Bye Sally

Ετοιμάζεσαι να πας για ύπνο κι αυτός ο βρωμιάρης ο Aldo σου φέρνει τα κακά μαντάτα... Πέθανε η Sally Menke η γαμάτη μοντέρ του Quentin... Τι γίνεται ρε παιδιά; Κάθε χρόνο θα μας χαιρετάει κι ένας Ταραντινικός;

67th Venice Film Festival

                                                                                               

Πήγε στη Βενετία ο Άνδρας, 

προέδρευσε, 

τίμησε τον John Woo, 

βράβευσε την πρώην του 

και απήλθε...

Κοίτα τι θα κάνω τώρα!

                                                                       
Ολόκληρη ανάρτηση επειδή επιτέλους ο Άντρας εμφανίστηκε στην πρεμιέρα του Machete! Μία μόνο φωτογραφία αλλά ισούται με χίλιες λέξεις έτσι δεν λένε;

Λατρεμένε μου μας έλειψες...

Quentin's Basterds: Mr. White

                                                                                     
Πωωωω πόσο καιρό έχω να γράψω εδώ; Είναι που δεν έχουμε νέα, κάτι που την έχω καταβρεί με το άλλο blog. Σκέφτηκα να μεταφέρω εκεί τα κείμενα αλλά ίσως είναι κουραστικό κάποια από αυτά να τα διαβάζετε τρεις φορές! Θα το δω πως θα πάει και αν δεν τα καταφέρω να το αναστήσω ίσως τα σπρώξω κι εκεί. Anyway αν μπει κανείς σε αυτό το blog ας μου πει και τη γνώμη του. Αφήνω τα βαρετά και περνάω στο κυρίως: Mr. White!

Κομψός, ηθικός, έμπειρος. Το όνομά του καθόλου τυχαία επιλεγμένο! Ο πιο παλιός, έχει ήδη σχέση εμπιστοσύνης με τον Joe και δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Πρέπει απλά να είναι εκεί και να κάνει τη δουλειά του. Δεν είναι κάτι καινούριο γι΄αυτόν, περισσότερο ρουτίνα θα έλεγα, γι΄αυτό και το ότι δεν φέρεται επαγγελματικά μας εκπλήσσει. Ίσως πλέον να μην είναι τόσο σκληρός, ίσως να είναι πιο ανθρώπινος απ΄όσο πρέπει. Όπως και να έχει όταν βρίσκεσαι με έναν άνθρωπο να ξεψυχάει στα χέρια σου το να του πεις το όνομά σου είναι το λιγότερο!

O Mr. White είναι φίλος. Είναι συνεργάτης. Είναι όμως και κάπως αφελής. Ίσως νομίζει ότι τα έχει δει όλα στη ζωή του και τίποτα δεν έχει μείνει να τον εκπλήξει. Ίσως πάλι η ηθική του να μην τον αφήνει να πιστέψει ότι ο άνθρωπος που προσπαθεί να σώσει, που θέλει να διακινδυνεύσει την ελευθερία του για χάρη του είναι προδότης. Σε όλες τις περιπτώσεις ο Mr. White είναι ο πιο αληθινός, ο πιο κοντά στο θεατή χαρακτήρας της ταινίας.

Όλη όμως η ψυχοσύνθεση του ήρωα του Tarantino συνοψίζεται εκπληκτικά στο βλέμμα του Keitel, εκεί πριν το τέλος όταν μαθαίνει την αλήθεια. Όταν συνειδητοποιεί πόσο κορόιδο είναι. Όταν νιώθει ο πιο ηλίθιος άνθρωπος στη γη. Κι εδώ ο ηθοποιός ξεπερνάει το σκηνοθέτη, η ερμηνεία το σενάριο και όλος ο χαρακτήρας ζωντανεύει μέσα στα μάτια του Keitel. Μερικές φορές σκέφτομαι πόσα πολλά χρωστάμε σε αυτόν τον άνθρωπο και ανατριχιάζω. Σίγουρα ο Quentin θα είχε βρει το δρόμο του, αλλά ίσως είχε περάσει από διαφορετικά μονοπάτια και να είχαμε χάσει σημαντικά κομμάτια της υπέροχης διαδρομής του!

Reservoir Scenes: Car Chase

                                                                           
Το Death Proof είναι μια ταινία που ξεπερνάει το επίπεδο της απλής καλοσκηνοθετημένης διασκεδαστικής ταινίας χάρη σε μία σκηνή καταδίωξης που άνετα μπαίνει σε top 10 με τις καλύτερες κινηματογραφικές καταδιώξεις. Μια σκηνή που προκαλεί ανατριχίλες στους φανατικούς των carxploitation films και που θα κάνει  για πάντα περήφανο το δημιουργό της. Δύο αυτοκίνητα, η Zoe Bell στο καπό του ενός και η κάμερα τραβάει. Η σκηνή είναι γυρισμένη μία(1!!!) φορά και αυτό είναι κάτι παραπάνω από αξιοθαύμαστο. Στο καπάκι, της ρίξανε κι ένα γαμιστερό μοντάζ και άγγιξε την τελειότητα.

Απίστευτα τσαμπουκαλεμένη σκηνή, γεμάτη σκόνη και αγριάδα. Από τη μία η άσπρη Dodge Chalenger με την Zoe πάνω της και από την άλλη ένα Chevy Nova φτιαγμένο για να σκοτώνει με ένα έμπειρο πίσω από το τιμόνι! Από τη μία τρεις άγριες, εκδικητικές γυναίκες με απίστευτη ενέργεια. Η αδρεναλίνη ξεχειλίζει και είναι αποφασισμένες να μην αφήσουν ανεκμετάλλευτη ούτε μία σταγόνα. Όταν απειληθούν θα δαγκώσουν και καλύτερα να μην τις νευριάζεις. Δεν θα σταματήσουν ούτε όταν ο αντίπαλός τους χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, αλλά στην τελική αυτός το ξεκίνησε!

