθύς και λέει αυτό που σκέφτεται. Επίσης είναι τρελαμένος. Και όταν λέμε τρελαμένος το εννοούμε! Καλό, χρυσό παιδί, με τεράστια καρδιά αλλά επαγγελματία δεν τον λες.

Eddie, you keep talking like a bitch, I'm gonna slap you like a bitch.

Χάνει εύκολα την ψυχραιμία του και βάζει την ομάδα σε κίνδυνο. Επίσης δεν δέχεται υποδείξεις από όποιον να΄ναι. Αν δεν σε ξέρει δεν θα σε υπολογίσει καθόλου. Όμως το πόσο λατρεύω αυτή την παράνοια στο βλέμμα του δεν λέγεται. Το φοβερό βλέμμα, το ειρωνικό χαμόγελο και η βραχνή φωνή του με άφησαν αιώνια ερωτευμένη μαζί του...

Are you gonna bark all day, little doggy, or are you gonna bite?

Α και ο τρομερός σαρκασμός του! Δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω και αδιάφορα σχεδόν πετάει ατάκες, πάντα αστείες και κυρίως εύστοχες! Και στον ελεύθερο χρόνο του ακούει μουσική και κόβει αυτιά! Mr. Blonde is fucking cool.

Listen kid, I'm not gonna bullshit you, all right? I don't give a good fuck what you know, or don't know, but I'm gonna torture you anyway, regardless. Not to get information. It's amusing, to me, to torture a cop. You can say anything you want cause I've heard it all before. All you can do is pray for a quick death, which you ain't gonna get.

Ο Mr.Blonde σαν χαρακτήρας είναι γοητευτικός. Από εκείνα τα κωλόπαιδα που όλοι λατρεύουμε αν και ξέρουμε ότι μόνο μπελάδες φέρνουν. Είναι από τους χαρακτήρες που στον κινηματογράφο είναι πολύ συνηθισμένοι καθώς τους πάνε οι άντρες και παθαίνουν την πλάκα τους οι γυναίκες. Σπάνια όμως βγαίνει τόσο φυσικό αυτό, τόσο ρεαλιστικό όσο από στο Reservoir Dogs...

Tarantino On McCabe & Mrs Miller και κάτι ακόμη...

2009-11-11T23:02:00.003+02:00

Ο Tarantino μιλάει για μια φήμη που κυκλοφορεί για τον Scorsese και που πολύ αμφιβάλω ότι αληθεύει(αν το έχω ξαναποστάρει sorry).

Και ένα τέλειο γράμμα του Quentin στην Campion για το πολυαναμενόμενο Bright Star(ευχαριστώ Jack):

Αν δεν βγάζετε τα γράμματα, θα το βρείτε εδώ!

Είναι τόσο γλυκός! Σαν παιδάκι... Και κάνει πολύ αστεία γραμματάκια αν και γι΄αυτό ευθύνεται η λίγη δυσλεξία που νομίζω ότι έχει(όρκο δεν παίρνω, νομίζω κάπου το είχα διαβάσει παλιά).

Οι μπάσταρδοι πήγαν Ιαπωνία...

2009-11-08T21:28:00.006+02:00

Πρεμιέρα στην Ιαπωνία για τα μπασταρδάκια όπου αναμένεται να έχει τρελό σουξέ!

Η Melanie φοράει τέλεια στις δύο τελευταίες.

Τι στα διάλα έπαθε το μούσι του Brad;

Πολλά πολλά δεν έχω αλλά κάτι είναι και αυτά. Και δύο από τα Ιαπωνικά κατακίτρινα πόστερ.

Θεούλης ο colonel πίσω!

Quentin's Women: Shoshanna Dreyfus

2009-11-04T23:31:00.004+02:00

Έφηβη ακόμη είδε την οικογένειά της να δολοφονείται μπροστά στα μάτια της. Ένιωσε τον φόβο να την παραλύει αλλά μπόρεσε να τρέξει μακριά ενώ το βλέμμα του Hans Landa διαπερνούσε τη σπονδυλική της στήλη. Και κατάφερε να επιβιώσει, να ερωτευθεί και να αποκτήσει τον δικό της κινηματογράφο αφήνοντας πίσω το οδυνηρό παρελθόν. Είναι πλέον μια όμορφη, νέα, τυπική(στα όρια του γραφικού) Γαλλίδα...

Όμως το παρελθόν θα επιστρέψει χάρη σε ένα κακόγουστο αστείο της μοίρας. Θα τη βρει απροετοίμαστη αλλά ταυτόχρονα αποφασισμένη. Αποφασισμένη να σχεδιάσει την απόλυτη εκδίκηση για τον άντρα που ξεκλήρισε την οικογένειά της και τους ομοίους του.

Στην πρώτη της συνάντηση με τον άντρα που αποτελεί τον εφιάλτη της θα είναι τρομοκρατημένη. Θα παραμείνει ψύχραιμη και δεν θα σπάσει παρά μόνο όταν αυτός απομακρυνθεί. Τη δεύτερη φορά που θα συναντηθούν θα είναι πάλι ψύχραιμη. Όμως αυτή τη φορά όχι για να κρύψει τον φόβο της αλλά την έξαψη, τον ενθουσιασμό και την αγωνία για την έκβαση του σχεδίου της.

Η Shosanna είναι ένας άνθρωπος που έχει πονέσει και έχει μισήσει πολύ. Έτσι όταν τυχαία της δοθεί η ευκαιρία για εκδίκηση όχι απλά θα την αρπάξει αλλά θα την κάνει όσο πιο μεγαλειώδη μπορεί. Θα γίνει η ίδια δολοφόνος και θα απευθυνθεί στα θύματά της πριν τα σκοτώσει. Για να τα τρομοκρατήσει λίγο παραπάνω.

Όμως όταν κορυφωθεί η εκδίκησή της δεν θα είναι εκεί για να την απολαύσει. Ίσως καλύτερα γιατί θα έβλεπε ότι ανάμεσα σε αυτούς που δολοφονεί δεν βρίσκεται αυτός που ήθελε όσο κανέναν άλλο να σκοτώσει. Άλλο ένα ειρωνικό παιχνίδι της μοίρας.

Ολοκληρωμένος χαρακτήρας, αλλά απλός. Στο κάτω κάτω μια απλή κοπέλα είναι που μεγάλωσε απότομα από καταστάσεις που δεν μπορούσε να ελέγξει. Ένας χαρακτήρας γραμμένος με πολύ αγάπη. Ένας χαρακτήρας που την ώρα που η φυσική του υπόσταση αφήνει την τελευταία της πνοή, η κινηματογραφική του γράφει ιστορία και χαράζεται στην αιωνιότητα...

"A" stands for A Fucking Genius...

2009-10-31T17:50:00.004+02:00

Ο Tarantino, όπως ήταν αναμενόμενο έκανε την εμφάνισή του για να δώσει τιμητικό βραβείο στον τεράστιο Romero. Απίθανος και υπέροχος όπως πάντα... Όμως χρειάζεται επειγόντως στυλίστα. Ή τουλάχιστον τα άθλια που φοράει ας τα φοράει σε σωστό μέγεθος!

Πάντως είναι κατενθουσιασμένος, μιλάει με απίστευτη αγάπη για έναν τεράστιο δημιουργό...

Quentin's Women: Death Proof Girls Vol.1

2009-10-28T23:02:00.006+02:00

Τα κορίτσια του Grindhouse και πιο συγκεκριμένα του Death Proof. Όμορφα, ξέγνοιαστα, δροσερά! Η χαρά της ζωής που κάποιος αποφάσισε ότι κάνουν ωραία λάστιχα στο αλεξιθάνατο αυτοκίνητό του... Το Death Proof ουσιαστικά είναι η ίδια ταινία γυρισμένη δύο φορές με διαφορετικούς χαρακτήρες. Έτσι και τις γυναίκες του θα τις δούμε σε δύο μέρη.

Την πρώτη φορά τα κορίτσια είναι πιο ανυποψίαστα, πιο ανέτοιμα γι΄αυτό που θα τους συμβεί. Η Arlene, η Jungle Julia και η Shanna πάνε να περάσουν ένα Σαββατοκύριακο μόνο για κορίτσια...

Η Arlene είναι η πιο μαζεμένη της παρέας. Πιο ντροπαλή αλλά και πιο έξυπνη. Είναι η μόνη που θα ψυλλιαστεί ότι κάτι δεν πάει καλά με τον stuntman Mike αλλά δεν θα το ψάξει περαιτέρω. Μπορεί να είναι ντροπαλή(σε σχέση με τις άλλες πάντα), όταν την προκαλέσουν όμως δεν θα διστάσει να χαρίσει έναν απίθανο χορό στον stuntman Mike. Είναι η μόνη που θα φορέσει ζώνη και αυτή που είχε τις περισσότερες πιθανότητες να γλιτώσει από τη μοίρα της. Σίγουρα η αγαπημένη του Quentin από την πρώτη ομάδα.

Jungle Julia! Ραδιοφωνική παραγωγός, με δικές της αφίσες στους δρόμους. Η ψυχή της παρέας, αν και καταβάθος είναι ένα ευάλωτο κορίτσι. Προκαλεί ασύστολα τον ανδρικό πληθυσμό, φέρνει τις φίλες τις στα όριά τους και κλέβει την παράσταση εύκολα. Βέβαια προσπαθεί γι΄αυτό, το θέλει και το επιδιώκει συνεχώς...

Τέλος η ετοιμόλογη Shanna (να θυμάσαι Shanna-banana για να μην μπερδευτείς). Δεν θέλεις να τα βάλεις λεκτικά μαζί της. Είναι άνετη, ξέρει τι θέλει και αυτό είναι να περνάει καλά! Από τα πιο γλυκά μουτράκια που πέρασαν από την ταινία!

Η διαφορά αυτών των κοριτσιών με τα επόμενα είναι πως αυτά είναι πιο...κορίτσια. Με τα μυαλά έξω από το κεφάλι τους, ψωνισμένα και με τεράστια ιδέα για τους εαυτούς τους. Ζουν σε μια μικρή πόλη και ψοφάνε για λίγη περιπέτεια, για κάτι διαφορετικό. Σίγουρα όμως όχι γι΄αυτό που τους επιφύλασσε ο Stuntman Mike...

Ο Tarantino στο Variety

2009-10-25T13:29:00.006+02:00

Τον τελευταίο καιρό καταπιάστηκαν πολύ με το αγόρι εκεί στο Variety! Λιγότερο ενδιαφέρον έχει ένα άρθρο για projects που ποτέ δεν έγιναν! Εδώ (τους λείπουν αρκετά πάντως!).

Το άλλο έχει να κάνει με ατάκες που κατά καιρούς έχει πει:

"I steal from every movie ever made." (Empire Magazine)

Τουλάχιστον το κάνει καλά και φτιάχνοντας ολοκαίνουρια, πρωτότυπα, κατάδικά του δημιουργήματα!

"I'm not going to be this old guy that keeps cranking them out. My plan is to have a theater by that time in some small town, and I will be the manager -- this crazy old movie guy." (Entertainment Weekly)

Είναι υπέροχος... Θα περιμένω να κάνω τότε ταξίδι στην Αμερική για να έχω μέρος να ξημεροβραδιάζομαι!

"Sure, 'Kill Bill' is a violent movie. But it's a Tarantino movie. You don't go to see Metallica and ask the fuckers to turn the music down." (Uncut Magazine)

Μακράν η αγαπημένη μου ατάκα!

"I've always thought my soundtracks do pretty good, because they're basically professional equivalents of a mix tape I'd make for you at home." (BBC)

"I write movies about mavericks, about people who break rules, and I don't like movies about people who are pulverized for being mavericks." (Virgin.net)

Και τέλος ένα άρθρο για όσους προσπάθησαν να γίνουν Tarantino. Εδώ.

