Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Pictures Or It Didn't Happen

                                                                                                            
 

Ψαχουλεύοντας στα ιντερνέτια πέτυχα το παρακάτω:

Quentin Tarantino got into the spirit of Halloween by dressing as a Mexican wrestler and crashing a series of parties on a bus packed with hot women.
The director went for the "lucha libre" look Saturday in a blue-and-gold spandex mask and velvet jacket as his bus of scantily clad girls made the LA party circuit.
One spy said, "Quentin filled the bus with girls and alcohol and drove around crashing house parties. He seemed to be enjoying the company of quite a few women, including an Asian Snooki, an angel and a mermaid. He unloaded everybody at a mansion in the Hollywood Hills, where he sat on the sofa surrounded by the girls. It was as good as any scene in his movies."

Που είναι οι φωτογραφίες κύριοι; Γιατί να χάσουμε αυτό το θέαμα; Απαράδεκτοι παπαράτσι του Hollywood δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους οι αχαΐρευτοι!!! Παρτάρει καλά ο καλός μου ε; Πάντα τέτοια άντρα της ζωής μου αλλά ο χρόνος ξεκούρασης περνάει και μου φαίνεται πως ήρθε η ώρα να βάζουμε μπρος για καμιά ταινιούλα ε;

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Ο Quentin στη Μύκονο

                                                                           
Πήρα mail από τον father σήμερα που ξετρύπωσε τα κατορθώματα του Quentin στη Μύκονο(δηλαδή ξετρύπωσε site, που ξετρύπωσε τα κατορθώματα του Quentin). Πατέρα δεν θέλω να ξέρω για ποιο λόγο μπαίνεις σε τέτοια site αλλά υπερthanks! Ιδού λοιπόν το σχετικό λινκ με video.


Εννοείται ζηλεύω άπειρα και να πω πως είναι μεγάλη ντροπή Quentin να πήγες εκεί ενώ στην Αθήνα είχε Νύχτες Πρεμιέρας! Φτου σου. Αυτή που σέρνει μαζί ποια είναι; Ελπίζω να μην τη γλωσσόφαγα πολύ κι έσπασε τίποτα.

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Bye Sally

Ετοιμάζεσαι να πας για ύπνο κι αυτός ο βρωμιάρης ο Aldo σου φέρνει τα κακά μαντάτα... Πέθανε η Sally Menke η γαμάτη μοντέρ του Quentin... Τι γίνεται ρε παιδιά; Κάθε χρόνο θα μας χαιρετάει κι ένας Ταραντινικός;




Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

67th Venice Film Festival

                                                                                               
Πήγε στη Βενετία ο Άνδρας, 






προέδρευσε, 




τίμησε τον John Woo, 




βράβευσε την πρώην του 


και απήλθε...

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Κοίτα τι θα κάνω τώρα!

                                                                       
Ολόκληρη ανάρτηση επειδή επιτέλους ο Άντρας εμφανίστηκε στην πρεμιέρα του Machete! Μία μόνο φωτογραφία αλλά ισούται με χίλιες λέξεις έτσι δεν λένε;


Λατρεμένε μου μας έλειψες...

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Quentin's Basterds: Mr. White

                                                                                     
Πωωωω πόσο καιρό έχω να γράψω εδώ; Είναι που δεν έχουμε νέα, κάτι που την έχω καταβρεί με το άλλο blog. Σκέφτηκα να μεταφέρω εκεί τα κείμενα αλλά ίσως είναι κουραστικό κάποια από αυτά να τα διαβάζετε τρεις φορές! Θα το δω πως θα πάει και αν δεν τα καταφέρω να το αναστήσω ίσως τα σπρώξω κι εκεί. Anyway αν μπει κανείς σε αυτό το blog ας μου πει και τη γνώμη του. Αφήνω τα βαρετά και περνάω στο κυρίως: Mr. White!


Κομψός, ηθικός, έμπειρος. Το όνομά του καθόλου τυχαία επιλεγμένο! Ο πιο παλιός, έχει ήδη σχέση εμπιστοσύνης με τον Joe και δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Πρέπει απλά να είναι εκεί και να κάνει τη δουλειά του. Δεν είναι κάτι καινούριο γι΄αυτόν, περισσότερο ρουτίνα θα έλεγα, γι΄αυτό και το ότι δεν φέρεται επαγγελματικά μας εκπλήσσει. Ίσως πλέον να μην είναι τόσο σκληρός, ίσως να είναι πιο ανθρώπινος απ΄όσο πρέπει. Όπως και να έχει όταν βρίσκεσαι με έναν άνθρωπο να ξεψυχάει στα χέρια σου το να του πεις το όνομά σου είναι το λιγότερο!