Από την άλλη ένας ευνουχισμένος άντρας που έχει μετατρέψει το αυτοκίνητό του σε σύμβολο ανδρισμού(ο πρώτος ή ο τελευταίος;). Μέσα σε αυτό έχει εξουσία και δύναμη. Με αυτό μπορεί να επιβληθεί και να κάνει κάθε όμορφη γυναίκα που έξω από αυτό δεν θα του έδινε σημασία να κλαίει σαν μικρό κοριτσάκι. Μισεί τις γυναίκες ή μάλλον μισεί τις νέες ευτυχισμένες γυναίκες, ίσως γιατί ο ίδιος πάντα ένιωθε αποτυχημένος. Όπως και να έχει όταν τα βρει σκούρα ο loser εαυτός του θα βγει στην επιφάνεια, θα είναι αυτός που θα βάλει τα κλάματα και θα πάρει τη θέση των θυμάτων του.

Το ότι μαθαίνεις τόσα για τους χαρακτήρες την ώρα που οι μηχανές γρυλίζουν, η σκόνη θολώνει το τοπίο και η ένταση ανεβαίνει είναι εκπληκτικό. Όχι όμως τόσο εκπληκτικό όσο το να παρακολουθεις εκστασιασμένος τη σκηνή με το στόμα ανοιχτό! Δεν μπορώ να μη βγάλω το καπέλο στη Zoe Bell στην καλύτερη σκηνή της σε όλη την ταινία(μέχρι τότε υποδύονταν τον εαυτό της, τώρα πραγματικά τον βρήκε). Θέλει πολλά κότσια αυτή η δουλειά και γενικά οι stuntmen δεν αναγνωρίζονται όσο τους αξίζει! Επίσης θα σταθώ στο απόλυτα γαμάτο φινάλε με το απόλυτα ειρωνικό τραγούδι... Τι το ήθελες stuntman Mike?

Basterds Quentin Tarantino and Eli Roth "Artist on Artist"

                                                                                
Τώρα το βρήκα αυτό το βίντεο! Εξαιρετικό...



Κι ένα από παλιά. Μπασταρδοπρεμιέρα και Diane και Melanie μιλάνε για τον καλό μου:

Reservoir Scenes: Battle Without Honor Or Humanity

                                                                    
Υπάρχουν τόσες πολλές σκηνές στην φιλμογραφία του Άντρα που αποδεικνύουν πόσο μεγάλο σκηνοθετικό ταλέντο είναι. Υπάρχει όμως και μία επικού επιπέδου που βλέπεται με τον ήχο τέρμα, ουρλιαχτά επιδοκιμασίας και τις αισθήσεις στην τσίτα. Είναι η σκηνή που η Νύφη με χαρακτηριστική ευκολία πνίγει το στέκι της O-Ren στο αίμα πριν βγουν έξω για να λογαριαστούν ανενόχλητες!

Οι Crazy 88 είναι πολύ καλά εκπαιδευμένοι και κάνουν ντου με κάπως αλαζονικό υφάκι. Άραγε δεν τους προειδοποίησε το αφεντικό τους ότι η Νύφη είναι μηχανή θανάτου που έχει μαθητεύσει δίπλα στον Pai Mei; Η πρώτη φουρνιά μαυροντυμένων, απροετοίμαστη παίρνει μια δυνατή γεύση του Hatorri Hanzo της! Ακολουθούν οι επόμενοι και το αίμα ρέει άφθονο, το πλάνο γίνεται ασπρόμαυρο, η κάμερα χορεύει ένα ξέφρενο χορό ακολουθώντας τη Νύφη και όλα αυτά υπό τους ήχους του Woo Hoo(αυτό παίζει νωρίτερα, στην αρχή της σφαγής) και του Battle Without Honor Or Humanity. Το πόσο ιδιοφυής είναι ο Ταραντίνο είναι παραπάνω από ξεκάθαρο σε αυτή τη σκηνή.

Ακολουθεί η μονομαχία με την Gogo Yubari. Ήδη έχουμε μάθει τι εστί Ιαπωνέζα μαθήτρια με αλυσίδα και κόβει τη φόρα σε όσους έχουν αρχίζει να τη γλυκοκοιτάζουν... Η Νύφη θα δυσκολευτεί αλλά έχει τον σημαντικότερο παράγοντα με το μέρος της, την αμφισβήτηση από τον αντίπαλο! Η Gogo αφελώς νομίζει ότι η μάχη θα είναι peace of cake, χαζογελάει και αρχίζει να στριφογυρνάει χαριτωμένα το μεσαιωνικό της όπλο. Κινήσεις σχεδόν χορευτικές, μάχη αμφίρροπη, βλέμματα αποφασισμένα... Τυχερός αν δεν βρίσκεσαι κάπου κοντά!

Σε όλο αυτό το πανηγύρι με τις εξωπραγματικές λήψεις, τις φαινομενικά αταίριαστες αλλά στο τέλος διαολεμένα ταιριαστές μουσικές, την ατέλειωτη σπλατεριά, χωράνε catchy ατάκες όπως αρμόζει στο είδος, χιουμοριστικές στιγμές και φυσικά η Uma Therman να παίρνει όλη τη σκηνή πάνω της(και η Zoe Bell φυσικά) και του δίνει και καταλαβαίνει...