Quentin's Basterds: Bill

2009-10-22T00:01:00.002+03:00

O Bill ήταν ο καλύτερος κακός του Quentin μέχρι να γράψει τον Landa. Εμφανίστηκε λίγο κι όμως ήταν εκεί, σε όλη την ταινία. Μια σκιά που πλάκωνε τους υπόλοιπους. Τον φοβήθηκαν, τον ερωτεύτηκαν, τον αγάπησαν, τον μίσησαν, τον σκότωσαν...

Ο Bill είναι ο τύπος ανθρώπου που πάντα παίρνει αυτό που θέλει. Επαγγελματίας δολοφόνος, δούλεψε με την πιο θανατηφόρα ομάδα υπό τις διαταγές του. Όλοι τους του έδειξαν τυφλή αφοσίωση. Εκτός από μία! Τη μητέρα του παιδιού του...

Μικρή λεπτομέρεια για έναν άνθρωπο σαν αυτόν. Δεν είναι απάνθρωπος, απλά δεν γουστάρει να του τη φέρνουν. Δεν θα διστάσει να δολοφονήσει τη γυναίκα που αγάπησε(ή να προσπαθήσει) και δεν θα διστάσει να διατάξει να τη σκοτώσουν ξανά ενώ ξέρει ότι για όσα κάνει έχει όλα τα δίκια με το μέρος της. Είναι πάντα ψύχραιμος. Θα σε ηρεμήσει, θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του και μετά θα σε σκοτώσει, απλά γιατί μπορεί!

Εκτός από στυγνός δολοφόνος ο Bill είναι πάνω απ΄όλα αξιοπρεπής άνθρωπος. Ακόμη κι όταν έρθει η ώρα να πληρώσει το τίμημά του, θα το κάνει με το κεφάλι ψηλά, όρθιος, ως την τελευταία στιγμή!

Και σε αντίθεση με όλα τα παραπάνω, είναι ένας υπέροχος στοργικός πατέρας. Παίζει με την κόρη του, κυλιέται στο πάτωμα, της φτιάχνει σάντουιτς, τη μαλώνει με...μπαμπαδίστικο τρόπο.

Αυτό όμως που εγώ λατρεύω στον Bill είναι να τον ακούω να μιλάει. Απίστευτος αφηγητής, με αυτή την ήρεμη φωνή. Μπορείς να τον ακούς για ώρες να διηγείται ιστορίες και να παίζει φλάουτο! Και όταν πρέπει να τον αντιμετωπίσεις λεκτικά ίσως προτιμήσεις να το γυρίσετε σε katana fighting...

News

2009-10-20T07:09:00.000+03:00

Για αρχή ένα πολύ αστείο βιντεάκι με Δεξαμενο...χελώνες!

Ο Quentin θα εμφανιστεί σαν παρουσιαστής στα υπεραγαπημένα μου Scream Awards τα οποία θα γίνουν τέλος του μήνα και στη χώρα μας θα προβληθούν στις αρχές του επόμενου. Τα αγοράκια μπορούν να χαρούν καθώς εκτενή εμφάνιση θα κάνει και η Megan Fox! Λεπτομέρειες.

Δεν περίμενα να διαβάσω ότι ο Tarantino κάνει φιλανθρωπίες(γνωστός τσιφούτης άλλωστε!). Κι όμως βοήθησε θύματα τυφώνα. Φυσικά στις Φιλιππίνες τις οποίες επισκέπτεται κάθε χρόνο για κάποιο φεστιβάλ και έχει μεγάλη αδυναμία στο σινεμά τους! Λεπτομέρειες.

Tarantino On Death Proof...

2009-10-18T13:00:00.002+03:00

Ο Άντρας μιλάει για μια δικιά του ταινία. Κυρίως αναλώνεται στο να λέει την εμπειρία του από την πρεμιέρα του Death Proof στην Αγγλία και την αποδοχή που είχε εκεί η ταινία αλλά και σε άλλες χώρες.

Quentin's Women: Jackie Brown

2009-10-15T22:36:00.004+03:00

Ακούγεται το Across 110th Street και η Jackie Brown μπαίνει στη ζωή μας. Επιβλητική και ανθρώπινη, εξωπραγματική και ρεαλιστική σίγουρα προκαλεί αίσθηση. Η Jackie είναι μια γυναίκα που έχει μάθει να επιβιώνει.

Είχε την ατυχία να μπλέξει με λάθος ανθρώπους που τώρα την θέλουν νεκρή. Είχε όμως και την τύχη να κερδίσει μόνο με το βλέμμα της δύο συμμάχους που θα της σταθούν και θα την βοηθήσουν. Από τη μία ο Ray Nicolette που έχει τους δικούς του λόγους για να τη βοηθήσει καθώς πάει για το μεγάλο ψάρι αλλά είναι αναμφίβολα γοητευμένος από αυτή τη μυστηριώδη γυναίκα. Από την άλλη ο Max που θα την ερωτευτεί από την πρώτη στιγμή σε μια πανέμορφη σκηνή που ανατριχιάζει. Θα είναι δίπλα της συνέχεια, χωρίς να ζητήσει ανταλλάγματα.

Η Jackie είπαμε πως πάνω απ΄όλα ξέρει να επιβιώνει. Είναι όμως και πανέξυπνη. Ξέρει να κρύβει τις αδυναμίες της και να κινεί τα νήματα όπως θέλει εκείνη. Έχει μια γοητεία υπόγεια που επιδρά στους γύρω της κι έτσι μπορεί να τους κοντρολάρει. Ειδικά τον μεγάλο της αντίπαλο, τον Ordell που η ηρεμία του μόνιμα κρέμεται από μια κλωστή. Η Jackie είναι μια συνηθισμένη γυναίκα, χωρίς κάτι σπουδαίο σε σχέση με τις υπόλοιπες. Όμως έχει το προνόμιο να γνωρίζει πολύ καλά τα προτερήματά της και πως να τα χρησιμοποιεί.

Είναι πειστική και έχει μια υπέροχη σιγανή καθησυχαστική φωνή και σχεδόν υπνωτιστική προφορά(πάντα έβρισκα υπέροχη την άρθρωση της Pam Grier). Αυτά θα τα χρησιμοποιήσει στον Ordell, που θέλει να ακούσει επιχειρήματα για να την υπακούσει. Έχει απίστευτη θηλυκότητα και γοητεία. Είναι δυναμική και εύθραυστη την ίδια στιγμή και αυτό θα το δείξει στο Ray ώστε να τον πείσει να τη χρησιμοποιήσει στο σχέδιο του. Το πραγματικό της όμως, ανθρώπινο πρόσωπο, την κούραση, το φόβο, την αγωνία θα τα αποκαλύψει μόνο στο Max. Γιατί ξέρει ότι δεν θα τα χρησιμοποιήσει εναντίον της και κυρίως γιατί νιώθει πως μπορεί να την αγαπήσει γι΄αυτό που είναι. Κι ας μην αντέχει να ξαναρχίσει τη μουσική της συλλογή με CD! Και λίγο πριν το τέλος, η Jackie θα είναι η ψυχραιμότερη όλων, εξυπνότερη όλων και θα κερδίσει την παρτίδα. Επιτέλους μπορεί να ηρεμήσει, να τα βρει με τον εαυτό της και να ξεκουραστεί.

Ο Tarantino μετά τις αντρικές του ταινίες ήθελε μια γυναίκα πρωταγωνίστρια. Και ποια θα ήταν καταλληλότερη από την ηρωίδα του; Ήξερε ότι η Jackie ήταν η πιο ανθρώπινη πλευρά των Coffy και Foxie Brown, οπότε απλά έδωσε το ρόλο στην Pam Grier και αφέθηκε να την παρακολουθεί μέσα από την κάμερα. Κάποιες στιγμές κόβει την ανάσα(με το κόκκινο φόρεμα είναι υπέροχη) κάποιες άλλες είναι ευάλωτη, μα πάντα το προστατευτικό βλέμμα του Quentin την ακολουθεί. Σε αυτή την ηρωίδα του φέρθηκε άψογα, δεν τη βασάνισε πολύ(τα είχε φυλάξει για τη Νύφη όλα μάλλον) και αυτή του το ανταπέδωσε. Δεν τον προδίδει στιγμή...

Tarantino Books

2009-10-13T22:36:00.005+03:00

Ο Tarantino είναι προσωπικότητα που άσχετα με το (αναμφισβήτητο) ταλέντο του, τραβάει την προσοχή. Έσκασε από το πουθενά και έγραψε κινηματογραφική ιστορία με ενοχλητική άνεση και ευκολία. Λογικό λοιπόν να γραφτούν βιβλία για το αγόρι ώστε να μπορούμε να μάθουμε όσο το δυνατόν περισσότερα... Πρόκειται για καμιά εικοσαριά στην αγγλική γλώσσα και θα τα δούμε σιγά σιγά!

The Sundance Kids: How the Mavericks TooK Over Hollywood (James Mottram)

Δεν μιλάει αποκλειστικά για τον Tarantino αλλά για όσους καθιερώθηκαν στο Sundance.

Quentin Tarantino and Philosophy (Richard Greene and K. Silem Mohammad)

Απλά ένα από τα πολλά.

Tarantino - The Man, the Myths and His Movies (Wensley Clarkson)

Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουν γραφτεί γι΄αυτόν.

Tarantino (Jim Smith)

Αντιγράφω τα λόγια του Sebastian: One of the very best books about Tarantino's movies to day, Smith manages to both analyze his movies from a point of view noone else before him has done, and take a look at the man's work in a numer of contexts that matter to his fans. Well-written, full of insight and not too short, this book might very well make it to the top of must-read Tarantino books.

Pulp Fiction (BFI Modern Classics) (Dana Polan)

Σχετικά με την ταινία.

Pocket Essential Quentin Tarantino (D.K. Holm)

Μικρό και βολικό!

The Kill Bill Diary: The Making of a Tarantino Classic as Seen Through the Eyes of a Screen Legend (David Carradine)

Το έχω διαβάσει και είναι φοβερό. Ο Carradine γράφει πολύ ωραία, λιγάκι επιτηδευμένα αλλά με πολύ πάθος. Ωραία σκηνικά από τα γυρίσματα, κατευθείαν από την πηγή και εξαιρετικές(αν και λίγες) φωτογραφίες.

The Tarantinian Ethics (F. & S. Wilson Bottig)

Για την ηθική στις ταινίες του Tarantino

Quentin's Basterds: The Wolf

2009-10-11T15:16:00.007+03:00

Όταν όλα πάνε στραβά, όταν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο, όταν έχεις ένα πτώμα στο γκαράζ και το αυτοκίνητο γεμάτο αίματα τότε μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να σε σώσει! Ο Wolf. Ένα τηλέφωνο κι αν βρίσκεσαι είκοσι λεπτά μακριά, αυτός θα είναι εκεί σε δέκα.

Άνετος και ψύχραιμος, δίνει οδηγίες με ήρεμη φωνή και καλύτερα να τον ακούσεις γιατί είναι αυτός που θα σου σώσει το τομάρι! Ξέρει τι να πει και πως να το πει κάθε στιγμή. Μπορεί να ηρεμήσει ακόμη και τον πιο ταραγμένο.

Έχει τις σωστές γνωριμίες, όλοι τον σέβονται και τον θαυμάζουν. Όταν κάποιος του φέρεται όπως πρέπει θα είναι φιλικός, θα κάνει πλάκα, θα επιτρέπει κάθε οικειότητα. Αν όμως κάποιος τον ειρωνευτεί θα τα ακούσει για τα καλά και θα του αξίζει κιόλας.

Ο Wolf είναι ο άνθρωπος που θα ήθελες να γνωρίζεις κάθε φορά που τα βρίσκεις σκούρα. Ο άνθρωπος που θα ήθελες να κάνεις παρέα μαζί του απλά για να πάρεις λίγο από τη μαγεία του και το ατέλειωτο cool της προσωπικότητάς του. Εξάλλου όπως θα σου πει κι αυτός "Just because you are a character doesn't mean that you have character."

