Quentin's Basterds: Budd 'Sidewinder'

O πολυαγαπημένος του Bill, Budd δεν είναι από τους πιο συμπαθητικούς χαρακτήρες του Tarantino. Δεν είναι cool, δεν είναι καλός, δεν έχει αξιοπρέπεια. Είναι όμως η πιο ρεαλιστική φιγούρα του σύμπαντος του Kill Bill.

Έχει πλέον αφεθεί στη μοίρα του, δουλεύει κάνοντας θελήματα στο τοπικό μπαρ, μένει σε τροχόσπιτο και τίποτα δεν θυμίζει αυτό που ήταν παλιά. Γραφική φιγούρα, γέννημα της Αμερικανικής κουλτούρας, οικία και αντιπαθητική.

Είναι όμως και ο μόνος(εκτός του Bill) που δεν υποτιμάει τη Νύφη. Την περιμένει όχι όπως της αξίζει αλλά όπως θα μπορέσει να την αντιμετωπίσει. Παίζει βρώμικα και είναι ο μόνος που φτάνει τόσο κοντά στο να τη σκοτώσει. Γιατί δεν το κάνει; Ίσως δεν πιστεύει ότι εκείνη θα επιστρέψει. Ίσως θέλει να την αφήσει να πεθάνει βασανιστικά. Ίσως πάλι βαθιά μέσα του γνωρίζει πως δεν της αρμόζει τέτοιος θάνατος.

Με τον ίδιο τρόπο που ξέρει πολύ καλά(και που δηλώνει στον Bill) ότι αυτή η γυναίκα αξίζει την εκδίκησή της και σε όλους όσους την "σκότωσαν" αξίζει να πεθάνουν.

Και μπορεί να μην υποτίμησε τη Νύφη αλλά η Elle-Driver θεωρούσε ότι δεν θα του τη φέρει. Ή έστω δεν θα τον σκοτώσει γιατί και σε αυτή γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν πρέπει να έχει εμπιστοσύνη (πρόκειται για μεγάλη βρωμιάρα). Και πήγε άδοξα λοιπόν όχι από τη Νύφη αλλά από αληθινό Black Mamba...

Σήκωσέ το το τιμημένο...

                                                            
8 υποψηφιότητες τσάκωσαν οι Μπάσταρδοι που πρέπει να σκάσουν με άγριες διαθέσεις στην απονομή(και αν είναι δυνατόν να πάρουν και μερικά σκαλπ).

Καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, μοντάζ, Β' Αντρικό, Φωτογραφία, Ήχο, ηχητικό μοντάζ και πρωτότυπο σενάριο.

Θεωρώ σίγουρο το Β' Αντρικό. Ελπίδες έχουμε και στο Όσκαρ σεναρίου. Εννοείται αξίζουν καλύτερης ταινίας και(πόσο μάλλον) σκηνοθεσίας αλλά δεν τα περιμένω!

Εδώ, ωραίες ατάκες από τον προσεχώς οσκαρούχο Waltz για την καλύτερη σκηνή της ταινίας!

Reservoir Scenes: Coccotti interogates Clif

                                                                                  


Μία σκηνή που δεν θα προσέφερε τίποτα απολύτως αν δεν έπαιρναν μέρος αυτοί οι δύο ηθοποιοί. Ο Hopper σε έναν ρόλο διαφορετικό από αυτούς που ήταν συνηθισμένος και ο Walken σε ένα ακόμη cameo να παραδίδει μαθήματα ερμηνείας.

Μια ανάκριση που είναι γνωστό από την αρχή ότι δεν θα οδηγήσει πουθενά. Κι όμως ο Vincenzo Coccotti έχει την υπομονή να τη διεξάγει αλλά και ο Clif να συμμετάσχει κανονικά.

Χάρη στους δύο αυτούς ανθρώπους η σκηνή αυτή, με χαρακτήρες μη πρωταγωνιστές, φαινομενικά άχρηστη, θεωρείται η καλύτερη σκηνή του True Romance...Και είναι!

Ο Clif βρίσκει το κουράγιο να κάνει χιούμορ το οποίο ο Coccotti φαίνεται να εκτιμά πριν αδειάσει το πιστόλι του πάνω του. Κι εδώ είναι μία κλασσική σκηνή Ταραντίνο. Κάνει τους θεατές να νιώσουν ασφαλείς, κοντά στους χαρακτήρες που βρίσκονται στη σκηνή πριν το μεγάλο "μπαμ" που θα τους σηκώσει από τα καθίσματα. Και ο Tony Scott έκανε καταπληκτική δουλειά στη σκηνοθεσία της σκηνής αυτής.