O Mr. White είναι φίλος. Είναι συνεργάτης. Είναι όμως και κάπως αφελής. Ίσως νομίζει ότι τα έχει δει όλα στη ζωή του και τίποτα δεν έχει μείνει να τον εκπλήξει. Ίσως πάλι η ηθική του να μην τον αφήνει να πιστέψει ότι ο άνθρωπος που προσπαθεί να σώσει, που θέλει να διακινδυνεύσει την ελευθερία του για χάρη του είναι προδότης. Σε όλες τις περιπτώσεις ο Mr. White είναι ο πιο αληθινός, ο πιο κοντά στο θεατή χαρακτήρας της ταινίας.


Όλη όμως η ψυχοσύνθεση του ήρωα του Tarantino συνοψίζεται εκπληκτικά στο βλέμμα του Keitel, εκεί πριν το τέλος όταν μαθαίνει την αλήθεια. Όταν συνειδητοποιεί πόσο κορόιδο είναι. Όταν νιώθει ο πιο ηλίθιος άνθρωπος στη γη. Κι εδώ ο ηθοποιός ξεπερνάει το σκηνοθέτη, η ερμηνεία το σενάριο και όλος ο χαρακτήρας ζωντανεύει μέσα στα μάτια του Keitel. Μερικές φορές σκέφτομαι πόσα πολλά χρωστάμε σε αυτόν τον άνθρωπο και ανατριχιάζω. Σίγουρα ο Quentin θα είχε βρει το δρόμο του, αλλά ίσως είχε περάσει από διαφορετικά μονοπάτια και να είχαμε χάσει σημαντικά κομμάτια της υπέροχης διαδρομής του!

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

Reservoir Scenes: Car Chase

                                                                           
Το Death Proof είναι μια ταινία που ξεπερνάει το επίπεδο της απλής καλοσκηνοθετημένης διασκεδαστικής ταινίας χάρη σε μία σκηνή καταδίωξης που άνετα μπαίνει σε top 10 με τις καλύτερες κινηματογραφικές καταδιώξεις. Μια σκηνή που προκαλεί ανατριχίλες στους φανατικούς των carxploitation films και που θα κάνει  για πάντα περήφανο το δημιουργό της. Δύο αυτοκίνητα, η Zoe Bell στο καπό του ενός και η κάμερα τραβάει. Η σκηνή είναι γυρισμένη μία(1!!!) φορά και αυτό είναι κάτι παραπάνω από αξιοθαύμαστο. Στο καπάκι, της ρίξανε κι ένα γαμιστερό μοντάζ και άγγιξε την τελειότητα.



Απίστευτα τσαμπουκαλεμένη σκηνή, γεμάτη σκόνη και αγριάδα. Από τη μία η άσπρη Dodge Chalenger με την Zoe πάνω της και από την άλλη ένα Chevy Nova φτιαγμένο για να σκοτώνει με ένα έμπειρο πίσω από το τιμόνι! Από τη μία τρεις άγριες, εκδικητικές γυναίκες με απίστευτη ενέργεια. Η αδρεναλίνη ξεχειλίζει και είναι αποφασισμένες να μην αφήσουν ανεκμετάλλευτη ούτε μία σταγόνα. Όταν απειληθούν θα δαγκώσουν και καλύτερα να μην τις νευριάζεις. Δεν θα σταματήσουν ούτε όταν ο αντίπαλός τους χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, αλλά στην τελική αυτός το ξεκίνησε!



Από την άλλη ένας ευνουχισμένος άντρας που έχει μετατρέψει το αυτοκίνητό του σε σύμβολο ανδρισμού(ο πρώτος ή ο τελευταίος;). Μέσα σε αυτό έχει εξουσία και δύναμη. Με αυτό μπορεί να επιβληθεί και να κάνει κάθε όμορφη γυναίκα που έξω από αυτό δεν θα του έδινε σημασία να κλαίει σαν μικρό κοριτσάκι. Μισεί τις γυναίκες ή μάλλον μισεί τις νέες ευτυχισμένες γυναίκες, ίσως γιατί ο ίδιος πάντα ένιωθε αποτυχημένος. Όπως και να έχει όταν τα βρει σκούρα ο loser εαυτός του θα βγει στην επιφάνεια, θα είναι αυτός που θα βάλει τα κλάματα και θα πάρει τη θέση των θυμάτων του.