Ο Tarantino παίρνει έναν ήδη υπάρχοντα σε άλλη ταινία χαρακτήρα και τον φέρνει στο δικό του σύμπαν. Έτσι ο Harvey Keitel σαν παλιός φίλος που περνάει για επίσκεψη, εισβάλλει στο Pulp Fiction και το κάνει λίγο ακόμη πιο cool. Γι΄αυτό άλλωστε και τα πάει καλύτερα με τον χαρακτήρα που υποδύεται ο Quentin. Σαν να μοιράζονται κάποιο inside joke που οι άλλοι δεν μπορούν να αντιληφθούν. Και ακριβώς αυτό κάνουν...

Τελευταία νέα

2009-10-07T23:05:00.003+03:00

Ο Quentin παρευρέθη στην πρεμιέρα του "Whip It" στο Los Angeles στις 29 του προηγούμενου μήνα. Θα μου πεις τι το συναρπαστικό έγινε. Τίποτα εκτός από το τρισάθλιο σακάκι και την καινούρια γκόμενα που μοστράρει!

Καλή η κοπελίτσα δεν λέω. Την είχε μαζί του και στο Ισραήλ(από εκεί είναι αυτή) όταν είχε πάει για την πρεμιέρα των Μπάστερδων. Τη λένε Daniella Pik και είναι τραγουδίστρια.

Και βίντεο ντοκουμέντο που παραδέχεται στους ενοχλητικούς πρήχτες παπαράτσι ότι είναι κοπέλα του. Γκρρρρρ! Της έχει δώσει και το απαίσιο σακάκι του για να μην κρυώνει. Είναι ιππότης, εγώ το λέω!

Όσο για τις φήμες περί Kill Bill 3 ο ίδιος είπε ότι θέλει η Νύφη και η κόρη τους να έχουν δέκα χρόνια ηρεμίας οπότε αν γίνει κάτι τέτοιο κατά το 2014. Δεν το περιμένω φυσικά! Μέχρι τότε μπορεί να κάνει οτιδήποτε, από Γουέστερν μέχρι τύπου γκανστερικό του '30!

Το DVD των Μπάσταρδων θα έχει και special edition με δύο δισκάκια!

Έρχεται λέμε...

2009-10-05T22:29:00.003+03:00

Έχω εξαιρετικά νέα! Το DVD του Inglourious Basterds αναμένεται πριν τα Χριστούγεννα.

Στην Αγγλία θα κυκλοφορήσει(ημιεπίσημο είναι αυτό μη με κυνηγήσετε αν λέω βλακείες) στις 7 Δεκεμβρίου. Δεν ξέρω πότε θα είναι διαθέσιμο στο Internet αλλά λογικά περίπου τότε!

Quentin's Women: Alabama

2009-10-01T19:34:00.004+03:00

Δεν θυμάται τι κάνει, δεν ξέρει από που είναι, το αγαπημένο της χρώμα είναι το μαύρο, ο αγαπημένος της ηθοποιός είναι ο Μπαρτ Ρέινολντς, ακούει Φιλ Σπέκτορ, την ανάβει ο Μίκι Ρουρκ, η φωνή του Έλβις, το κουνγκ φου, η πίτα, της τη σπάνε οι Πέρσες... Αυτή είναι περίπου η Alabama...

Ουσιαστικά είναι μια ακόμη περίπτωση ανθρώπου που αρνείται να μεγαλώσει. Παιδιάστικη συμπεριφορά και εμφάνιση, ενθουσιασμός, ανεπιτήδευτο χαμόγελο. Θα αγαπήσει τον Clarence με όλη της δύναμη και από την πρώτη στιγμή. Και τότε θα του αποκαλύψει ότι στην πραγματικότητα είναι πόρνη και καθόλου τυχαία δεν ήταν η συνάντησή τους.

Είναι ειλικρινής, δεν θα κρύψει τίποτα. Είναι όμως και αφόρητα γλυκιά και sexy κι ο Clarence δεν θα της κρατήσει κακία. Η Alabama είναι ο τύπος γυναίκας που δεν διστάζει σε τίποτα αν πρόκειται για τον έρωτα. Δρα με βάση το συναίσθημα. Κερδίζει εύκολα την καρδιά όσων την γνωρίζουν.

Ακολουθεί τον Clarence σχεδόν τυφλά. Τον κοιτάει στα μάτια και του δίνεται με όλη της την ψυχή. Όχι γιατί είναι όμορφος(δεν θα το λέγαμε), όχι γιατί είναι καλό παιδί(που είναι αλλά είναι και πολύ επιπόλαιος), όχι γιατί είναι και αυτός έτοιμος να κάνει τα πάντα γι' αυτή. Αλλά απλά γιατί είναι cool. Έτσι είναι η Alabama. Ακόμη παιδί μέσα της διαλέγει ποιον θα αγαπήσει με παιδιάστικα κριτήρια.

Όμως θα μεγαλώσει απότομα. Σε λίγες στιγμές, θα κληθεί να γίνει δυναμική, τιμωρός, θανάσιμη. Και τότε θα είναι μόνη. Ο Clarence δεν θα συγχωρήσει ποτέ τον εαυτό του που δεν ήταν εκεί. Η Alabama πάλι μένει τρομακτικά ψύχραιμη και δεν φεύγει από το πλευρό του κι ας έχει δει τον κίνδυνο να ζωντανεύει μπροστά της.

Η Alabama κείνα το πιο γλυκό μουτράκι, το πιο αξιαγάπητο κορίτσι που έχει δημιουργήσει η πέννα του Ταραντίνο. Δεν μπορείς να την αντιπαθήσεις. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο είναι ρεαλιστική. Υπάρχει αυτό το υπέροχο είδος γυναίκας; Θα έβγαζε ποτέ κάποια το παιδί της Έλβις για να κάνει το χατήρι σε αυτόν που αγαπάει;

Quiz

2009-09-29T08:33:00.002+03:00

Τέσσερις fictional μάρκες προϊόντων που χρησιμοποιεί κατά κόρον ο Tarantino.

Καλό θα ήταν να μην κλέψετε... :)

Bonus αν κάποιος βρει ποιο προϊόν δεν υπάρχει αλλά υπήρχε κάποτε και ο Quentin το χρησιμοποιεί αν και δεν κυκλοφορεί πια!

Random Quotes about His Favorites Movies

2009-09-27T20:54:00.004+03:00

Rio Bravo (Howard Hawks -1959) :

When I'm getting serious about a girl, I show her Rio Bravo and she better fucking like it.

Το έχω δει δυο φορές και το λάτρεψα. Θα το βάλω στο βιογραφικό μου...

Abott and Costello meet Frankenstein (Charles T. Barton 1948):

When I was a little kid that was my favorite movie of all time. It's not like they make comedy now. The scary parts are really scary and the funny parts are really funny. Frankenstein actually kills people. He throws the nurse through the window, and she's *dead*.

I remember the first movie I saw on television when I was, like, "Oh wow, you can do this in a movie?" was Abbott and Costello Meet Frankenstein. That was my favorite movie when I was five years old. The Abbott and Costello stuff was funny, but when they were out of the room and the monsters would come on, they'd kill people! And the big brain operation when they take out Costello's brain and put in Frankenstein's Monster's brain was scary. Then this nurse gets thrown through a window! She's dead! When's the last time you saw anybody in a comedy-horror film actually kill somebody? You don't see that. I took it in, seeing that movie.

Abott and Costello meet the Mummy (Charles lamont - 1955):

I saw Abbott and Costello Meet the Mummy [1955] and I remember thinking, These are the greatest movies ever made. You get a great comedy and a great horror movie--all together.

Ε καλά ήταν και πιτσιρίκι όταν τα έβλεπε. Πάντως έχει απίστευτη μνήμη ο άτιμος...

Big Wednesday ( John Milius - 1978):

I don't like surfers; I didn't like them when I was growing up. I lived in a surfing community, and I thought they were all jerks. I like this movie so much. Surfers don't deserve this movie

Ψιλοκομπλεξική η στάση του απέναντι στου σέρφερς αλλά για κάτι τέτοια τον αγαπάμε!

The Big Sleep (Howard Hawks - 1946):

There is no "can't," no "have to." But what I'm doing is like in The Big Sleep [1946], where there's a guy waiting outside the door for Bogart, and Bogart makes this other guy go out. The guy is, like, "I'm not gonna go out," so Bogart shoots him in the hip, in the hand. Finally, the guy goes out and he gets shot, all right? It's tough stuff, and that's what I'm trying to do with my violence.

Where Eagles Dare (Brian G. Hutton - 1969):

This is my favorite guys-on-a-mission movie. I'm gonna do a guys-on-a-mission movie one day

Το ΄πε κι ευτυχώς αυτή τη φορά το έκανε...

Fandango (Kevin Reynolds 1985):

Kevin Reynolds is going to be the Stanley Kubrik of this decade. Fandango is one of the best directorial debuts in the history of cinema. I saw Fandango five times at the movie theater and it only playd for a fucking week, all right?

Η προφητεία δεν έπιασε εδώ. Εκτός αν εκείνη η μπούρδα με τον Κόστνερ θεωρείται ταινιάρα και δεν το ΄ξερα.

Breathless (Jim McBride1983):

Here's a movie that indulges completely all my obsessions - comic books, rockabilly music and movies

Days of Thunder (Tony Scott 1990):

It's like a fucking Sergio Leone movie with cars

Rolling Thunder (John Flynn 1977):

Most movies let you down but this is ass-kicking nirvana

Quentin's Basterds: Mr. Pink

2009-09-24T00:02:00.000+03:00

Μάλλον η πρώτη γνωριμία με τον Mr. Pink δεν αφήνει και τις καλύτερες εντυπώσεις. Μέσα από ένα λογύδριο του παραλόγου μας αναλύει για πιο λόγο δεν πιστεύει στο πουρμπουάρ. Έχει όμως κι ένα μικρό(πολύ μικρό) δίκιο ο καημένος, καθώς φαίνεται σε κάποιες στιγμές να ψάχνει τη σερβιτόρα με το βλέμμα για να του γεμίσει την κούπα αλλά αυτή δεν έρχεται.

"The words "too fucking busy" shouldn't be in a waitress's vocabulary."

Ο Mr.Pink εκτός από βιολιστής με το μικρότερο βιολί στον κόσμο, είναι τρομερά ψύχραιμος, σκέφτεται καθαρά, είναι ορθολογιστής. Δεν είναι χαζός ούτε ερασιτέχνης. Είναι ο πρώτος που καταλαβαίνει ότι κάποιος τους την έστησε και μέχρι το τέλος μένει προσηλωμένος στο στόχο "το πως θα την βγάλει καθαρή".

"You're acting like a first year fucking thief! I'm acting like a professional!"

Το βλέπεις ότι δεν σταματάει στιγμή να σκέφτεται. Μπορεί να φαίνεται παλαβωμένος αλλά το μυαλό του παίρνει δέκα χιλιάδες στροφές το δευτερόλεπτο! Κατάφερε όχι μόνο να φτάσει στην αποθήκη ζωντανός αλλά να πάρει μαζί του και τη βαλίτσα με τα διαμάντια.

"Somebody's shoved a red-hot poker up our ass, and I want to know whose name is on the handle! "

Προσπαθεί μάταια να συνετίσει τους υπόλοιπους. Να τους κάνει να φερθούν σαν επαγγελματίες. Όσο όμως δεν τον ακούν, τόσο μεγαλώνει η μεταξύ τους ένταση και καταλήγουν στο αναπόφευκτο. Και όλο αυτό όσο ο προνοητικός και πάνω απ' όλα επιζήσας Mr. Pink κρύβεται με τα διαμάντια και περιμένει να τελειώσει το πανηγύρι.

"Fuck you, White! I didn't create the situation, I'm just dealin' with it! You're acting like a first year fucking theif - I'm acting like a professional! If they get him, they can get you. They get you, they get closer to me, and that can't happen! And you, motherfucker, are lookin' at me like it's MY fault. I didn't tell him my name. I didn't tell him where I was from. I didn't tell him what I knew better than NOT to tell him! Fuck, fifteen minutes ago you almost told me your name! You, buddy, are stuck in a situation YOU created. So, if you wanna throw bad looks somewhere, throw 'em at a mirror!"