Όμως πάλι θα έρθω στις ερμηνείες και κυρίως αυτή του Walken. Προσέξτε το πρόσωπό του την ώρα που ο Clif προσβάλλει την καταγωγή του. Πως αλλάζει έκφραση. Απίθανος... Και ο Hooper αρκετά εντυπωσιακός με αυτή τη βαθιά φωνή και την ηρεμία στο βλέμμα, να διαπράττει με απίστευτη ευκολία το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του.

Αντε και με Όσκαρ...

Έχει αρχίσει η περίοδος της...συγκομιδής! Μαζεύει ο Christopher Waltz τα βραβεία με το κιλό :)

Πήγαμε στις Σφαίρες αλλά το Up in The Air μας το έφαγε το βραβειάκι του σεναρίου! Στα Όσκαρ θα διαγωνίζονται σε διαφορετική κατηγορία. Καλύτερη ταινία τσέπωσε αναμενόμενα το Avatar. Κανονικά δεν έπρεπε να είναι σε αυτή την κατηγορία και να αρπάξει το βραβείο από το Up(όπως πολύ πετυχημένα είπε κάποιος) αλλά τελοσπάντων! Βιντεάκια  με τον λατρεμένο:





Ο Waltz απαντάει σε ερωτήσεις:



Στα Sag Awards πήγαμε λίγο καλύτερα αφού οι Μάσταρδοι κέρδισαν και το "Outstanding Performance by a Cast in a Motion Picture". Ο Christoph για άλλη μια φορά ευγενέστατος και υπέροχος...

Quentin's Women: Mia Wallace

Ίσως ο λιγότερο δυναμικός γυναικείος χαρακτήρας που έχει γράψει ο Tarantino. Γλυκιά και όμορφη μεν αλλά δέσμια των παθών και του γυάλινου κόσμου της δε. Mrs Mia Wallace!


Μπαίνει στη ζωή μας δυναμικά και με μυστήριο. Είναι η φωνή πίσω από το μικρόφωνο. Τα χείλη που δίνουν εντολές στο συνοδό της, όπως θα έδιναν σε ένα σκυλάκι. Έτσι έχει μάθει. Να της κάνουν τα χατίρια χωρίς να ρωτάνε. Να την αναγνωρίζουν αλλά να μην τη γνωρίζουν. Η ίδια ξέρει πολύ καλά το ρόλο της. Δεν της αρέσει αλλά τον παίζει καλά!


Έτσι είναι και με τον Vincent αρχικά. Μέχρι που καταλαβαίνει ότι πραγματικά μπορούν να διασκεδάσουν μαζί. Θα τον φλερτάρει συγκρατημένα, θα τον παρασύρει σε ασυγκράτητο χορό(και στην κλοπή του βραβείου) και θα τον μαγέψει. Άλλωστε η γυναίκα του "μεγάλου" είθισται γενικά να σαγηνεύει τα τσιράκια!


Και κάπου εκεί έρχεται ένα επεισόδιο που θα μπορούσε να είναι μοιραίο για τη ζωή της. Φτάνει ένα βήμα από το θάνατο αλλά δυστυχώς η βίαιη επαναφορά της πολύ αμφιβάλλω ότι ισούται με αμοιβαίο βίαιο ξύπνημα από τον βαθύ της ύπνο.


Έτσι η Mia θα συνεχίσει να ζει την επιφανειακή ζωή της, να σαγηνεύει γιατί απλά δεν έχει κάτι άλλο να κάνει και να είναι στο πλευρό του Marcelous! Θα παραμείνει αδύναμη, εύθραυστη και πίσω από τον τοίχο που είναι χτισμένος μπροστά της.


Γιατί όμως την αγαπάμε; Γιατί είναι ετοιμόλογη, στυλάτη, δεν φοβάται τις αμήχανες σιωπές και κυρίως γιατί ο δημιουργός της, της φέρθηκε σκληρά και δεν της έδωσε κάθαρση. Οπότε της φυλάει ο θεατής μια ίσως όχι μεγάλη αλλά σίγουρα αναπαυτική θέση στην καρδιά του...

Reservoir Scenes: Mr. Orange flashback sequence

Μία από τις αγαπημένες μου σκηνές σε ταινία του Tarantino που εν γένει περνάει απαρατήρητη είναι η σκηνή που ο Mr. Orange διηγείται ένα σκηνικό από το παρελθόν του για να πείσει τους υπόλοιπους ότι δεν είναι μπάτσος! Κι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλά με ένα απίθανο κείμενο ή μια εκπληκτική ερμηνεία(έχω πει πόσο ψηλά ανέβηκε για μένα ο Roth στη λίστα με τους αγαπημένους μου ηθοποιούς;) αλλά κυρίως με μία σκηνοθεσία πανέξυπνη που τα δένει όλα αυτά μαζί!


Δεν είναι ακριβώς μία σκηνή αλλά κομμάτια από σκηνές που συνθέτουν μία μεγαλύτερη. Ξεκινάει με τον Mr. Orange να προσπαθεί να απομνημονεύσει τον μονόλογο. Να κάνει πρόβες, λάθη, να μην είναι τόσο καλός αρχικά.