Το ότι μαθαίνεις τόσα για τους χαρακτήρες την ώρα που οι μηχανές γρυλίζουν, η σκόνη θολώνει το τοπίο και η ένταση ανεβαίνει είναι εκπληκτικό. Όχι όμως τόσο εκπληκτικό όσο το να παρακολουθεις εκστασιασμένος τη σκηνή με το στόμα ανοιχτό! Δεν μπορώ να μη βγάλω το καπέλο στη Zoe Bell στην καλύτερη σκηνή της σε όλη την ταινία(μέχρι τότε υποδύονταν τον εαυτό της, τώρα πραγματικά τον βρήκε). Θέλει πολλά κότσια αυτή η δουλειά και γενικά οι stuntmen δεν αναγνωρίζονται όσο τους αξίζει! Επίσης θα σταθώ στο απόλυτα γαμάτο φινάλε με το απόλυτα ειρωνικό τραγούδι... Τι το ήθελες stuntman Mike?


Σάββατο, 17 Απριλίου 2010

Basterds Quentin Tarantino and Eli Roth "Artist on Artist"

                                                                                
Τώρα το βρήκα αυτό το βίντεο! Εξαιρετικό...



Κι ένα από παλιά. Μπασταρδοπρεμιέρα και Diane και Melanie μιλάνε για τον καλό μου:

Πέμπτη, 8 Απριλίου 2010

Reservoir Scenes: Battle Without Honor Or Humanity

                                                                    
Υπάρχουν τόσες πολλές σκηνές στην φιλμογραφία του Άντρα που αποδεικνύουν πόσο μεγάλο σκηνοθετικό ταλέντο είναι. Υπάρχει όμως και μία επικού επιπέδου που βλέπεται με τον ήχο τέρμα, ουρλιαχτά επιδοκιμασίας και τις αισθήσεις στην τσίτα. Είναι η σκηνή που η Νύφη με χαρακτηριστική ευκολία πνίγει το στέκι της O-Ren στο αίμα πριν βγουν έξω για να λογαριαστούν ανενόχλητες!


Οι Crazy 88 είναι πολύ καλά εκπαιδευμένοι και κάνουν ντου με κάπως αλαζονικό υφάκι. Άραγε δεν τους προειδοποίησε το αφεντικό τους ότι η Νύφη είναι μηχανή θανάτου που έχει μαθητεύσει δίπλα στον Pai Mei; Η πρώτη φουρνιά μαυροντυμένων, απροετοίμαστη παίρνει μια δυνατή γεύση του Hatorri Hanzo της! Ακολουθούν οι επόμενοι και το αίμα ρέει άφθονο, το πλάνο γίνεται ασπρόμαυρο, η κάμερα χορεύει ένα ξέφρενο χορό ακολουθώντας τη Νύφη και όλα αυτά υπό τους ήχους του Woo Hoo(αυτό παίζει νωρίτερα, στην αρχή της σφαγής) και του Battle Without Honor Or Humanity. Το πόσο ιδιοφυής είναι ο Ταραντίνο είναι παραπάνω από ξεκάθαρο σε αυτή τη σκηνή.


Ακολουθεί η μονομαχία με την Gogo Yubari. Ήδη έχουμε μάθει τι εστί Ιαπωνέζα μαθήτρια με αλυσίδα και κόβει τη φόρα σε όσους έχουν αρχίζει να τη γλυκοκοιτάζουν... Η Νύφη θα δυσκολευτεί αλλά έχει τον σημαντικότερο παράγοντα με το μέρος της, την αμφισβήτηση από τον αντίπαλο! Η Gogo αφελώς νομίζει ότι η μάχη θα είναι peace of cake, χαζογελάει και αρχίζει να στριφογυρνάει χαριτωμένα το μεσαιωνικό της όπλο. Κινήσεις σχεδόν χορευτικές, μάχη αμφίρροπη, βλέμματα αποφασισμένα... Τυχερός αν δεν βρίσκεσαι κάπου κοντά!