Δεν είναι badass τύπος, δεν είναι καν επιβλητικός. Είναι αντιπαθής, μίζερος, σπαστικός. Γιατί λοιπόν τον αγαπάμε; Γιατί είναι εκείνη η μικρή φωνούλα στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Αυτή της λογικής, που λατρεύουμε να μισούμε αλλά που ξέρουμε πως πάντα έχει δίκιο...

Συνέντευξη για το Inglourious Basterds

2009-09-22T23:58:00.005+03:00

ET: Εκ μέρους των Εβραίων, θέλω να σε ευχαριστήσω που ξεφορτώθηκες τον Hitler πριν την ώρα του στο Inglourious Basterds.

QT: Παρακαλώ.

Πριν το δω σκεφτόμουν τι θα κάνει με τους Εβραίους; Δεν ξέρω αν το γνώριζες αλλά άγγιζες ένα πολύ ευαίσθητο θέμα για τους Εβραίους, αυτό της φαντασίωσης του σκληρού Εβραίου, καθώς υπήρχε πολύ μικρή αντίσταση κατά το ολοκαύτωμα.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, όταν μου ήρθε η ιδέα των Εβραίων - Αμερικάνων που παίρνουν εκδίκηση, το ανέφερα σε Εβραίους φίλους μου και η αντίδρασή τους ήταν "That's the movie I want to see. Fuck that other story, I wanna see this story." Ακόμη κι εγώ καβλώνω και δεν είμαι Εβραίος. Όταν αγόρασα τα δικαιώματα της ταινίας του Enzo Castellari, Inglorious Bastards, που ήταν μια καλή ιστορία, σκέφτηκα να πάρω κι άλλα από την ταινία, αλλά απλά δεν λειτούργησε.

Το έγραφες για χρόνια;

Και ναι και όχι. Ήθελα να ακολουθήσω την original ιστορία για τους Αμερικάνους στρατιώτες που το σκάνε καθώς τους πηγαίνουν για εκτέλεση. Άρχισα να το δουλεύω μετά το Jackie Brown. Θα ήταν το πρώτο μου original σενάριο μετά το Pulp Fiction, έτσι ήμουν προστατευτικός με αυτό. Άρχισα να γράφω και δεν μπορούσα να σταματήσω. Μετατράπηκε σε νουβέλα ή μίνι σειρά. Μου έρχονταν συνέχεια ιδέες. Το ίδιο συνέβη και με το Kill Bill, και γι' αυτό κατέληξε δύο ταινίες. Η όλη ιδέα για ένα DVD boxed είναι απίθανη. Κανένας σεναριογράφος-σκηνοθέτης δεν έχει εκμεταλλευτεί αυτό το φορμάτ.

Σαν ιδέα μου αρέσει απίστευτα πολύ, κυρίως λόγω ποσότητας... Είμαι πολύ άπληστη τελικά!

Εννοείς τον τρόπο με τον οποίο είναι χωρισμένο σε κεφάλαια;

Ακριβώς. Ένα διαστάσεων νουβέλας κομμάτι που θα ήταν γραμμένο και σκηνοθετημένο από εμένα. Anyway, το άφησα στην άκρη και έκανα το Kill Bill. Επέστρεψα σε αυτό, και πραγματικά σκεφτόμουν την ιδέα του miniseries που θα λειτουργούσε σε 12 κεφάλαια. Ήταν μια πολύ ευχάριστη εξάσκηση. Πολύ ενδιαφέρουσα εξάσκηση. Μετά είχα βγει για φαγητό με τον Luc Besson και έναν συνεργάτη του. Τους λέω για την ιδέα του miniseries και του παραγωγού συνεργάτη του του άρεσε. Όμως ο Luc μου είπε: "I'm sorry, you're one of the few directors who actually makes me want to go to the movies. And the idea that I might have to wait five years to go into a theater and see one of your movies is depressing to me." Και όταν το άκουσα αυτό, δεν μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου. Συνειδητοποίησα ότι η αρχική ιστορία ήταν πολύ μεγάλη. Και τότε είχα την ιδέα για το σινεμά του τρίτου Ράιχ, τον Goebbels σαν υπεύθυνο για την ταινία Nation's Pride, και ενθουσιάστηκα.

Έκανες ιστορική έρευνα;

Λιγάκι, αλλά τα περισσότερα τα ήξερα. Έγραψα το σενάριο σε περίπου έξι μήνες. Η αρχική μου ιδέα για τη Shosanna ήταν ένας πολύ badass χαρακτήρας, μία Jeanne d'Arc των Εβραίων, να σκοτώνει Ναζί, να τους εξολοθρεύει από ταράτσες, να τους πετάει μολότοφ. Και μετά σκέφτηκα, όχι, αυτό είναι πολύ Νύφη. Έτσι την έκανα πιο ρεαλιστική, περισσότερο survivor, και τότε συμβαίνει κάτι που της δίνει το πλεονέκτημα. Και μετά έρχεται η αγαπημένη μου σκηνή, ένα τύπου Romeo and Juliet shootout σε κινηματογραφική πρεμιέρα.

Όντως μεγαλούργησε σε αυτή τη σκηνή...

Ένα ισχυρό επιχείρημα για τη δύναμη του κινηματογράφου.

Για ανθρώπους της γενιάς μου και νεότερους, δεν θέλω να παγιδεύσω το φιλμ σε εκείνη την εποχή, όπως όλες οι τηλεοπτικές ταινίες για το Ολοκαύτωμα, ή οι πολεμικές ταινίες, ή η μίνι σειρά του Ken Follett με τον David Soul [The Key to Rebecca]. Επηρεάστηκα από της ταινίες προπαγάνδας του Hollywood κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Οι περισσότερες είχαν γυριστεί από σκηνοθέτες που έμεναν στο Hollywood επειδή οι Ναζί είχαν καταλάβει τις χώρες τους, όπως ο Jean Renoir με το This Land Is Mine, ή ο Fritz Lang με το Man Hunt, ο Jules Dassin με το Reunion in France. Σχεδόν σε όλες αυτές τις ταινίες, by the way, πρωταγωνιστεί ο George Sanders. Δεν πήρα τίποτα από αυτές στιλιστικά, αλλά αυτό που με ενθουσίασε για αυτές τις ταινίες ήταν ότι έγιναν κατά τη διάρκεια του πολέμου, όταν οι Ναζί ήταν ακόμη μια απειλή, και αυτοί οι δημιουργοί πιθανόν είχαν προσωπικές εμπειρίες με τους Ναζί ή ανησυχούσαν μέχρι θανάτου για τις οικογένειές τους στην Ευρώπη. Ακόμη, αυτές οι ταινίες είναι διασκεδαστικές, αστείες, έχουν χιούμορ. Δεν είναι σοβαρές, όπως το Defiance. Τους επιτρέπεται να είναι ενθουσιώδεις περιπέτειες.

Ο Christoph Waltz, ο βετεράνος Αυστριακός τηλεοπτικός ηθοποιός που παίζει τον colonel Landa, παίρνει την ταινία πάνω του.

Είναι ένας στο εκατομμύριο. Ο Landa είναι ένας από τους καλύτερους χαρακτήρες που έχω γράψει. Πρόκειται για έναν αβρό, γοητευτικό Ναζί. Προσπάθησα να κάνω το κοινό, σχεδόν ενάντια στη θέλησή του, να τον δει σαν ντετέκτιβ. Θέλεις να καταλάβει τι ετοιμάζουν οι Μπάστερδοι μόνο για να δεις τι θα κάνει.

Τον να τον κάνεις καιροσκόπο, ήταν ωραίο twist. Συνήθως οι Ναζί στις ταινίες είναι τόσο αφοσιωμένοι στον στόχο. Και σκέφτηκες ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα να κάνεις σε έναν Ναζί στο τέλος του πολέμου από το να τον σκοτώσεις.

Yuh.

Αν είχες δώσει στον Eli Roth, το ρόλο του Brad Pitt, θα έβαζες πραγματικά τη "γάτα ανάμεσα στα περιστέρια". Όντως μοιάζει Εβραίος.

Το σκέφτηκα αυτό, αλλά είχα μια ολόκληρη ιστορία για τον χαρακτήρα του Pitt. Ο Aldo πάλεψε με το ρατσισμό στο Νότο: αντιμάχονταν την Klan πριν ανακατευτεί με τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Για την ακρίβεια ο Aldo είναι κατά ένα μέρος Ινδιάνος, που είναι πολύ σημαντικό στην όλη σύλληψη που είχα, μετατρέπει τους Εβραίους σε Ινδιάνους, πολεμάει το ανίκητο. Έτσι ο αρχηγός είναι Ινδιάνος. Εξάλλου τα συστατικά μέρη αυτού του Νότιου hillbilly και η πολυλογία που ξεπηδά από αυτά είναι ενδιαφέρουσα. Και ο Eli Roth κάνει εξαιρετική προφορά Βοστόνης.

Αυτό έλειπε να τρώγαμε τον Roth στη μάπα περισσότερη ώρα!

Στα 17 χρόνια από τότε που συναντηθήκαμε, έγινες μεγάλος σταρ. Δέχτηκες κριτική, και από μένα, για τη βία και την ανωριμότητα στις ταινίες σου. Άλλοι σε θεωρούν μισογύνη. Σκεφτόμουν πως αν είχες δει το review μου για το Sin City, ίσως να μη συμφωνούσες γι'αυτή τη συνέντευξη.

Αυτή είναι ταινία του Robert. Εγώ έκανα μόνο μια σκηνή.

Ήταν το Death Proof μια απάντηση στους κριτικούς που βρίσκουν τις ταινίες σου βίαιες ή μισογύνικες;

Δεν θεωρώ τη δουλειά μου μισογύνικη. Είχα πολλές γυναίκες φίλες στα mid-to-late twenties και early thirties. Τα προηγούμενα πέντε με έξι χρόνια, ήταν πραγματικά πολύ σημαντικές στη ζωή μου, και έκανα παρέα με πολλούς διαφορετικούς τύπους γυναικών. Έτσι είμαι ο τύπος με τα τέσσερα κορίτσια, και πραγματικά έχω πολύ καλή αίσθηση της δυναμικής τους, του τρόπου που μιλάνε. Έτσι αυτή ήταν η κοριτσίστικη ταινία μου, ο τρόπος μου να γράψω για τα κορίτσια τώρα, όχι όπως τα θυμάμαι από το σχολείο. Έγινε η εκδοχή μου του Women. Αλλά το σκηνοθέτησα σαν exploitation film. Σε κάθε άλλη ταινία που έκανα, ήμουν κύριος στο πως κινηματογραφούσα τις γυναίκες. Όχι σε αυτή την ταινία. Ήμουν ένας μοχθηρός μπάσταρδος σε αυτή.

Είσαι 46 τώρα. Η ζωή πρέπει να είναι διαφορετική απ' όταν ήσουν 29. Αλλάζει αυτό τις ταινίες που θέλεις να κάνεις;

Οπωσδήποτε. Υπήρξαν καταστάσεις που με ωρίμασαν.

Και τι είναι?

Δεν ξέρω αν έχω συγκεκριμένα παραδείγματα.

Για παράδειγμα θα ξαναγύρναγες τη σκηνή με το κομμένο αυτί στο Reservoir Dogs?