Όσο βελτιώνεται το σκηνικό αλλάζει. Συνεχίζει να διηγείται την ιστορία μπροστά στους επίδοξους συνεργάτες του. Και όσο προχωράει μπαίνει μέσα στην ιστορία. Τον βλέπουμε μέσα στην ιστορία, όμως δεν αποτελεί ακριβώς μέρος της. Είναι σαν παρατηρητής.


Και σε αυτό το σημείο ο Tarantino έχει παίξει δεξιοτεχνικά με τον ήχο. Κρατάει τον Mr. Orange αθόρυβο ενώ στη συνέχεια απομονώνει, δυναμώνει και χαμηλώνει ήχους για να βάλει και τον θεατή στην ιστορία. Και στο τέλος μέχρι κι εσύ είσαι σχεδόν πεπεισμένος ότι ο Mr. Onage είναι cool!


Ο Ταραντίνο δείχνει την αυτοπεποίθηση και την ευφυΐα του δημιουργώντας ένα ψεύτικο φλασμπάκ το οποίο βάζει τον θεατή στο μυαλό του Mr. Orange. Είναι παράτολμη κίνηση για την πρώτη και μάλιστα χαμηλού μπάτζετ ταινία, όμως ο Ταραντίνο ρισκάρει και φυσικά κερδίζει! Το γάβγισμα του σκυλιού σε slowmotion, ο στεγνωτήρας(έτσι λέγεται αυτό το πράγμα) που ακούγεται σαν να απογειώνεται αεροσκάφος, ο Orange που στέκεται στη μέση της σκηνής αλλά απευθύνεται σε όσους δεν βρίσκονται εκεί, πινελιές που ανεβάζουν πιο ψηλά την ταινία, που σε κάνουν να καταλάβεις ότι ο τύπος όχι απλά μπορεί να σκηνοθετήσει αλλά μπορεί να το κάνει καλά...

Quentin's Basterds: Colonel Hans Landa

Colonel Hans Landa. Τρεις λέξεις αρκούν για να κάνουν το αίμα στις φλέβες σου να παγώσει. Δεν είναι το ότι είναι αμείλικτος που προκαλεί φόβο. Ούτε το ότι είναι τρομερά απάνθρωπος και σκληρός. Αυτό που προκαλεί τον φόβο είναι το πόσο απρόβλεπτος είναι.


Απρόβλεπτος για τους άλλους, γιατί ο ίδιος έχει μελετήσει κάθε κίνηση του πολύ καλά. Φαίνεται από την πρώτη σκηνή που παίζει σε δυο γλώσσες το συνομιλητή του κάνοντάς τον μαριονέτα σε ένα αχρείαστο θέατρο. Σαδιστής; Σίγουρα...


Το μεγάλο του όμως προσόν είναι το λέγειν. Ελίσσεται με τα λόγια, προσφέρει απειλή, σιγουριά, ευχαρίστηση, θυμό απλά μιλώντας. Εκφράζεται υπέροχα σε όσες γλώσσες απαιτηθεί, πάντα άψογος υποκινητής της συζήτησης. Από τις ωραιότερες κινηματογραφικές μου στιγμές είναι όταν παρακολουθώ τον Landa να χαλαρώνει το θήραμά του, να του προσφέρει διέξοδο για λίγο μέχρι να το αιφνιδιάσει! Πραγματικός κυνηγός, άλλωστε το παρατσούκλι του δεν είναι τυχαίο.


Ο ίδιος ξέρει πόσο καλός είναι. Απολαμβάνει αυτό που κάνει όπως απολαμβάνει ένα καλό στρούντελ. Όμως είναι και αλαζόνας, τόσο σίγουρος για τον εαυτό του που δεν είναι σε θέση να δει την απρόβλεπτη ίσως ηλίθια αντίδραση του lt. Aldo Raine. Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η συγγραφική ευφυΐα του Tarantino που έχτιζε τόσο καλά έναν χαρακτήρα για να τον γκρεμίσει η ηλιθιότητα και η επιπολαιότητα ενός άλλου σε δύο δευτερόλεπτα!


Κατά τη γνώμη μου είναι και κομματάκι φευγάτος. Όχι ότι είναι ψυχασθενής ή κάτι τέτοιο, ίσα ίσα η ψυχολογική σταθερότητα είναι κομμάτι της προσωπικότητάς του και ο ίδιος έχει απόλυτη συναίσθηση των πράξεών του. Είναι όμως κάπως εκκεντρικός, ιδιόρρυθμος ή ίσως είναι κι αυτό κομμάτι της περσόνας που υποδύεται. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος μαζί του...


Για την επόμενη φορά αν θέλετε κάποιο κοριτσάκι ή κάποια σκηνή από ταινία ξέρετε το δρόμο ;)