Σε όλο αυτό το πανηγύρι με τις εξωπραγματικές λήψεις, τις φαινομενικά αταίριαστες αλλά στο τέλος διαολεμένα ταιριαστές μουσικές, την ατέλειωτη σπλατεριά, χωράνε catchy ατάκες όπως αρμόζει στο είδος, χιουμοριστικές στιγμές και φυσικά η Uma Therman να παίρνει όλη τη σκηνή πάνω της(και η Zoe Bell φυσικά) και του δίνει και καταλαβαίνει...

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Quentin's Basterds: Inglourious Basterds

 Νομίζω ήρθε η ώρα να πούμε για κάτι...άδοξους μπάστερδους!

Lt. Aldo Raine: Από το Τενεσί, βλαχάκος απίστευτος, με ινδιάνικο αίμα στις φλέβες του και μυστήριο παρελθόν. Τόσο μίσος από που πηγάζει; Η ουλή στο λαιμό πως προέκυψε; Μήπως είναι πολύ ηλίθιος για να ηγηθεί της ομάδας; Μπα... Έχει όλη την οργή και το πάθος που χρειάζεται για την επιχείρηση! Να τρομοκρατήσει μέχρις εσχάτων τους Ναζί. Με την τεξανή προφορά, το στραβό χαμόγελο ο Brad Pitt γίνεται ένα με τον χαρακτήρα που υποδύεται και όσο κι αν μου φάνηκε μυστήριος στην αρχή, δεν μπορώ να μην του αναγνωρίσω ότι ήταν ιδανικός. Κυνικός, σκληρός και αποφασισμένος φτάνει στα άκρα για να πετύχει το σκοπό του. Και στο τέλος δεν θα διστάσει να παραβεί εντολές ανωτέρων του για να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό...


The Bear Jew: Το μίσος που τρέφει για τους Ναζί είναι αποτυπωμένο στο υγρό και αποφασιστικό βλέμμα του(δεν του το είχα του Eli το παραδέχομαι)!Κουβαλάει μνήμες όχι μόνο δικές του. Στο ρόπαλό του είναι χαραγμένα όλα όσα τον κρατάνε εκεί και προσηλωμένο! Κατάφερε να γίνει ο φόβος και ο τρόμος των Γερμανών. Ένα όνομα χωρίς πρόσωπο κρυμμένο στις σκιές, έτοιμο να διαλύσει τα Ναζιστικά τους κεφάλια... Γρήγορος στη σκέψη, αποτελεσματικός στις κινήσεις είναι ο απόλυτος στρατιώτης! Και φτάνει στο σημείο να γίνει ο απόλυτος ήρωας! Να σκοτώσει τον ίδιο το διάβολο...


Hugo Stiglitz:
Ο αγαπημένος μου! Γερμανός που για καιρό έκανε τη δουλειά "από μέσα"... Δεν του άρεσε αυτό που ήταν κι έτσι διάλεξε να δολοφονεί τους Ναζί με ποικίλους διεστραμμένους τρόπους. Παρανοϊκός, με βλέμμα τρελαμένο εντελώς, ζει για το φόνο! Υπό άλλες συνθήκες σίγουρα θα ήταν serial killer... Δεν μιλάει πολύ αλλά όταν το κάνει λέει πράγματα με ουσία("Say "auf Wiedersehen" to your Nazi balls")!!! Το ότι τρώω τέτοιο κόλλημα με διεστραμμένα τυπάκια μάλον πρέπει να το κοιτάξω :(



Τρεις χαρακτήρες στα όρια της καρικατούρας που όμως έτσι ακριβώς πρέπει να είναι! Υπερβολικοί, ίσως μη ρεαλιστικοί, ίσως λίγο γραφικοί κι όμως τόσο καλά δουλεμένοι! Δεν έπρεπε να εστιάσει ο θεατής πάνω τους. Ουσιαστικά πρόκειται για εργαλεία(του Λάντα, της Σοσάνα, του σεναριογράφου). Εξυπηρετούν πολλούς σκοπούς αλλά σίγουρα δεν έχουν κάποιο δικό τους. Είναι αστείο, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτοί ήταν ο θεμέλιος λίθος για να γίνει αυτή η ταινία και στο τέλος τους πήραν άλλοι τη δόξα. Ίσως πάλι από την αρχή ο σκοπός ήταν να είναι απλά οι άδοξοι μπάστερδοι του τίτλου και τίποτα παραπάνω... Όπως και να΄χει, τους αγαπάμε :)