Oh, heavens to Betsy, yes. Για την ακρίβεια, στο Inglourious Basterds, δεν το κάνω πια off-camera πάω λίγο πιο κοντά στο scalping. Όχι, τότε ήμουν τόσο τρελαμένος—"I want to do this, I want to do that, da da da da." Μετά το Jackie Brown, συνειδητοποίησα ότι αυτά τα παιδιαρίσματα τα έβγαλα από μέσα μου. Για παράδειγμα είχα φλερτάρει με την ιδέα μιας ταινίας τύπου Man From U.N.C.L.E.. Αλλά το ξεπέρασα. Επίσης, με το Pulp Fiction ξεπέρασα τις προσδοκίες που είχα για την καριέρα μου. Εννοώ, ότι φυσιολογικά, αν κάνεις μια ταινία σαν το Reservoir Dogs για τα studios, λένε, "That guy's pretty good. Maybe if we match him with more commercial subject matter, that will take it to the next step." Έτσι κάνω το κάπως καλλιτεχνικό κομμάτι μου, το Pulp Fiction, με τον κάπως auteur-ιστικο τρόπο μου, και ίσως αποφέρει $30 ίσως $35 εκατομμύρια. "OK, now we're ready to bring him into the studio system for real. Let's give him Dick Tracy or the Man From U.N.C.L.E. movie," κάπως έτσι. Ε αυτό δεν συνέβη. Δεν χρειάστηκε να συμβιβαστώ σε κάποιο εμπορικό project. Η φωνή μου, το να είμαι ο εαυτός μου έγινε σήμα κατατεθέν, οπότε δεν θα χρειαστεί ποτέ να συμβιβαστώ. Θα ανέβω ψηλά ή θα πέσω, με βάση τις ικανότητές μου.

Πράγματι, αλλά πρέπει να απαντήσεις και στο γεγονός ότι ο κόσμος είναι γεμάτος με Taranteenies, που δεν έχουν όλοι τους το χάρισμά σου.

Το έχω ακούσει αυτό: πολλοί τύποι με μαύρα κοστούμια. Κάνει τη δουλειά μου να δείχνει ακόμη καλύτερη και τελικά τη βλέπεις ξανά. Δεν θα ήθελα ποτέ να με φτάσουν. Δεν θα ήθελα ποτέ να κάνουν μια ταινία καλύτερη από τη δική μου. Νιώθω κολακευμένος από αυτούς, αλλά κάθε φορά που ο κόσμος αρχίζει να με ξεγράφει εξαιτίας τους, κάνω μια καινούρια ταινία και λένε"Oh, that's how it's supposed to sound." Για την ακρίβεια μου αρέσουν κάποιες από αυτές τις ταινίες. Μου αρέσει ο Sergio Leone τόσο πολύ, και έκανε τα spaghetti Westerns, επαναπροσδιόρισε το είδος των Western και δημιούργησε ένα υποείδος που όλοι ακολούθησαν. Κάτι τέτοιο μπορεί να θεωρηθεί και για μένα, ότι επαναπροσδιόρισα το γκανγστερικό είδος έθεσα το υποείδος που οι υπόλοιποι σκηνοθέτες θα ακολουθήσουν, και βγήκαν μερικές πολύ καλές ταινίες. Το Love and a .45 ήταν πολύ καλό. Ήταν πραγματικά καλό: ήταν πολύ κοντά στα True Romance, Natural Born Killers, και Reservoir Dogs συνδυασμένα. Πρέπει να είναι η μοναδική ταινία που έκανε ο τύπος, αλλά έχει το χάρισμα για πραγματικά αστείους διαλόγους. Το Lucky Number Slevin ήταν αρκετά καλό. Το λιγότερο αγαπημένο μου είναι το Usual Suspects. Αλλά αυτά που μου άρεσαν περισσότερο ήταν από από άλλη χώρα, οι γκανγκστερικές ταινίες από το Hong Kong, όπως του Johnnie To ή το Too Many Ways to Be Number 1.

Πόσο μου αρέσει όταν ψωνίζεται έτσι... Όχι ότι έχει άδικο!

Ανησυχείς ότι τις ταινίες σου θα τις θυμούνται περισσότερο για την τεχνική παρά για την ουσία;

Δεν νιώθω έτσι για τη δουλειά μου.

Όταν οι άνθρωποι φτάνουν στα mid-forties, οι γονείς τους μεγαλώνουν, και οι πιο τραγικές πλευρές της ζωής επέρχονται στο προσκήνιο. Επηρεάζει αυτό τη δουλειά σου;

Οι ταινίες μου είναι οδυνηρά προσωπικές, αλλά δεν σας αφήνω να δείτε πόσο. Είναι η δουλειά μου να το κάνω προσωπικό, και ταυτόχρονα να το μεταμφιέζω ώστε μόνο εγώ και άνθρωποι που με ξέρουν να καταλαβαίνουν πόσο προσωπικό είναι. Το Kill Bill είναι μια πολύ προσωπική ταινία.

Αλλά δεν θα πεις γιατί.

Δεν αφορά κανέναν. Είναι δικό μου θέμα να επενδύω σε αυτό και να το κρύβω μέσα στην ταινία. Ίσως υπάρχουν μεταφορές για πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μου, ή ίσως να είναι ακριβώς όπως μου συμβαίνουν. Αλλά είναι θαμμένα, δεν είναι τύπου "how I grew up to write the novel". Ότι μου συμβαίνει όταν γράφω κάτι θα βρει το δρόμο του στο χαρτί. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε τι στο διάολο κάνω; Έτσι αν γράφω το Inglourious Basterds και είμαι ερωτευμένος με μια κοπέλα και χωρίσουμε, αυτό θα βρει το δρόμο του στο σενάριο. Ο πόνος, ο τρόπος που οι εμπνεύσεις μου προήλθαν, θα βγει. Δεν θα το κάνω όπως ο James L. Brooks—μου άρεσε το πόσο προσωπικό ήταν το Spanglish, αλλά σκεφτόμουν πως ενώ η Sofia Coppola επαινέθηκε για το πόσο προσωπική ήταν, αυτός κατακρίθηκε ενώ το έκανε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αλλά αυτό δεν με ενδιαφέρει, τουλάχιστον όχι τώρα, να γράψω μια μικρή ιστορία για την κατάστασή μου. Όσο περισσότερο το κρύβω, τόσο πιο πολύ αποκαλύπτεται.

Κατά βάθος είναι τρυφερός... Ευτυχώς μόνο κατά βάθος!

Πιθανώς, κάποιες φορές να μην το καταλαβαίνεις καν ότι γράφεις για τον εαυτό σου.

Λίγο πολύ. Το περισσότερο από αυτό είναι υποσυνείδητο. Αν σκέφτομαι και μανουβράρω την πένα μου, τότε το κάνω εγώ . Πραγματικά πρέπει να αφήνω τον χαρακτήρα να κάνει κουμάντο. Αλλά οι χαρακτήρες είναι διαφορετικές εκδοχές του εαυτού μου. Έτσι, όταν παίρνουν τον έλεγχο, είναι απλά το υποσυνείδητό μου.

Σε ποια φάση βρίσκεις το soundtrack;

Σε τρία στάδια. Επιλέγω πολύ από τη μουσική όσο γράφω, κάποια κομμάτια ακόμη και πριν γράψω. Έχω ένα δωμάτιο με βινύλια, σαν record store, στο σπίτι μου. Βουτάω στη συλλογή μου, και ψάχνω να βρω το ρυθμό της ταινίας. Για παράδειγμα, ήθελα να τοποθετήσω το Jackie Brown περισσότερο στο black world απ’ ότι ήταν στο βιβλίο, ακόμη κι αν δεν είναι blaxploitation movie, θα έχει αυτή την ενέργεια, αυτό το vibe. Έτσι έψαξα soul μουσική των ‘70s. Συνήθως προσπαθώ να βρω την opening credit sequence και μόλις τη βρω, λέω "OK, I can do this now," γιατί αυτό με κάνει να ενθουσιάζομαι. Επίσης αν κουραστώ να γράφω ή όποτε θέλω λίγο ενθουσιασμό, μπαίνω σε αυτό το δωμάτιο, ακούω αρκετά κομμάτια, και φαντάζομαι να παρακολουθώ την ταινία με τους φίλους μου και όλοι είναι ενθουσιασμένοι, και αυτό με κάνει να συνεχίζω. Μερικά τα παίζω και στο πλατό. Έπειτα, ψάχνω για μουσική όσο κάνω την ταινία και τέλος την ώρα του μοντάζ. Και ο Harvey [Weinstein] πάντα θέλει να βάζω κι άλλη μουσική. Του λέω "Harvey, the reason it works so good is that there's not wall-to-wall noise, [so] when it comes on, it's cool." Είναι το τελευταίο μικρό πράγμα πριν ολοκληρωθεί η ταινία, γιατί ο Harvey βάζει πολλά λεφτά για τις ταινίες μου κι έτσι σέβομαι την επιθυμία του. Όποτε ξαναβουτάω στη συλλογή μου για να βρω κάτι ακόμη καλό. Αν δεν βρω δεν προσθέτω κάτι. Αλλά ξέρω πως αν ψάξω καλά, θα βρω κάτι.

Πριν 17 χρόνια μου είπες τις πέντε top ταινίες. Θα το επαναλάβεις;

Μπορώ να σου πω τώρα. Τότε σου είχα πει σαν τρεις αγαπημένες μου τα Taxi Driver, Blow Out, και Rio Bravo. Άλλαξα. Πλέον η αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών είναι ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος. Αυτή είναι η καλύτερη ταινία που φτιάχτηκε ποτέ. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι καλύτερο: τόσο πολύ μου αρέσει. Θα προσθέσω επίσης το His Girl Friday. Η πέμπτη αγαπημένη έχει πάντα να κάνει με το πως νιώθω κάθε στιγμή. Έτσι λέω να επιλέξω το Carrie, give De Palma a shout-out.

Τι σου άρεσε τελευταία?

Μία από τις ωραιότερες ταινίες αυτής της χρονιάς είναι το Observe and Report. Είναι αληθινή ταινία. Κάποιος είπε ότι είναι το Punch-Drunk Love του Seth Rogen. Ε γάμα το Punch-Drunk Love- είναι το Taxi Driver. "That's fucking Travis Bickle. I find it hard to believe there's going to be another moment as cathartic as him shooting the flasher. I was a big fan of Jane Campion's Bright Star—I think it's her best movie. I got caught up in the seriousness of the poetry, and I don't mind the chaste stuff."

Και οι ταινίες σου είναι καπως chaste.

Ναι.

Moving right along, ξέρω ότι, αντίθετα με άλλους σκηνοθέτες, διαβάζεις πολύ τις κριτικές.

Οι κριτικές είναι περίεργο πράγμα. Μίλα γι' αυτό σε 17 χρόνια. Δεν μπορούσα ποτέ να πιστέψω ότι οι έντυπες κριτικές θα πέθαιναν. Είναι ακατανόητο για μένα. Δεν μου αρέσει να διαβάζω κριτικές στο laptop. Μου αρέσει να τις κρατάω στα χέρια μου.

You're a geezer, Quentin.

Ακριβώς. Διαβάζοντας τις κριτικές μετά τις Κάννες μου φαίνεται πως οι λίγοι κριτικοί που έχουν απομείνει να γράφουν στον έντυπο τύπο είναι τόσο απασχολημένοι με το να ανταγωνίζονται αυτούς του Internet που υπάρχει μια νέα φόρμα, μία νέα τακτική ανάμεσα στους εναπομείναντες κριτικούς να αποδείξουν ότι είναι επαγγελματίες. Ακόμη και οι νεότεροι κριτικοί που ακόμη γράφουν στον έντυπο τύπο, -καλά, δεν είναι και τόσο νέοι- are coming across like young fogies. Υπάρχουν κάποιες καλές κριτικές online, αλλά υπάρχουν και οι τύπου fanboy: "Ooh, this sucks balls." Είναι όπως το '78, το '79, το '80, που πραγματικά διασκεδαστικές ταινίες δεν έπαιρναν το credit που τους άξιζε. Για παράδειγμα, το The Blues Brothers ποτέ δεν πήρε σεβασμό. Τώρα, είναι πραγματικά αγαπητό, όπως ακριβώς πρέπει να είναι.

"I feel very lucky to live the life of an artist in this town, in this industry. I have no intention of ever being a director for hire. I just started guiding myself as things have gone on. One of the huge lessons I learned is that these writer-directors come out, and their films are idiosyncratic—they have a special voice and those first two movies are like that. But it's hard work to go back to a blank page, to start from scratch every single, solitary time and make a great movie every time. There are exceptions. Woody Allen is one of them."