Ειδική μνεία στον ένα και μοναδικό, τον απόλυτο Dominic DeCocco!!! Τι γέλιο απίστευτο... Bravo :)

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

Reservoir Scenes: Vincent Vega & Marsellus Wallace's Wife

O Vincent Vega έχει αναγκαστεί να διασκεδάσει την κυρία Wallace. Πρέπει να την κάνει να περάσει καλά αλλά να μη δεθεί μαζί με οποιοδήποτε τρόπο. Άλλωστε κυκλοφορούν φήμες για το τι έπαθε κάποιος που ήρθε λίιιιγο πιο κοντά της!


Μεταξύ τους είναι άνετοι από την αρχή και οι δύο. Αποκαλούν ο ένας τον άλλο με παρατσούκλια, προσπαθούν να βρουν πράγματα να συζητήσουν. Υπάρχει αμηχανία αλλά και οι δύο την κρύβουν πολύ καλά... Μέχρι να σταματήσουν να μιλάνε. Ο Βίνσεντ πίνει, καπνίζει, κοιτάει γύρω του. Κι έρχεται η ερώτηση από τη Mia:

Don't you hate that?
What?
Uncomfortable silences. Why do we feel it's necessary to yak about bullshit in order to be comfortable?


So fucking true!


Συνεχίζουν να γνωρίζονται, περνάνε καλά. Η Μια είναι λίγο εκνευριστική, σαν μικρό κοριτσάκι. Έχει απαιτήσεις από τον Βίνσεντ. Δεν θα την κατηγορήσει όμως κανείς. Πρέπει να είναι πολύ άσχημο να ξέρεις ότι κάποιος βγαίνει μαζί σου σαν μέρος της δουλειάς του! Τον προκαλεί συνέχεια και τελικά τον φέρνει στα νερά της. Τρομερή η Uma Therman εδώ και κλασσική η σκηνή του χορού!


Εν τω μεταξύ αυτή πρέπει να είναι η σκηνή που έχω quot-άρει περισσότερο από οτιδήποτε στη ζωή μου! Έχει και καλές και πολύ "αληθινές" ατάκες. Κρίμα που όταν το κάνω κανείς δεν το καταλαβαίνει :(

Trivia: Στο διαγωνισμό δεν κερδίζουν, αλλά κλέβουν στο τέλος το έπαθλο. Άλλωστε όμως είπε και η Μία "I do believe Marsellus Wallace, my husband, your boss, told you to take ME out and do WHATEVER I WANTED. Now I wanna dance, I wanna win. I want that trophy, so dance good." Τι να κάνει και ο άμοιρος ο Βίνσεντ;


Θεωρώ περιττό να μιλήσω για τις pop culture αναφορές. Σε αυτή τη σκηνή είναι τόσες πολλές που θα ήθελα άπειρες ώρες! Το ποστ είναι κάπως ασύντακτο τώρα που το παρατηρώ... λέω να το αφήσω έτσι, μου φαίνεται κάπως αστείο!

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

Reservoir Scenes: When Max Met Jackie

                                                               
Μια απίθανη σκηνή, ίσως η αγαπημένη μου από το Jackie Brown είναι η πρώτη συνάντηση του Max και της Jackie. Εκείνος πηγαίνει να την πάρει από τη φυλακή. Ουσιαστικά κάνει αγγαρεία! Δεν ήθελε να είναι εκεί αλλά αυτή είναι η δουλειά του. Εκείνη κουρασμένη, θέλει μόνο να πάει σπίτι της. Δεν την νοιάζει ποιος την περιμένει απ΄έξω, εξάλλου ξέρει πως δεν θα είναι κάποιος φίλος.

Και τότε ο Tarantino παγώνει το χρόνο. Πατάει το Play και ακούγεται το "Natural High" και η σκηνή κρατάει αρστουργηματικά πολύ. Συναισθήματα, ένταση, όλα κορυφώνονται χωρίς λέξεις, χωρίς εξάρσεις, τόσο μα τόσο όμορφα! Δύο κουασμένοι άνθρωποι, βρίσκουν ο ένας τον άλλο και αμέσως νιώθουν τη ζεστασιά! Η Jackie πλησιάζει τον Max για ώρες...

Εκείνη είναι επιτέλους ελεύθερη. Θέλει μόνο ησυχία και λίγο χρόνο με τον εαυτό της. Αλλά κι εκείνος θέλει μια ήσυχη διαδρομή πριν επιστρέψει στη μίζερη καθημερινότητά του. Πραγματικά δεν υπήρχε ιδανικότερος να μεριμένει την Jackie, όπως και δεν υπήρχε ιδανικότερη να περιμένει ο Max!

O Tarantino έχει γυρίσει τόσο μαεστρικά αυτή τη σκηνή. Δεν κουράζει καθόλου, σε βάζει από το πρώτ δευτερόλεπτο στο κλίμα και συγκινεί με παράξενο τρόπο. Νιώθει και ο θεατής την ηρεμία που γεμίζει τους δύο χαρακτήρες μόλις βλέπουν ο ένας τον άλλο! Γιατί ποτέ δεν ήταν το πάθος που έφερε κοντά τη Jackie και τον Max. Εκείνη είχε πολύ κι εκείνος δεν θα μπορούσε να της προσφέρει όσο άντεχε. Αυτό που τους ένωσε από την πρώτη στιγμή είναι γαλήνη, συντροφικότητα και η ησυχία που τόσο αποζητάνε και οι δύο! Και σε μια μόλις σκηνή ο Quentin το κατέστησε σαφές...

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Πάνε και τα Όσκαρ...

                                                                       
Πάνε και τα Όσκαρ και οι αλήτες τίποτα δεν μας έδωσαν! Μόνο το Β' Αντρικό αλλά αυτό έλειπε να μην το σηκώσουμε... Πάμε και για Τσου Λου λέμε!!!










Επίσης τραβήξαν και μια μύνηση στον Quentin και σε διάφορους της εταιρίας παραγωγής ότι και καλά κλέψανε από ένα σενάριο τον χαρακτήρα τηες θεάς O-Ren Ishi στο Kill Bill. Τώρα το θυμηθήκατε; Πλάκα μας κάνετε; Το άρθρο εδώ.

Πολύ αστείο βιντεάκι από τα κλασσικά με τον Χίτλερ που είναι θυμωμένος με κάτι. Αυτή τη φορά με το Inglourious Basterds.

Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010

Πριν τα Όσκαρ

Βίντεο από συνέντευξη του Άντρα:



Το καπέλο το έψαχνε πολύ;

Το πρώτο μέρος από ένα Q&A με τον Ταραντίνο. Τα υπόλοιπα στο youtube(είναι και πολλά):



Τιμήθηκε στα  Critics' Circle Awards.

Επίσης εδώ ένα πολύ ωραίο άρθρο για το που βρίσκονται τώρα οι πρωταγωνιστές του Pulp Fiction...

Η Κυριακή πλησιάζει! Να είμαστε έτοιμη να χαρούμε για το Όσκαρ σεναρίου. Αλλιώς...πάντα θα έχουμε τον Waltz να μας ξελασπώνει.

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010

...

Δεν θα πω τίποτα. Μόνο αυτό!

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Quentin's Women: Kate Fuller

                                                                               
Δεν τη λες και ακριβώς γυναίκα. Κοριτσάκι είναι με όλη την ελαφρότητα που αυτό συνεπάγεται. Μπλέκεται μαζί με την οικογένειά της σε μια απροσδόκητη περιπέτεια, συνέχεια την παρακολουθεί το άγρυπνο βλέμμα ενός βιαστή που δεν λες και ότι στέκει πολύ καλά, ενώ καλείται να αντιμετωπίσει βαμπίρ διψασμένα για αίμα(sic!). Και όλα αυτά σε μία μέρα...

Χαριτωμένη και με τις γυναικείες ορμόνες να ξυπνάνε και να είναι στην τσίτα η μικρή Kate διψάει για προσοχή και αποδοχή. Σχεδόν κολακεύεται με τη σημασία που της δείχνει ο Ritchie. Όταν δε θα βρεθούν στο άνδρο των βαμπίρ και η Σάλμα τον τρελάνει με τον ποδολαγνικό, υπεραισθησιακό χορό της(έχω πει πόσο θέλω να τις κόψω τα πόδια; το έχω πει νομίζω) βλέπεις τη ζήλια στο βλέμμα της.