Πόσο ευχάριστη έκπληξη τα τόσο καλά λόγια για τον Woody. Πραγματικά δεν το περίμενα!

Όχι όμως απαραίτητα για το καλύτερο.

Νομίζω ότι βρίσκεται σε αναγέννηση, εκτός από το Melinda and Melinda. Λάτρεψα το Anything Else. Αλλά είναι πολύ ευκολότερο για ένα σκηνοθέτη να πει, "What scripts are out there?" Είτε το αγοράζουν, είτε το ξαναγράφουν, είτε δουλεύουν με τον σεναριογράφο. Και κάνουν περισσότερες ταινίες. Αυτό είναι μεν καλό, αλλά ξαφνικά ,μετά από δέκα χρόνια δεν έχουν πια δική τους φωνή. Δεν με ενδιαφέρει απλά να έχω δουλειά ή να δουλεύω με συγκεκριμένο ηθοποιό απλά για να το κάνω. Έμαθα κάτι αφού έκανα το Jackie Brown—και μη το πάρεις στραβά, αγαπάω πολύ το Jackie Brown. But when it was all over—even when I was making it—the fact that it was just a little bit once removed made me a little bit disconnected from it. That's why I haven't done another adaptation since then. I want to naturally fall into the next thing that's going to turn me on.

Υπάρχει πίεση να δουλεύεις πιο συχνά;

Όχι. Βέβαια δεν θέλω κι άλλο εξάχρονο κενό όπως συνέβη ανάμεσα στα Jackie Brown και Kill Bill. Κάνω μια ταινία κάθε ενάμιση, δυο χρόνια. Όταν τελειώνω, περνάω έξι μήνες κάνοντας τίποτα και είναι υπέροχα. Αλλά μπορείς να ζεις τη ζωή σου και να γράφεις κιόλας. Στην πραγματικότητα είναι διασκεδαστικό, δουλεύω και είμαι αφοσιωμένος και παθιασμένος, αλλά βγαίνω έξω και βλέπω φίλους. Όταν κάνω μια ταινία, ο κόσμος χάνεται κι εγώ είμαι στο Έβερεστ. Ο Obama είναι Πρόεδρος; Ποιος νοιάζεται; Εγώ κάνω την ταινία μου.

Είναι δύσκολο να διατηρήσεις φιλίες όταν δουλεύεις με αυτό τον τρόπο;

Καταλαβαίνουν. Αλλά είμαι ακόμη νέος. Δεν έχω νοικοκυρευτεί και όλοι αυτοί δεν θα είναι απαραίτητα φίλοι μου για τα επόμενα 20 χρόνια. Δεν έχω οικογένεια. Μπορώ ακόμη να "φύγω με το τσίρκο". Έτσι όπως ζω, μου αρέσει το yin και το yang. Ακόμη κι αν παράτησα το σχολείο, είμαι ακαδημαϊκός στην καρδιά, και η σπουδές μου είναι στον κινηματογράφο. Γράφω ένα βιβλίο με κριτικές όλα αυτά τα χρόνια, και δεν βιάζομαι καθόλου να το τελειώσω. Άρχισα να το γράφω γιατί δεν μου έφτανε μόνο να βλέπω τις ταινίες - they were being lost to the atmosphere. Είναι σαν να σπουδάζω όλη μου τη ζωή κινηματογράφο και τη μέρα που θα πεθάνω θα αποφοιτήσω.

Αν συναντηθούμε σε 17, θα έχεις "νοικοκυρευτεί";

Θα δούμε. Κάποια περίοδο στις αρχές της δεκαετίας είχα baby fever. Απλά δεν λειτούργησε με κάποια γυναίκα. Τώρα δεν έχω. Όχι ότι δεν θέλω να κάνω παιδί, αλλά, like a writer, I want it to be . . . let's set this up a little bit more.

Προσφέρομαι πάντως...

Death Proof: Soundtrack

2009-09-19T00:57:00.002+03:00

Ισως να μην είναι το καλύτερο soundtrack που έχει επιλέξει(όσο αφορά στη δυναμική μου δίνει στην ταινία), είναι όμως σίγουρα αυτό που μπορείς να ακούσεις περισσότερο στο σπίτι σου. Έχει ακριβώς την ίδια ιδιότητα με την ταινία: δεν θα σε συνεπάρει με την πρώτη, σταδιακά θα το αγαπήσει, θα ανακαλύψεις πράγματα και θα είναι το καλύτερο background όσο ασχολήσε με άλλα πράγματα. Προσωπικά, όπως και την ταινία, έτσι και το soundtrack τα απολαμβάνω πολύ όταν τα αφήνω απλά να παίζουν...

Απλά υπέροχη έναρξη. Για την ιστορία, τα πόδια δεν είναι της Ferlito αλλά ντουμπλαρίστηκαν. Καλή επιλογή!

Το τραγούδι ακούγεται δύο φορές. Τη μία από αυτές το τραγουδάει η Mary Elizabeth Winstead στο αυτοκίνητο. Αυτό δεν ήταν προγραμματισμένο, όμως σε κάποιος διάλειμμα ο Quentin την άκουσε να τραγουδάει και το πρόσεξε. Η μαμά της ήταν στο γύρισμα και όταν τη ρώτησε αν ήξερε πως η κόρη της έχει τόσο ωραία φωνή του απάντησε "εγώ φυσικά το ήξερα, εσείς αργήσατε να το καταλάβετε".

Αυτό ακούγεται πολύ δυνατά!

Cult lap dance... Πολύ ταιριαστό κομμάτι για μία εξαιρετική σκηνή!

Πόσο υπέροχο ακούγεται σε συνδιασμό με την τελική σκηνή...

Tarantino On Sunshine...

2009-09-15T21:14:00.002+03:00

Σαν να μην ξετρελάθηκε το αγόρι με την ταινία του Boyle...

The Bear Jew is the new Chuck Norris...

2009-09-13T22:24:00.002+03:00

Bear Jew facts!!!

Newton's First Law of Motion is actually:
Every object in a state of uniform motion tends to remain in that state of motion unless The Bear Jew finds it.

Then its screwed.

Taxi Driver, the Bear Jew is talking to you.

The Bear Jew’s calender goes from March 31st to April 2nd. No one fools the Bear Jew.

The Bear Jew does not scalp Nazis. Scalps run away in fear of being in the way of his bat.

Τα περισσότερα είναι ψιλοχαζά αλλά τον έχει το χαβαλέ του... Εγω να προσθέσω(αν δεν υπάρχει-δεν τα έχω διαβάσει όλα-) ότι ο Bear Jew ξέρει τι είχε μέσα η βαλίτσα του Pulp Fiction!

Επίσης την επόμενη εβδομάδα θα αρχίζω ψιλοαναλυσούλα για τους Μπάσταρδους του Quentin από όλες τις ταινίες. Λέω να ξεκινήσω με τον Mr. Blonde ως παλιότερο κι έναν από τους αγαπημένους μου αλλά αν έχει κανείς (από τα 4-5 άτομα που έρχεστε εδώ) καμιά παρεγγελία, τώρα που γυρίζει!

Tarantino On There Will Be Blood...

2009-09-08T22:51:00.003+03:00

Ξέχασα να βάλω την προηγούμενη φορά το σποτάκι για το Skymovies.

Και φυσικά δεν θα μπορούσα να μη βάλω τα όσα λέει για το There Will Be Blood. Μιλάει με τόσο ωραία λόγια για τον Paul Tomas Aderson.

Αυτός και ο costello έμειναν σε αυτόν τον πλανήτη να θεωρούν το Boogie Nights την καλύτερη ταινία του PTA. Μιλάει για τη μουσική και σχολιάζει συγκεκριμένες σκηνές.

Quentin On Taxi Driver...

2009-09-05T00:22:00.003+03:00

Σίγουρα το Top-20 από το 1992 μέχρι σήμερα του Tarantino για το Skymovies κάπου το έχετε πετύχει. Εκτός από αυτό μίλησε και για κάποιες αγαπημένες του ταινίες. Ο ίδιος έχει απίστευτες γνώσεις και το να μιλάει για ταινίες είναι μαγευτικό. Δεν θα μπορούσε φυσικά να μην μιλήσει για τον Ταξιτζή...

Τα λέει εξαιρετικά. Ειδικά για το πόσο υπέροχος χαρακτήρας είναι ο Travis. Μιλάει για το αν είναι ρατσιστική ταινία και τα εξηγεί πολύ καλά. Τελοσπάντων δείτε το βίντεο:

Φοβερή η ατάκα του De Palma για τον Scorsese: No matter what you do, no matter how good you are, there's always Scorsese. There's always Scorsese challenging you, right there!!!

Δεν είναι πολύ γλυκός όταν συστήνεται αλλά και στο κλείσιμο;

Kill Bill Vol.2: Soundtrack

2009-09-02T18:23:00.002+03:00

Η απάντηση για το προχθεσινό κουίζ στα σχόλια.

Το ίδιο καλοδουλεμένο με το Vol.1, το soundtrack του Kill Bill Vol.2 συνοδεύει μοναδικά την ταινία...

A Silhouette Of Doom - Ennio Morricone

Πόσο υπέροχα σε προϊδεάζει μια ταινία που ανοίγει με Morricone;

Il Tramonto - Ennio Morricone

Λίγο λιγότερο υπέροχα από μία που συνεχίζει με Morricone.

Budd lonely trailer - Robert Rodriguez

Ένα αρκετά συναισθηματικό κομμάτι από τον Robert Rodriguez που δεν περιλαμβάνεται στο CD.

A Satisfied Mind - Johnny Cash

Λατρεμένος Johnny Cash.

A Fistful Of Dollars - Ennio Morricone

Για μια χούφτα δολάρια. Πόσο γλυκά συνοδεύει τη Νύφη στον...τάφο!

Il Mercenario(Ripresa) - Ennio Morricone

Νιώθεις κάθε καρφί που βάζει ο Budd στο φέρετρο της Νύφης να σε διαπερνάει...

Tu Mira (Edit) - Lole Y Manuel

Πόσο επιβλητικό και δραματικό είναι αυτό το κομμάτι...

Summertime Killer - Luis Bacalov

Η Νύφη μπαίνει στο σπίτι του Bill...Η αρχή του τέλους!

About Her - Malcolm McLaren

Επιτέλους η Νύφη απολαμβάνει μερικές στιγμές με την κόρη της...

The Demise Of Barbara, And The Return Of Joe - Ennio Morricone

Πραγματικά νομίζω πως οι τελευταίες στιγμές του Bill, μουσικά μόνο με Morricone θα μπορούσαν να αποδοθούν...

Malaguena Salerosa - Chingon

Τι να πεις γι' αυτό το μοναδικό κλείσιμο...

Quiz

2009-08-31T21:28:00.003+03:00

Μην κλέψετε...
Πήρατε χαμπάρι το cameo του Tarantino;

Συμμετέχει στο δεύτερο και το πέμπτο κεφάλαιο...

The revenge of the giant face...

2009-08-30T15:50:00.004+03:00

Όσοι δεν έχετε δει την ταινία, ακούτε μόνο το εκπληκτικό κομμάτι δυνατά. Όσοι την έχετε δει προχωράτε και παρακάτω(spoiler για το φινάλε της ταινίας).

Η επιβλητική μορφή της Shosanna μπλέκεται με το μελαγχολικό πρόσωπο της αφίσας που φαίνεται από το παράθυρο. Δείγμα ότι ο προηγούμενος ευάλωτος, εύθραυστος εαυτό της βρίσκεται ακόμη κάπου μέσα της. Η Shosanna θα αρχίσει να ετοιμάζεται για τη μεγάλη κινηματογραφική πρεμιέρα. Όχι του Stolz der Nation αλλά της δικής της μεγαλειώδους εμφάνισης στο πανί.

Τα γνωστά μονόπλανα του Tarantino έρχονται για άλλη μια φορά να κόψουν την ανάσα. Αγκαλιάζει το φουαγιέ με την κάμερα(όπως αργότερα θα το αγκαλιάσουν οι φλόγες) προσφέροντας μας μια πανοραμική άποψη κι ένα υπέροχο ταξίδι στους χώρους όπου θα παιχθεί το σημαντικότερο κεφάλαιο της -εναλλακτικής- ιστορίας. Πριν από αυτό, προλαβαίνει να χαρίσει στη Melanie Laurent τα πιο ερωτικά, γεμάτα θαυμασμό πλάνα του.

Και να ο Hans Landa, κάνει την εμφάνισή του. Ξέρεις ήδη πως ότι ακολουθήσει θα είναι εκπληκτικό. Δεν είσαι όμως προετοιμασμένος για μία από τις πιο κωμικές καταστάσεις που έχει στήσει ο Tarantino. Τρεις κομάντο με δυναμίτη στα πόδια τους, μία εκδικητική Εβραιοπούλα έτοιμη να κάνει το μέρος μπουρλότο και ο αθεόφοβος Quentin βρίσκει χρόνο να σπάσει πλάκα. Φυσικά κι εδώ το θέμα είναι γλωσσικό. Και αφού κάνει την πλάκα του θα μας δείξει για άλλη μια φορά το επιβλητικό, τρομακτικό πρόσωπο του Landa(τη σκηνή και αυτή με την Kruger και το παπούτσι).

Έχει τόσο πολύ ψωμί αυτό το κεφάλαιο. Πριν αναφερθώ στην εκπληκτική σκηνή των Laurent και Brühl οφείλω να μιλήσω για την εκπληκτική μεταστροφή του Landa. Άλλη μια πανέξυπνη φάρσα του Tarantino. Όσα έχτιζε τόση ώρα ο Waltz, κάνοντας τον Landa ένα στυγνό εκτελεστή των Ναζί, ορκισμένο εχθρό των Εβραίων το γκρεμίζει σε μια στιγμή κάνοντας τον, τον πραγματικό Μπάσταρδο της ταινίας. Ο οποίος μάλιστα σκοπεύει να δοξαστεί ως ο άνθρωπος που σταμάτησε τον πόλεμο. Το ότι έχει τεράστιο "εγώ" το έχουμε καταλάβει από την πρώτη σκηνή. Αλλά το μέγεθος αυτού, δεν γίνεται αντιληπτό παρά μόνο στο τέλος όταν το θάρρος και το θράσος του αγγίζουν εξωφρενικά επίπεδα σε συνδυασμό με τη μοναδική του αλαζονεία.

Αλλά η ταινία θα ήταν απλά διαφορετική αν δεν υπήρχε η γεμάτη συμβολισμούς σκηνή στο δωμάτιο προβολής(που αλλού θα μπορούσε να τη στήσει άλλωστε ο Tarantino;). Όλη η ταινία μιλάει για τη σχέση κινηματογράφου-πραγματικότητας αλλά και ηθοποιού-ανθρώπου. Οι ρόλοι είναι καταφανώς ανάποδοι. Στην πραγματικοί ζωή όλοι σχεδόν οι πρωταγωνιστές παίζουν κάποιο ρόλο(η Bridget von Hammersmark είναι μυστική πράκτορας, οι μπάσταρδοι προσποιούνται τους Γερμανούς, η Soshanna Dreyfous την Emanuelle Mimieux) ενώ ο ρόλος του πρωταγωνιστή τη ταινίας Stolz der Nation ουσιαστικά μιμείται τα πραγματικά του κατορθώματα. Η τέχνη μιμείται τη ζωή και η ζωή την τέχνη λοιπόν.

Σε αυτή τη σκηνή η πραγματικότητα και ο κινηματογράφος δίνουν μια μάχη μέχρι τελικής πτώσεως. Αυτά όμως πολύ ωραία τα έχει πει ο Αχιλλέας. Εγώ θα σταθώ και στο πόσο ίδιοι είναι στο τέλος η Shosanna και ο Fredrick Zoller. Είναι κι εκείνη ένας ελεύθερος σκοπευτής. Βρίσκεται κρυμμένη στη "φωλιά" της(δωμάτιο προβολής), με τα όπλα (μηχανή προβολής) και τα πυρομαχικά(η ταινία που έφτιαξε"Just for the Nazis") της σε ετοιμότητα. Θα δολοφονήσει εντός ολίγου την ηγεσία του τρίτου Ράιχ και μάλιστα από θέση ισχύος, αφού τους τρομοκρατήσει όσο περισσότερο μπορεί. Στο τέλος γίνεται σχεδόν ίδια με τον Zoller. Ίσως νιώθει κι εκείνη την ταύτιση όταν βλέπει το πρόσωπό του στη μεγάλη οθόνη και ίσως γι' αυτό στρέφεται προς το μέρος του με ένα ίχνος συμπόνιας. Και αυτή η συμπόνια οδήγησε και στον κοινό τους θάνατο. Το ποιητικό πλάνο των πτωμάτων τους μέσα στο δωμάτιο προβολής την ώρα που οι πρεμιέρες και των δύο κορυφώνονται στο πανί θα το χαρακτήριζα pure piece of art.

Για να έρθουμε στην τελευταία σκηνή του έργου. Μετά το ολοκαύτωμα στον κινηματογράφο επιστρέφουμε στη χαβαλετζίδικη πλευρά του Tarantino. Και στον αρχιμπάσταρδο Aldo Rein(ή στον αρχιμπάσταρδο σκηνοθέτη) που σαν γνήσιο τέκνο του Αμερικάνικου Νότου(ή της φήμης που ο ίδιος έφτιαξε για τον εαυτό του) δεν καταλαβαίνει μία από οδηγίες, συμβάσεις και καθωσπρεπισμούς(ο Quentin δεν δίστασε να σκοτώσει τον Χίτλερ) και αφού κάνει το κομμάτι του, δηλώνει αυθάδικα "I think this could me my masterpiece"! Κι εμείς Quentin, κι εμείς!

Once Upon a Time...

2009-08-26T22:56:00.005+03:00

in Nazi-Occupied France ο Tarantino έμελλε να γράψει ιστορία με το καλύτερο κεφάλαιο της καριέρας του. Ο Μορικόνε ακούγεται και το spaghetti western αρχίζει να αχνομυρίζει. Ο Γάλλος Perrier LaPadite και οι τρεις κόρες του σε λίγα λεπτά θα δεχθούν τον πιο απειλητικό επισκέπτη.

**ΠΡΟΣΟΧΗ SPOILERS ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ**

Όμως ο Hans Landa γνωστός ως Jew Hunter, δεν είναι τόσο τρομακτικός όσο το ψευδώνυμό του αφήνει να εννοηθεί. Είναι ευγενικός, πρόσχαρος και ζητά καλοσυνάτα ένα χιτσκοκικό ποτήρι γάλα πριν μπει στο ψητό. Η φωνή του είναι απαλή, ήρεμη, σχεδόν επίπεδη. Ίσως επειδή θέλει να εκμαιεύσει πληροφορίες από τον συνομιλητή του. Ίσως πάλι γιατί ήδη ξέρει αυτό που ήρθε να μάθει και απλά παίζει με το...θύμα του όπως η γάτα με το ποντίκι.

Θα ζητήσει από τον συνομιλητή του η κουβέντα να συνεχιστεί στα αγγλικά. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Κάποιοι δεν πρέπει να τον καταλάβουν. Έτσι θα είναι πιο εύκολο και για τον Perrier να καταδώσει τους προστατευόμενούς χωρίς αυτοί να μάθουν, δευτερόλεπτα πριν πεθάνουν ότι τους πρόδωσε.

Ο καλύτερος διάλογος που έχει γράψει ο Ταραντίνο. Σφιχτός, άμεσος, ένα λεκτικό πινγκ πονγκ. Σχεδόν ξεχνάς να αναπνεύσεις. Αγωνιάς μαζί με τη Shoshanna και την οικογένειά της που κάτω από το πάτωμα περιμένουν τον θάνατο ή τη λύτρωση από λεπτό σε λεπτό. Ο θεατής είναι μια μαριονέτα στα χέρια του Tarantino όπως ο Perrier LaPadite στα χέρια(ή τα λόγια για να είμαι πιο σαφείς) του Landa. Θα φτάσει την αγωνία σου μέχρι εκεί που πάει. Θα σε αφήσει να πάρεις μια, δυο μικρές ανάσες(αυτή η πίπα του colonel απλά απίστευτη!) και μετά θα σου πετάξει στα μούτρα την ωμότητα του πολέμου και θα αλλάξει κεφάλαιο. Παίζει σαδιστικά με το μυαλό του θεατή κι όμως στο τέλος ζητάς κι άλλο. Το κεφάλαιο περνάει εφιαλτικά γρήγορα. Την πρώτη φορά που είδα την καρτέλα "Chapter 2 Inglourious Basterds" σκεφτόμουν "γιατί κυλάει τόσο γρήγορα;".

Το κεφάλαιο αυτό δεν είναι δείγμα αριστοτεχνικού κινηματογράφου. Ξεπερνάει κατά πολύ αυτή την τέχνη. Είναι ποίηση, ζωγραφική, μουσική... Η λυρικότερη στιγμή του Tarantino. Αν κάποιος ξαναπεί ότι ο Tarantino κλέβει από παντού και δεν είναι αυθεντικός, αυτό το κεφάλαιο θα είναι η απάντηση. Τι κι αν βρωμάει Leone; Είναι τόσο καινούριο και διαφορετικό στο τέλος. Αυτός είναι ο Tarantino. Ένας αυθεντικός καλλιτέχνης που δέχεται ερεθίσματα από παντού και στο τέλος κατασκευάζει ένα μοναδικό ψηφιδωτό που κόβει την ανάσα.

Το καλύτερο γι' αυτό το κεφάλαιο το είπε ο Michael Fassbender "the opening scene blew me away, it’s like a short film unto its own". Μπορεί να είμαι υπερβολική, αλλά το ότι βγάζει τόσο υπερβολικά συναισθήματα μόνο δείγμα ενός μοναδικού δημιουργού μπορεί να είναι...

I think this could be his masterpiece...

2009-08-24T21:32:00.003+03:00

Μπασταρδένια εβδομάδα είπαμε. Και έχοντας ξαναδεί αυτό το έπος, αφήνοντας το να ωριμάσει μέσα μου, γίνεται σιγά σιγά μεγαλύτερο. Καταλαμβάνει μεγαλύτερο χώρο στην καρδιά μου και σιγά σιγά σπρώχνει τα υπόλοιπα παιδιά του Quentin και τους παίρνει το χώρο. Ο ενθουσιασμός του καινούριου ή όντως πρόκειται για το αριστούργημα του Tarantino;

Ο Tarantino εδώ δεν θα μας δώσει κάτι καινούριο. Θα μας το δώσει όμως στην τελειότερη μορφή του. Ένα δυνατό σενάριο που δεν διστάζει να ξαναγράψει την ιστορία. Δεν είναι η τρομερή ιδέα, γιγαντώνεται όμως μέσα από την απλότητά της. Ότι εύκολα θα μπορούσε να θεωρηθεί σεναριακή ευκολία, στην πραγματικότητα βρίσκεται εκεί γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να διηγηθεί αυτή την ιστορία. Είναι ένα μυθιστόρημα που ζωντανεύει στο πανί. Ο Ταραντίνο, έχει μια ιστορία να πει, πάντα έχει άλλωστε ο καλός μου. Δεν είναι παραμυθένια σαν το Kill Bill, ούτε παιχνιδιάρικη σαν το Death Proof. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που απεγνωσμένα προσπαθεί να κρύψει ότι έχει ωριμάσει σαν δημιουργός.

Γουστάρει να παίζει, να κλείνει το μάτι στο θεατή, να τον εκπλήσσει συνέχεια. Και δεν θα το σταματήσει αυτό. Ο ίδιος έχει πει ότι κανείς δεν έχει βαρεθεί όσο αυτός με ταινίες. Και η βαρεμάρα είναι κάτι που δεν θέλει να δώσει στους θεατές του. Όμως όσο και να κάνει πλάκα, είναι πλέον εμφανές ότι έχει ωριμάσει. Ότι έχει καινούρια πράγματα να δώσει. Ο ατέλειωτος χαβαλές που έκανε με το Pulp Fiction δεν ήταν κάτι δύσκολο γι' αυτόν. Το ίδιο και το σοκ του Reservoir Dogs. Ήταν κάτι όμως που τότε δεν περιμέναμε να δούμε.