Έφηβη γεμάτη ενθουσιασμό, θυμό, ενέργεια. Θα χρειαστεί να ωριμάσει μέσα σε λίγη ώρα και να πολεμήσει για τη ζωή της. Θα κρεμαστεί πάνω στον μόνο ζωντανό που έμεινε, τον μόνο λογικό, τον μόνο που πλέον της προσφέρει ασφάλεια. Δυστυχώς τα υπολόγισε χωρίς να τον ενημερώσει.

Και στο τέλος μένει μόνη της, με την παράνοια να έχει ξεκληρίσει την οικογένειά της και την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της. Πολύς πόνος για ένα κοριτσάκι. Συμπαθώ πάρα πολύ την Juliette Lewis και την καρακάλτ φατσούλα της. Μικροδείχνει και είναι ιδανική για τέτοιους ρόλους.

Δεν είναι τρελά καλογραμμένος ρόλος(για b-movie πρόκειται άλλωστε) αλλά είναι από τους αγαπημένους μου(το ποιον λατρεύω το αφήνω στη φαντασία σας). Μία "Λολίτα" διαφορετική. Πιο αντράκι, πιο παιδί, πιο αθώα αλλά με πολύ τσαμπουκά και πάντα έτοιμη για τρελό χαμό!

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Reservoir Scenes: Royal With Cheese

Πες το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς Pulp Fiction! Εγώ αυτό που αυτόματα ακούω μέσα στο κεφάλι μου είναι Royal With Cheese, με την χαρακτηριστική φωνή και προφορά του Samuel φυσικά...

Τι είναι αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη σκηνή τόσο αξιομνημόνευτη;

Είναι το cool που γεμίζει το αμάξι. Είναι οι ανεκδιήγητοι διάλογοι για χάμπουργκερ, πατάτες με μαγιονέζα, ευρωπαϊκή κουλτούρα και τα συναφή που χωρίς να έχουν κάποιο νόημα σε κάνουν να κολλάς. Είναι οι δύο χαρακτήρες και η γνωριμία μας μαζί τους που μας κάνει να τους έχουμε για πάντα στην καρδιά μας!

Ο Vincent έχει μόλις επιστρέψει από το Άμστερνταμ και αναλύει τη διαφορετική κουλτούρα. Κάπου εκεί χώνεται και το περίφημο quarter pounder που οι Γάλλοι βάφτισαν Royal With Cheese λόγω του μετρικού συστήματος. Δεν ξέρω αν η ευφυΐα του δημιουργού αγγίζει το άπειρο σε αυτό το σημείο ή απλά είναι η γραφικότητά του που το κάνει. Αν μη τι άλλο δείχνει το πόσο σχολαστικός είναι!


O Vincent έχει αυτό το στυλάκι το άνετο εδώ. Είναι όμως έτσι; Χαβαλές και cool όμως κατά βάθος παραδοσιακός και ίσως λίγο οπισθοδρομικός(είναι φανερό ότι αυτά τα ευρωπαϊκά τερτίπια δεν τα βλέπει με πολύ συμπάθεια). Από την άλλη ο Jules... Ο καλός μου ο Jules ενθουσιάζεται παιδιάστικα, εκπλήσσεται αυθόρμητα, true man μέχρι το κόκκαλο!

Εξυπηρετεί κάπου αυτή η φλύαρη σκηνή;

Πολλοί είναι αυτοί που συνηθίζουν να λένε ότι ο Quentin είναι φλύαρος, γράφει διαλόγους μόνο για εντυπωσιασμό μέσα από τους οποίος θέλει απλά να θαυμάσουμε την εξυπνάδα του και ότι τελικά δεν εξυπηρετούν πουθενά. Όλοι αυτοί ας ξαναδούν τις ταινίες του, με προσοχή αυτή τη φορά!


Φυσικά καλοί μου άνθρωποι εξυπηρετεί κάπου. Για ποιο άλλο θα μπορούσε να τη γράψει και να τη σκηνοθετήσει; Ένας άνθρωπος που υπολογίζει τόσο καλά τα πάντα(ειδικά σε αυτή την ταινία) θα έκανε κάτι χωρίς νόημα; Μέσα από αυτή τη σκηνή γνωρίζεις τους χαρακτήρες. Παίρνεις πολύ καλά δείγματα για το ποιοι είναι, ώστε να κατανοήσεις τις αντιδράσεις τους αργότερα.