Πλέον όμως το έχουμε δει, τόσο από τον Ταραντίνο όσο και από πετυχημένους και μη μιμητές του. Ήταν καιρός να μας δώσει γενναιόδωρα κάτι ωριμότερο. Και το πέτυχε. Ο ίδιος, όπως και οι περισσότεροι άλλωστε, θεωρεί πως η ώριμη ταινία του ήταν το Jackie Brown. Και ίσως δεν είχε σκοπό να επαναλάβει κάτι τέτοιο. Η στάση του ήταν "ορίστε κύριοι, σας απέδειξα ότι μπορώ να σκηνοθετήσω σαν ενήλικας, αφήστε με τώρα να κάνω αυτό που γουστάρω". Ο χρόνος όμως αφήνει τα σημάδια του παντού. Και ο Quentin μεγάλωσε. Και μαζί μεγάλωσε και το ταλέντο του. Και αυτό το μικρό έπος, που σου αφήνει μια τόσο γλυκιά αίσθηση και ένα χαμόγελο όταν (δυστυχώς) τελειώνει σηματοδοτεί τον καινούριο αυτόν Tarantino...

ΥΓ: Ήθελα να μιλήσω για τα δύο κεφάλαια της ταινίας που με συγκλόνισαν, όμως θα περιμένω λίγο για να το έχουν δει περισσότεροι και να μπορεί να γίνει συζήτηση.

Inglourious Basterds

2009-08-21T10:29:00.007+03:00

Δεν έγραψα αυτό το κείμενο εχθές γιατί λόγω ενθουσιασμού και υπερέντασης ίσως γινόμουν υπερβολική. Τώρα όμως, πάλι τα ίδια έντονα συναισθήματα έχω. Ο Tarantino για άλλη μια φορά μεγαλούργησε. Θυμίζοντας τον 90's εαυτό του επιστρέφει δυνατά και μας προσφέρει γέλιο, δράση και τους καλύτερους διαλόγους που έχει γράψει ποτέ.

Όλο το έργο βασίζεται άλλωστε στο πως η διαφορετική γλώσσα μπορεί να επηρεάσει την έκβαση μιας συνομιλίας. Διαρκής πάλη ανάμεσα στους χαρακτήρες με μόνα όπλα τις λέξεις(ok και μερικά κιλά δυναμίτη, τεράστια όπλα κι extra αιχμηρά μαχαίρια). Από τις πρώτες ποιητικές σκηνές γίνεται σαφές πως ο Tarantino έχει παίξει επιδέξια με τις διαφορετικές γλώσσες. Ο Hans Landa ενώ μιλάει άπταιστα όπως φαίνεται γαλλικά ζητάει από τον συνομιλητή του να μιλήσουν στα αγγλικά. Κι ενώ κάποιοι θα βιαστούν να βγάλουν το συμπέρασμα πως γίνεται σαν δικαιολογία ώστε το υπόλοιπο του φιλμ να συνεχίσει στην αγγλική, δεν είναι παρά το πανέξυπνο εύρημα του Landa ώστε να φέρει εκεί ακριβώς που θέλει την κουβέντα.

Εύστοχη πολύ και η παρατήρηση της διπλής πράκτορος(έτσι είναι η γενική;) Bridget von Hammersmark: "I know this is a silly question before I ask it, but can you Americans speak any other language than English"! Μου άρεσε πολύ επίσης πως σε κάποιες στιγμές που μιλούσαν Γερμανικά, δεν βλέπαμε υπότιτλους. Συμπάσχεις εκείνη τη στιγμή με τους πρωταγωνιστές που είναι στην ίδια θέση με σένα και δεν καταλαβαίνουν λέξη. Νιώθεις πολύ περισσότερο την απειλή που αισθάνονται όταν καταλαβαίνουν ότι μιλούν γι' αυτούς αλλά δεν γνωρίζουν τι μπορεί να λένε. Και όλες αυτές οι γλώσσες, δίνουν ζωή στους πιο κοφτερούς, αστείους και χειμαρρώδεις διαλόγους που o Ταραντινο έχει γράψει ποτέ.

Το άλλο βασικό υλικό για το χτίσιμο αυτής της ταινίας είναι ο έρωτας. Ο έρωτας του Quentin για το σινεμά. Πραγματικά αυτή η ταινία θα μπορούσε να θεωρηθεί το υπέροχο παιδί αυτού του έρωτα... Ενώ σε προηγούμενες ταινίες περιορίστηκε σε απλές αναφορές ή σε φόρους τιμής σε συγκεκριμένα είδη, εδώ όλη η ταινία αποτελεί έναν ύμνο στον κινηματογράφο.

Ο κινηματογράφος έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Θα είναι το βασικό σημείο της πιο φιλόδοξης αποστολής. Θα αλλάξει την ιστορία. Για πρώτη φορά θα γίνει μέσο για να σταματήσει ο πόλεμος. Και απλά στεκόμενος στο background αλλά σε πρώτο πλάνο, με ρόλο καθοριστικής σημασίας. Ο κινηματογράφος είναι σίγουρα ο πρωταγωνιστής.

Ο αμέσως επόμενος είναι ο Colonel Hans Landa. Μόλις βλέπεις την ερμηνεία του Cristoph Waltz καταλαβαίνεις γιατί έλεγε ο Tarantino πως αν δεν έβρισκε το σωστό Landa δεν θα έκανε την ταινία. Από τις ωραιότερες ερμηνείες που έχουμε δει στον κινηματογράφο. Από τους πιο λατρεμένους κακούς. Σαν αρπακτικό πρώτα αφήνει το θύμα του να χαλαρώσει, να νιώσει μια υποτυπώδη ασφάλεια πριν κάνει την κίνησή του. Κινείται νωχελικά, είναι τρομερά εκφραστικός ακόμη και όταν μένει ανέκφραστος, παίζει με όλο του το σώμα και κυρίως σε όλες τις γλώσσες. Ένας εκπληκτικός ηθοποιός. άλλη μία υπέροχη ανακάλυψη από τον Tarantino. Σε μερικά χρόνια δεν ξέρω τι θα θυμόμαστε από αυτή τη κινηματογραφική χρονιά. Σίγουρα όμως μέσα σε αυτά θα είναι η ερμηνεία του Waltz, που κάνει αυτή την ταινία αυτό που είναι...

Σε ταινία του Tarantino είναι αδύνατο να μην μιλήσουμε για τη μουσική. Κι εδώ θα χρησιμοποιήσει εκπληκτικά κομμάτια(ο Morricone της πρώτης σκηνής, καθηλώνει) αλλά θα κάνει την υπέρβαση με το Cat People του Bowie. Κι ενώ ο Quentin επέμενε πως η καλύτερη σκηνή και η δυσκολότερη που έχει κάνει είναι το τέταρτο κεφάλαιο, η αρχή του πέμπτου κεφαλαίου υπό τους ήχους αυτού του τραγουδιού θα μου μείνει αξέχαστη. Τα πιο μαγευτικά πλάνα της ταινίας, ντυμένα με ένα λατρεμένο τραγούδι.

Έχω τόσα ακόμη να πω, για το τεχνικό μέρος, για τις υπόλοιπες ερμηνείες, για όλα. Σιγά σιγά από εβδομάδα όμως για να καταλαγιάσει κάπως μέσα μου(και φυσικά γιατί θα υπάρξουν επαναληπτικές προβολές). Για την ώρα θα πω μόνο ότι είναι στο ίδιο επίπεδο με το Pulp Fiction. Ίσως και να το ξεπερνάει, για μένα τουλάχιστον που λάτρεψα τα πάντα. Τώρα αν θα το αγαπήσουμε περισσότερο είναι άλλο θέμα. Ο παιδικός έρωτας δεν ξεχνιέται και αυτή η ταινία είναι η απόδειξη για το πόσο βαθιά έχει ριζώσει στον Tarantino ο έρωτάς του για τον κινηματογράφο.

Σε ευχαριστούμε Quentin για μια ακόμη αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία!

Μία και σήμερα...

2009-08-18T22:45:00.002+03:00

Μεθαύριο είναι η μεγάλη μέρα! Αρχίζω πλέον να μετράω σε ώρες... Λόγω έλλειψης χρόνου, μερικά ενδιαφέροντα μπαστερδένια link-άκια για να μπαίνουμε περισσότερο στο κλίμα και από την Πέμπτη θα αρχίσουν οι βαθιές αναλύσεις.

Εδώ ένα ωραίο άρθρο για τις γυναίκες στο Inglourious Basterds. Στιγμή πρέπει να αναλύσω όλους τους Ταραντινικούς χαρακτήρες τώρα που το σκέφτομαι.

Συνεντεύξεις:
Eli Roth
BJ Novak
Christoph Waltz

O Quentin και ο Eli στο MTV

Behind The Scenes

Και μία ωραία φωτό από την πρεμιέρα στο Τορόντο

Quentin Tarantino's 10 Most Legendary Basterds

2009-08-07T23:06:00.004+03:00

Στα πολύ γρήγορα κάτι για όσο λείπω διακοπές:

Quentin Tarantino's 10 Most Legendary Basterds

No.10 - The Bride
No.9 - Mr. Blonde
No.8 - Bill
No.7 - Winston "The Wolf" Wolfe
No.6 - Bud
No.5 - Drexl
No.4 - Mr. Pink
No.3 - Vincent Vega
No.2 - Mia Wallace
No.1 - Jules

Αχ πόσο διαφωνώ... Η Mia τόσο πάνω; Και η Νύφη τόσο κάτω; Γιατί; Here is mine:

No.10 - Alabama
No.9 - Vincent Vega
No.8 - Zoë Bell
No.7 - Winston "The Wolf" Wolfe
No.6 - Bill
No.5 - Butch
No.4 - Jackie Brown
No.3 - The Bride
No.2 - Mr. Blonde
No.1 - Jules

14 και σήμερα...

2009-08-05T23:47:00.003+03:00

Διάφορα πραγματάκια για το Inglourious Basterds:

Πολύ ωραίο βίντεο με σκηνές από την ταινία και τα γυρίσματα.

Highlight: Kill The Nazis!

Επίσης, η λίστα με τα κομμάτια του soundtrack:

1. The Green Leaves Of Summer (Album Version)
2. Ennio Morricone - The Verdict [Dopo la Candanna]
3. Charles Bernstein - White Lightning [Main Title] (Album Version)
4. Billy Preston - Slaughter (Album Version)
5. Ennio Morricone - The Surrender [La Resa] (Album Version)
6. The Film Studio Orchestra - One Silver Dollar [Un Dollaro Bucato] (Album Version)
7. Zarah Leander - Davon Geht Die Welt Nicht Unter (Album Version)
8. Samantha Shelton and Michael Andrew - The Man With The Big Sombrero (Album Version)
9. Lilian Harvey and Willy Fritsch - Ich Wollt Ich Waer Ein Huhn (Album Version)
10. Jacques Loussier - Main Theme From Dark Of The Sun (Album Version)
11. David Bowie - Cat People [Putting Out The Fire] (Album Version)
12. Lalo Schifrin - Tiger Tank (Album Version)
13. Ennio Morricone - Un Amico (Album Version)
14. Ennio Morricone - Rabbia e Tarantella (Album Version)

Δύο καινούρια τηλεοπτικά trailer. Το ένα είναι Ολλανδικό:

Κι εδώ λίγο ακόμη από την πρώτη σκηνή.

Οι αθεόφοβοι έφτιαξαν trailer για την ταινία μέσα στην ταινία. Και όχι μόνο έφτιαξαν trailer, αλλά έφτιαξαν και site.

Όλα τα λεφτά οι παραπάνω από ξεκάθαρες αναφορές στο Θωρηκτό Ποτέμκιν και το CROWNED IN GLOURY!