Επίσης ο θεατής χαλαρώνει, ηρεμεί, νιώθει ασφάλεια. Είναι δύο πληρωμένοι δολοφόνοι αυτοί που βλέπει κι όμως τους έχει ήδη συμπαθήσει. Φαίνονται φυσιολογικοί άνθρωποι σαν κι αυτόν κι έτσι δεν τους αμφισβητεί. Όταν αργότερα έρθει το ξέσπασμα ο θεατής θα είναι απροετοίμαστος, χωρίς άμυνες και φάει στη μάπα ένα "I'm sorry did I break your concetration?", έτσι για να γουστάρει!

Άλλος ένας λόγος που η σκηνή αυτή είναι υπεραριστουργηματική είναι οι ποπ οργασμοί που προσφέρει στον εγκέφαλο! Ανέκαθεν εραστής της ποπ κουλτούρας ο Quentin μας μυεί στον παράξενο κόσμο του πυροβολώντας μας(όπως συνηθίζει) με λέξεις σε ρυθμούς τόσο καταιγιστικούς που στο τέλος μόνο να υποκλιθείς στο μεγαλείο του μπορείς... Χώρεσε μια δεκαετία σε μία μόνο σκηνή!

Σαν να το παράκανα λίγο αλλά ίσως είναι η πιο αγαπημένη μου σκηνή στον κινηματογράφο. Τα 90's είναι Pulp Fiction και το Pulp Fiction είναι ένα μεγάλο, λαχταριστό Royal With Cheese... Όπως έχουμε ξαναπεί ίσως τελικά και αυτό να είναι το βαθύτερο νόημά του.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Στα γρήγορα...

Συνέντευξη του Tarantino στην Rachel Maddow:



Ο Christoph Waltz τα λέει με τον David Letterman. Εκπληκτικός! Υφάκι απίστευτο, χιούμορ εξαιρετικό, όλο και ανεβαίνει στην εκτίμησή μου:

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2010

How Tarantino Would Film Super Bowl

Εβδομάδα Super Bowl και να πως θα το σκηνοθετούσε ο Tarantino(και μερικοί άλλοι σκηνοθέτες):



Σύντομο και περιεκτικό ποστ. Δεν θα το έκανα αλλά μου άρεσε πολύ το βιντεάκι!

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Quentin's Basterds: Budd 'Sidewinder'

O πολυαγαπημένος του Bill, Budd δεν είναι από τους πιο συμπαθητικούς χαρακτήρες του Tarantino. Δεν είναι cool, δεν είναι καλός, δεν έχει αξιοπρέπεια. Είναι όμως η πιο ρεαλιστική φιγούρα του σύμπαντος του Kill Bill.

Έχει πλέον αφεθεί στη μοίρα του, δουλεύει κάνοντας θελήματα στο τοπικό μπαρ, μένει σε τροχόσπιτο και τίποτα δεν θυμίζει αυτό που ήταν παλιά. Γραφική φιγούρα, γέννημα της Αμερικανικής κουλτούρας, οικία και αντιπαθητική.





Είναι όμως και ο μόνος(εκτός του Bill) που δεν υποτιμάει τη Νύφη. Την περιμένει όχι όπως της αξίζει αλλά όπως θα μπορέσει να την αντιμετωπίσει. Παίζει βρώμικα και είναι ο μόνος που φτάνει τόσο κοντά στο να τη σκοτώσει. Γιατί δεν το κάνει; Ίσως δεν πιστεύει ότι εκείνη θα επιστρέψει. Ίσως θέλει να την αφήσει να πεθάνει βασανιστικά. Ίσως πάλι βαθιά μέσα του γνωρίζει πως δεν της αρμόζει τέτοιος θάνατος.


Με τον ίδιο τρόπο που ξέρει πολύ καλά(και που δηλώνει στον Bill) ότι αυτή η γυναίκα αξίζει την εκδίκησή της και σε όλους όσους την "σκότωσαν" αξίζει να πεθάνουν.


Και μπορεί να μην υποτίμησε τη Νύφη αλλά η Elle-Driver θεωρούσε ότι δεν θα του τη φέρει. Ή έστω δεν θα τον σκοτώσει γιατί και σε αυτή γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν πρέπει να έχει εμπιστοσύνη (πρόκειται για μεγάλη βρωμιάρα). Και πήγε άδοξα λοιπόν όχι από τη Νύφη αλλά από αληθινό Black Mamba...